-Nik

بگذریم، یارم رو چونش خـال داره..

″ـدر رفتنِ جان از بدن،گویند هر نوعی سخن من خود به چشم خویشتن،دیدم که جانم می‌رود″

‹ایـن تـن بـرایت جان می سپارد›

این شعرها دیگر برای هیچ کس نیست نه! در دلم انگار جای هیچ کس نیست. آنقدر تنهایم که حتی دردهایم دیگر شبیه دردهای هیچ کس نیست. حتی نفسهای مرا از من گرفته اند من مُرده ام در من هوای هیچ کس نیست. من می روم هرچند می دانم که دیگر پشت سرم حتی دعای هیچ کس نیست.

«که تو جانی در تن و من جان دوست ترین آدم این شهر.»

از اینجا که منم، زندگی تاب ادامه دادن ندارد عزیز من. نفس های آخرش است. اکسیژن های پاک و مطلوب را با خود برده ای. غباری از ته مانده آتشفشان سیگار هایم برایم مانده. میخواهی زندگی کنم که چه ؟ پول های جیبم که پیش از رفتنت خرج گل های مریم می‌شد ، ته مانده هایش خرج پاکت های سیگار میشود. عزیزم. راستش را بخواهی دیگر پولی هم ندارم که برایت گل های مریم بگیرم و به دیدنت بیایم. عزیزم راستش را بخواهی دیگر باک بنزین زندگی ام خالی شده. چه بهتر از این؟ دیدار نزدیک است. عزیزم. پیشاپیش مرا ببخش که گل مریم با خودم نمیاورم. قول میدهم پس از تشییعم، اگر گلی برایم آوردند مال تو. -نیک🤍

به چشم من عزیز ترین آدم این دنیا تویی🤍

در اولین سقوط ، به بال هایت ایمان خواهی آورد.

از کلمه‌ی حیا متنفرم، بله من یه دختر چشم سفید هستم که هرجا دلم بخواد حرفم رو میزنم، شما هم فوقش بتونید دربارش گریه کنید.

من قصه‌‌ی فراق تو را خاک کرده‌ام حاصل چه شد؟جوانه زدی، بیشتر شدی.

-شیروانی.

ری اکشن ؟

من بعد از تو در لوپ زمان گیر کردم، شادم. میخندم. اما دلتنگم!