کـِلاویـِه‌های‌ِروح

شیش ماه گذشته ولی این غم به جای اینکه کمرنگ بشه، عمیق تر شده. آره عزیزِمن، بعضی از آدم‌ها درختن، مثل کیارستمی، مثل فروغ، مثل تو. شمایی که وجودتون هوا رو تازه تر میکرد. آخ از نبودنتون، آخ. حالا که نیستید به ستاره های توی آسمون خیره میشیم و بهتون فکر می‌کنیم، بارون موهامون رو خیس میکنه و بهتون فکر می‌کنیم، به زندگی فکر میکنیم ولی شمارو یادمون میاد. آره، شما درخت بودید، ریشه هاتون تا ابد توی این خاک نفس می‌کشه، خون شما تا ابد می‌جوشه و درختِ یادتون رو همیشه سبز نگه میداره.