𝑀𝑒

آریانفر یجایی تو پادکستش میگه « چقد اذیت شدم واسه چیزی که تقصیر من نبود» همین.

حتی اون موقعی که شرایط یه کم بهتر بود و سیروان خسروی می‌خوند «دوست دارم زندگی رو»، من زندگی رو دوست نداشتم؛ الان که رسماً تو گه غوطه‌وریم که دیگه هیچ.

یه سطحی از غم رو دارم تجربه میکنم که هر تلاشی برای توضیح دادنش بیهوده هست.

امروز که سیاه و سنگین بودم، دلم می‌خواست ابر باشم و بی‌آنکه به نگاهِ دیگران اهمیتی بدهم، راهی شوم و ببارم. امروز دلم سبک شدن می‌خواست، حتی تمام شدن.

اصراری به نگهداشتن صمیمیت بین دوست‌های قدیمیم دیگه ندارم، هرجا مسیرمون از هم جدا شد میدونم که سرنوشت این بوده.

نمیدونم چه بلایی داره سر زندگیم میاد ولی کم کم دارم علاقه‌ام رو به همه چی از دست میدم.

:)

کاش زندگیم پر از آدمایی شه که خودم برای دیگران بودم.