𝐡𝐨𝐰 𝐮 𝐝𝐨𝐢𝐧'?

حتی یوتیوب هم نجات دهنده نیست.اقاعه با لهجه ی پاکستانی داره درس میده و من نمی‌فهمم.

کلاسای spss رو باید گوش بدم وگرنه من میمونم و سایت ۱۱ و ۴۶ دقیقه ی شب با مغزی که نمی‌فهمه.

حتی فعالیتم اینجا هم سینوسیه.چه انتظاری ازم توی زندگی واقعی دارین.

یه مدتیه اورتینک نمیکنم، همون اول بدترین حالت به ذهنم میرسه و دقیقا همون اتفاق میفته.

اینکه قیافه ی آدما یادم نمی‌مونه اصلا چیز خوبی نیست.مثلا ابنجا با یه سوییت دعوام شده اما مجبورم به همه ی آدمای راهرو بد نگاه کنم چون نمی‌دونم کدومشون واسه اون سوییته.

اگر تو هم حس می‌کنی آدم رویای هیشکی نیستی این پیام رو تو چنلت فوروارد کن.

بین اینکه هر چیزی خوب نیست و نباید تجربه شه / تجربه کنی بد نیست موندم.

امروز مثل یه خواب بود ولی نه یه خواب خوب.

حس خوبیه وقتی میبینی چیزایی که یه روزی کابوست بودن اتفاق افتادن و تو نمردی.

انجام دادن یه سری کارا وقتی همراه خوب داری بیشتر میچسبه.مثلا فیلما و اهنگا وقتی بار اول با همراه خوب دیده و شنیده میشن رو ادم جور دیگه ای دوست داره.

حرف‌ها و قول‌ها هنوز برای بچه‌ها جدی هستند.

کاش هالووین پارتی دعوت میشدم ولی نمی‌رفتم. نه اینکه دعوت نشم و نرم.

خیلیاتون اینجا منو می‌شناسید و می‌دونید که ما دو ساله درگیر بیماری لنفوم مامانیم. متاسفانه بیماری‌ای که همه میگفتن سریع درمان میشه، شرایطمون رو هر روز سخت‌تر کرد تا الان که رسیدیم به نقطه‌ای که چاره‌ای جز درمان خارج از ایران نداریم. تو این چند وقت خیلی دنبال راه‌های تامین مالی و پیدا کردن گزینه‌هایی با کیفیت خوب و قیمت مناسبتر بودیم ولی نشد و الان طبق گفته پزشک فقط دو سه هفته فرصت داریم تا مامان رو برای ادامه درمان ببریم چین یا اسپانیا. درمان car t cd30 تو اسپانیا ۱۵۰ هزار یورو و تو چین شروع پروسه ۹۰ هزار دلاری داره که تامین این هزینه تو این فرصت کم برامون غیرممکنه. تو این نقطه، در انتهای همه راه‌های بسته‌ای که بهش خوردیم از شما میخوام که تو این مسیر بهمون کمک کنید تا بتونیم تنها امید درمان مامان رو پیش ببریم. می‌دونم پول کمی نیست و توقع زیادیه از این جمع چنین خواسته‌ای داشتن، ولی من برای درمان مامان هرکاری کردم و این آخرین در، آخربن کاریه که میتونم بهش چنگ بزنم.

هالووین فقط امشبِ من و جزوه هام و فکرام-

یه مدتم این شکلی نباش شاید همه‌چی یه شکل دیگه شد؟

چقدر این خنده‌ش مشهوره و چقدر حالا همه‌مون می‌دونیم تا چه‌اندازه غربت و نرسیدن پشت این تصویر انبار شده. آدمای بی‌پناه مثل متیو پری در طبقات و ملیت‌های مختلف زیاد داریم، دلیل همدلی عمومی با شخصی مثل اون اینه که به حدی مشهوره که همه می‌شناسنش و می‌تونن برابر شمایلی مثل اون با همدیگه به توافق و تفاهم برسن و به هم نشونش بدن و بگن آره آره این پسر همونه که همه‌ی دنیا هم براش کافی نبود. فرو رفتن و تنها‌موندن وسط انبوهی از آدم و موقعیت و دوست و ثروت بسیار وحشتناک‌تر از تنها‌موندن بدون اون امکاناته. چون علاوه بر تنهایی، باید وحشت از واقعی نبودن تصویری که برای بقیه ساختی رو هم روی دوش خودت حمل کنی. موقعیتی شبیه به اینکه به تو امید بدن و در اوج امیدواری ازت پس بگیرن، به یک مهمونی دعوتت کنن ولی باهات حرف نزنن، دوست‌دخترت حاضر باشه اما ذره‌ای تو رو نفهمه. دنیای لعنتی‌ِ بی‌رحم و بی‌شرف مثل یک بیمار سایکو و دگرآزار امثال متیو رو مظلوم گیر میاره، مثل یه لاشخور میفته به جونِ روح رنجور اون‌ها و اینقدر آروم چنگ می‌زنه تا ذره ذره جون بکنن. بله از بعضی از حفره‌های طولانی و تاریک زندگی هرگز نمی‌شه خارج شد.

اینروزا درحال فکر کردنم و وقتی به خودم میام میبینم فحششو بلند گفتم!

واقعاً زنی که تو هستی الهه محمدی!