𝐡𝐨𝐰 𝐮 𝐝𝐨𝐢𝐧'?

درباره ی چیزایی غصم میشه که واقعا به من چه اصن.

هنوز بعضی‌از ادم‌ بزرگ‌ها روی جدول راه می‌روند.

همیشه فکر میکردم شب امتحان قراره طولانی باشه و مثلا بجای هشت ساعت شونزده ساعت باشه ولی فقط دو ساعته.

سکوت صبح جمعه ها

سکوت بعد از اینکه میفهمی قرار نیست جوری که فکر میکردی پیش بره.

میترسم جا بمونم و از قدیم گفتن از هرچی بترسی سرت میاد.

کم کم دارم شکل یه خداحافظی میشم.

امروز یک "سخت نگیر بهم" هستم

فکر میکردم امشب بیشتر از اینا طول بکشه و تموم بشه ولی خیلی داره زود میگذره.کمک.

معلوم نیست چند بار از آدما باید ناامید بشی تا بفهمی امید بهشون اشتباه ترین کاریه که در حق خودت میکنی.

ترسِ زندگی یه آن میگیرتت و گم میشی توی سیاهیای احتمالی

هیچ‌ آدمی مقدس نیست. و هیچ آدمی اونقدر از خودت محترم‌تر نیست که احترام گذاشتن به حرفاش یا نظراتش؛ بی‌احترامی به خودت تلقی بشه. حالا هر عنوانی داشته باشه. از عشق زندگیت بگیر تا پدر و مادرت.

هرروز بعد اینکه از امتحان برمی‌گردم و بودجه امتحان بعدی که فرداست و میبینم:

-اگه جاذبه نبود هیچوقت پیر نمی‌شدیم. +دوست داشتنم یه نوع جاذبه‌ست. -قوز نکن بچه. -از بدجایی شکسته، نمیشه کاریش کرد. -ما حساس شده بودیم، به چیزهای غریبی توجه میکردیم. -می‌خوای بگی ر چیز مهمی نیست؟؟ -کم کم سبک میشه +چی؟ -همه‌چی +نترسیا، دارم میرم. رفت.

-اگه جاذبه نبود هیچوقت پیر نمی‌شدیم. +دوست داشتنم یه نوع جاذبه‌ست. -قوز نکن بچه. -از بدجایی شکسته، نمیشه کاریش کرد. -ما حساس شده بودیم، به چیزهای غریبی توجه میکردیم. -می‌خوای بگی ر چیز مهمی نیست؟؟ -کم کم سبک میشه +چی؟ -همه‌چی +نترسیا، دارم میرم. رفت.

لحظه حمله ی غم و دقیقه های بعدش که سعی میکنی خودت رو کنترل کنی از انرژی بر تریناست.

واسه ی همین باید ببینیم چه قولی به خودمون میدیم؟ گاهی چون خودمون و شرایط رو نمی‌شناسیم و از طرفی نمی‌دونیم چی می‌خوایم قول‌هامون تبدیل میشن به قول‌های الکی و فشار الکی.