𝐡𝐨𝐰 𝐮 𝐝𝐨𝐢𝐧'?

وقتیم که میشینم میگه حالا بخواب،گیری افتادیم

یه نیروی عجیب، هولم میده سمت زمین و میگه بشین.

ولی هر چی ام شد تو به خودت شک نکن..

این‌روز‌ها به نظر می‌رسه که همه چیز موقتیه. تمامی خاطرات و رویدادها و روابط سریعا از کنار ما می‌گذرن و به پایان می‌رسن. انگار که روزی با همه چیز باید خداحافظی کرد.

کلا این ماه سه روز اردیبهشت بود و بعد به یکباره وارد اردیجهنم شدیم از گرما.

امروز یکی اون سر دنیا بیدار میشه نمی‌دونه ساختمون پلاسکو چیه، معدن طبس چیه، زلزله کرمانشاه چیه، کشتی سانچی چیه، پرواز 752 چیه، آبان ۹۸ چیه، ۲۵ شهریور ۱۴۰۱ چیه، متروپل چیه، بند ۲۰۹ اوین چیه و حادثه بندر عباس چیه. و ما باید تمام مدت به این فکر کنیم که چرا ما؟

حس میکنم روحیه طنزپردازیمو از دست دادم و نمی‌دونم خوبه یا بده؟

نوشته بود، یکی از بدترین گرفتاری‌های آدمیزاد، اسیر شدن در تصویریه که دیگران ازت ساختن.

در ستایش غروب

‏کاش سه تا از خودم داشتم، یکش درس می‌خوند، اون یکیش می‌رفت دانشگاه و آخری هم فقط می‌خوابید.

+خبر داری کاما کتاب انجمن شاعران مرده داره یا نه؟ -داره؟ کیا توشن؟ (Only legends understand 🦦)

شاید بی اهمیت شدن راه حل واقعی مشکلاته؟

این سه روز وقت خوبی واسه مریض شدن نبود.

12*12

‏بعضی وقتا فکر می‌کنم اینکه «همه مشکلات رو باید با حرف زدن حل کرد» هم افسانه‌ست.