𝔪𝔢𝔪𝔬𝔯𝔶 𝔪𝔞𝔨𝔢𝔯𝔰

“نزدیکان ، آشنایان و دوستان عزیز” من مانند جسمی‌ام که بدون زخم، درد می‌کشد؛ مانند روحی‌ که بی گناه، عذاب می‌کشد؛ مانند سیگاری‌ که بدون آتش، آتش می‌گیرد؛ مانند آتشی‌ که بدون وزیدن باد، گُر می‌گیرد؛ مانند انسانی‌ که در بیداری، کابوس می‌بیند؛ مانند چشمی که در روز، سیاهی می‌بیند؛ لطفا اگر توان خوب کردن دردهایم را ندارید، نمک روی زخم‌هایم نپاشید، مجالم دهید و تنهایم بگذارید.

POV:دیگه نمینویسی چون میترسی احساساتتو لو بدی

‏ببخشید سالم و بالغ رفتار نکردم، داشتم سعی می‌کردم زنده بمونم.

+ : اره داشتم می‌گفتم رنگ موردعلاقم… : -

۳/۳/۳ هم گذشت و یه فرصت دیگه رو برای مردن از دست دادم.

چند روزه از همه بدم میاد، حتی خودم؛ چنده روزه از همه متنفرم، حتی خودم؛ چند روزه همه رو مخمن، حتی خودم؛ چند روزه حوصله حرف زدن با کسی رو ندارم، حتی خودم؛ چند روزه تا میام با کسی ارتباط برقرار کنم پشیمونم میکنه، حتی خودم؛ چند روزه همه از چشم افتادن، حتی خودم؛

• I tried to live in black and white, but I’m so blue.

• I’m so sick of myself

~مرگت رو زندگی کن.

School Spirits

تنها مکانیسم دفاعی که در مقابل همه چیز دارم، خوابیدنه.

داری چایی‌ت رو می‌خوری که یهو صدای یخچال قطع می‌شه و می‌فهمی چقدر تنهایی.

دلم تنگ شده برات، کاش گند نمی‌زدی عزیزم.

حالم از احساساتم بهم میخوره، برای بار nام.