.pastel dream.

واقعا وقتی تنهام نهایت استفاده‌ای که از خونه می‌برم اینه که سریالم رو به جای گوشی توی تلویزیون می‌بینم، آهنگ رو به جای گوش دادن با هندزفری با صدای بلند گوش می‌دم، راحت به همه ویس می‌فرستم، با خودم بلند بلند حرف می‌زنم و به جای اینکه توی اتاقم بشینم میام توی هال.

1404.1.6 ژورنال: - الان که این عکس رو میگیرم خسته و له ام - امشب حُکم عجیب چسبید - خیلی وقت بود ذهنم اینجوری درگیر چرایی نشده بود، که چرا؟! - نه شنیدن هم خیلی وقت ها جرعت میخواد - بچه ها هربار غافلگیرت میکنن فکرکن امشب به خاطر این که رنگ صورتی رو دوست دارم ماچ بارون شدم از طرف یه فسقل - سلام ما تو راهیم شما کی میرسین؟! - سر و کله زدن با نسل جدید عجیبه حس پیری دارم دیگه .

دلم واسه خوندن یه کتابی که اصلا نتونم بزارمش زمین و یک روزه تمومش کنم تنگ شده.

یه وقتایی هم هست تو میرسی به اون نقطه ای که میخوای، میرسی به اون پیشرفتی که همیشه یه جایی گوشه کنار های ذهنت نگه اش داشتی، فرصت معاشرت با اون آدمی که همیشه دلت میخواسته یه جوری سر صحبت رو باهاش باز کنی واست پیش میاد؛ ولی چیزی که هست همین یه وقت هایی که شاید راضی کننده نباشن، میبینی اون نقطه، اون پیشرفت، اون آدم اصلا هیچکدومشون واسه تو نبودن و تو انگار تو اصرار بیش از حد فقط دست و پا میزدی که هررررجوری شده ممکن بشه؛ اون آدم اصلا قابل مقایسه با چیزی که فکرش هم حتی میکردی نبوده، اون موقعیت اون پیشرفت چه بسا تو رو توی یه مسیر انحرافی انداخته، حالا به چشم بعضی ها همه این ها میتونه تجربه باشه به چشم بعضی ها شکست.

واژه رنگ زندگی بود/*

من امکان نداره هرقسمت از تاسیان رو که میبینم یاد خودم و دخترخاله ام نیفتم، اینقدر شباهت رو خودمون بیشتر میفهمیم و چون خاطره های زیادی ناخودآگاه برام زنده میشه همیشه این قسمت های شیرین و مریم رو بیشتر دوستشون دارم. .

متاسفانه ساختمون‌های بلند و زشت نمی‌ذارن از آسمون عکس واضحی بگیرم و بسیار ناراحتم.

ولی اون عکس و فیلم هایی که نور از یه گوشه ای تابیده دوست داشتنی ترن برام