ࢪوزنـامـہ‌شـࢪقـݷ

خواستم برایت از اِلوئا بنویسم. می‌شناسی‌اش؟ همان که نامش بوی حریر سپید می‌دهد؛ حریر نرم و بی‌لکه‌ی آسمان اگر این اِلوئایِ اثیری پا به زمین سفت و زمخت ما می‌گذاشت و کالبدی خاکی می‌گرفت، انگار نسیمی بود خنک، درست وسط چله‌یِ تابستان و التهاب ظهر. بی‌ادا و اصول. کلمات را جویده و به‌زور از حنجره بیرون نمی‌داد؛ واژه‌ها از گوشه‌ی لبش می‌چکید، نرم و آهسته، مثلِ چکیدن آب از روی برگ انجیر. هیچ تقلایی نداشت که خودش را به رخ این جماعت پرهیاهو بکشد یا چیزی را به کسی ثابت کند. اصلاً زبانش به چه کار می‌آمد وقتی آن دو چشم درشت را داشت؟ چشمانش، دو برکه‌ی زلال بودند که هزار بار رساتر از حنجره‌اش حرف می‌زدند. می‌رفتی تا ته اقیانوسش را می‌دیدی. هر که فقط یک‌بار تن می‌زد به عمق نگاهش، دیگر غرق نمی‌شد؛ در پناهگاهی از امنیت مطلق، آرام می‌گرفت. حیاتذاو، سمفونی کش‌دار و شیرین سکوت بود. از همهمه‌ی کور و بی‌سرانجام آدم‌ها می‌گریخت تا خلوت حریرینش را پیدا کند. می‌رفت کنج دنجدخودش، لابه‌لای بویِ کاغذ کتاب‌ها، عطر خیس گلبرگ‌ها و آن عصرهای خاکستری که باران یک‌ریز می‌کوبد به شیشه. در مرام او، مهرورزی و محبت از سر حساب‌وکتاب و دودوتاچهارتا نبود؛ اصلاً انتخابی نبود که بخواهد بابتش منتی سر کسی بگذارد. محبت، رایحه‌ی وجودیِ او بود. حتی آن‌هایی که روی روانش خط می‌انداختند و جراحتی بر جانش می‌نشاندند را هم، با دست‌های مخملی و مرهم ملایمتش نوازش می‌کرد. می‌بینی؟ انگار نه انگار که این دنیا چنگ و دندان دارد.اما هراس، می‌دانی در این دنیایِ سیمانی، از چه می‌ترس هراس بزرگش این بود که قلبش سنگواره شود. می‌ترسید سوز سرمایِ این روزگار، روح حریری‌اش را منجمد کند و دیگر نتواند لطافت آب را بفهمد. و آرزویش؟ تمنایی بی‌نهایت ساده و بی‌نهایت دشوار. این‌که تا دم آخر، تا وقتی که واپسین نفسش را به باد می‌سپارد، همان معصومیتِ روز اول را حفظ کند؛ پاسدارِ همان لطافت بکری بماند که با آن، به این خاکدان پرتاب شده بود.

شهر موهای تو گم کرده مرا در دل خویش،آگهی کن که کسی گم شده در موی فرت؛