Expose illuminati

Dat dus

Geo- engineering

Butler van Epstein

Ik zei 'AZC weg ermee' tegen deze twee Syrische cultuurverrijkers en toen gebeurde er dit.🤮👆 Potverdikkie ruige jongens hoor. Wat doet dat spul hier in Nederland.? Zulke figuren komen elke dag binnen in ons land en worden liefde vol ontvangen.😡👆 Met dank aan de VVD CDA D666 PVDA/GL SP BBB en meer. #WEF #Agenda2030 #EU #OmvolkingsAgenda #Plandamie

​Het was een filosofisch meesterwerk. De verslaggever keek naar links: daar stonden twintig identiek geklede agenten in een onwrikbare linie, als een menselijke muur van passieve tolerantie. Hij keek naar rechts: daar liep de dader, op exact tien meter afstand van de linie. ​"Maar uw collega's—" begon de verslaggever. ​"Nee," onderbrak Agent Brom hem met een zachte, melancholische glimlach. "U begrijpt de kwantumfysica van de openbare orde niet. Als wij naar de dader kijken, kijken we niet naar u. En als we naar u kijken, kunnen we de dader niet zien weglopen. Dat is de wet van de selectieve blindheid. Heel erg natuurwetenschappelijk." ​Ondertussen kwam er een bezorgde burger aangelopen. "Jullie lokken het ook uit," snotterde ze voldaan. "Met jullie camera’s en jullie... vragen. Als die camera er niet was, was er ook geen geweld gefilmd. Dus eigenlijk is het geweld de schuld van de lens." #wereldopzijnkop #omgekeerdewererld ​De verslaggever knikte langzaam. De ironie was zo dik dat je er gaten in kon boren. In een land waar een brandende opvanglocatie een 'incident' heet en het neerschieten van vluchtelingen een 'beleidsoptie', was de camera inderdaad het grootste gevaar. ​Agent Brom stapte over een scherf van de cameralens heen. Hij moest verder. Er was ergens anders een protest waar hij heel druk niet op twee plekken tegelijk moest zijn. En de man met de zonnebril? Die wandelde de ondergang van de verlichting tegemoet, warm gedragen door de arm der wet die zo druk was met de armen over elkaar slaan.

#Antifa #Nationalisten anti-fascisten 🆚 pro-fascisten Nationaal protest ONTSPOORT terwijl politie daders laat wegkomen https://youtu.be/riJoxYcJp0Q?is=t3XoX8J5XD8r0L4z Willem Maas Hieronder vind je een analyse van de video Nationaal protest ONTSPOORT terwijl politie daders laat wegkomen, gevolgd door een toepasselijk satirisch, ironisch en melancholisch verhaal over de dynamiek die we in de beelden zien. ​Analyse van de video ​In de reportage van Left Laser zien we hoe een verslaggever en zijn cameraman binnen enkele minuten na aankomst bij een "Nationaal protest" geconfronteerd worden met escalatie [00:02]. De situatie is direct gespannen: aan de ene kant staan antiracistische demonstranten (Antifa) en aan de andere kant een groep die omschreven wordt als nationalisten [00:36]. ​Het incident: Een agressieve man met een zonnebril rent herhaaldelijk in blinde woede op de antiracistische demonstranten en de pers af [02:26]. Hierbij valt hij de cameraman van Left Laser fysiek aan [01:51]. ​De rol van de omstanders: Na de aanval spreken demonstranten uit het nationalistische kamp de verslaggever aan. In plaats van het geweld te veroordelen, beweren zij dat de journalisten het geweld "uitlokken" en dat ze daar niet mogen staan, hoewel het de openbare weg betreft [02:57], [03:33]. Er heerst een sfeer waarin journalistieke aanwezigheid als een provocatie wordt gezien. ​Het politieoptreden: Wanneer de verslaggever een politieagent aanspreekt op het feit dat de agressor zojuist rustig is weggelopen [04:17], reageert de agent defensief. Hij stelt dat hij "maar één mens is" en "niet op twee plekken tegelijk kan zijn" [04:29], ondanks dat er een hele linie aan agenten op slechts 10 meter afstand stond [04:32]. ​De maatschappelijke context: De verslaggever sluit gefrustreerd af door de gebeurtenis in een breder perspectief te plaatsen: een week waarin een opvanglocatie bijna in brand vloog en politici radicale uitspraken doen, gecombineerd met politie die wegkijkt wanneer de persvrijheid fysiek wordt aangetast [04:51]. ​Satirisch, Ironisch & Melancholisch Verhaal: "De Wet van de Twee Plekken" ​Het was een prachtige, gure zondagmiddag in het hart van het polderlandschap. De vogels zongen hun hoogste lied, alsof ze wilden overstemmen dat de beschaving een paar meter verderop in een diepe, modderige greppel was gegleden. ​Aan de linkerkant van de openbare weg stonden de mensen die vonden dat iedereen er mocht zijn. Aan de rechterkant stonden de mensen die vonden dat hún land vol was, behalve als het ging om ruimte voor blinde woede; daarvoor was altijd plek. En precies in het midden stond Agent Brom. Hij droeg een strak uniform, een glimmend schild, en de serene, bijna spirituele berusting van een man die de ultieme wijsheid van de kosmos had begrepen. ​Plotseling splitste de menigte. Een man met een zonnebril – die zijn ogen vermoedelijk beschermde tegen het felle licht van de rede – stoof naar voren. Met de gratie van een op hol geslagen neushoorn smeet hij zich tegen een camera aan. "Maak kapot, jongen!" klonk het als een poëtische liefdesverklaring aan de persvrijheid. ​De cameralens rinkelde melancholisch op het asfalt. Het was een zacht geluid, het geluid van een democratie die een klein beetje splintert. ​De verslaggever, met zijn microfoon nog trillend in de hand, spoedde zich naar Agent Brom. "Agent! Die man vloog net mijn cameraman aan! Hij loopt daar, kijk, hij wandelt fluitend weg met zijn zonnebril op!" ​Agent Brom keek naar de horizon. Zijn blik was diep, alsof hij dacht aan de vergankelijkheid van de tulp of de stijging van de zeespiegel. Hij zuchtte, legde een vaderlijke hand op zijn koppel en sprak de woorden die later in marmer uitgehouwen zouden worden op het ministerie: "Ja, luister eens... ik ben ook maar één mens. Ik kan niet op twee plekken tegelijk zijn."

Emily Passemiers..'Staatsontvoeringen'..