Expose illuminati

Vorig jaar gebruikte Arjen Lubach een fragment van mij in zijn programma. Daar werd gesproken over "zelfbenoemde juridische adviseurs" en "dit soort wijsneuzen". Dat zette mij aan het denken. Want wat gebeurt er als we diezelfde redenering eens omdraaien? Iedereen benoemt zichzelf uiteindelijk aan de hand van wat hij of zij doet. De loodgieter noemt zich loodgieter. De muzikant noemt zich muzikant. De presentator noemt zich presentator. De schrijver noemt zich schrijver. De ondernemer noemt zich ondernemer. De juridisch adviseur noemt zich juridisch adviseur. Dat gebeurt iedere dag, overal in de samenleving. In deze video geef ik een satirische spiegel terug aan Arjen Lubach en de beeldvorming die vaak ontstaat wanneer mensen, ideeën of standpunten niet inhoudelijk worden besproken, maar worden verpakt in een etiket, karikatuur of lachmoment. Want als een juridisch adviseur ineens een "zelfbenoemde juridisch adviseur" wordt genoemd, wat doen we dan met een zelfbenoemde presentator, schrijver, muzikant, dj, televisie maker, programma maker, opiniemaker of zelfs Farao der Nederlanders? Want zodra de aandacht verschuift van de inhoud naar de afzender, ontstaat beeldvorming. Dan wordt niet langer besproken of iets juist of onjuist is, maar vooral wie het heeft gezegd. En precies daar zit voor mij een interessant maatschappelijk vraagstuk. Met deze video probeer ik dat mechanisme zichtbaar te maken. Niet door een inhoudelijke discussie uit de weg te gaan, maar juist door de spiegel terug te draaien naar degene die hem oorspronkelijk vasthield. De kernvraag blijft daarom dezelfde: Beoordelen we wat iemand zegt, of beoordelen we vooral wie het zegt? Satire werkt twee kanten op. Dus bij deze: de spiegel. - Roberto Coppens-Notabel Sui Juris #VPRO #NPO #RTL @arjenlubach

Vorig jaar gebruikte Arjen Lubach een fragment van mij in zijn programma. Daar werd gesproken over "zelfbenoemde juridische adviseurs" en "dit soort wijsneuzen". Dat zette mij aan het denken. Want wat gebeurt er als we diezelfde redenering eens omdraaien? Iedereen benoemt zichzelf uiteindelijk aan de hand van wat hij of zij doet. De loodgieter noemt zich loodgieter. De muzikant noemt zich muzikant. De presentator noemt zich presentator. De schrijver noemt zich schrijver. De ondernemer noemt zich ondernemer. De juridisch adviseur noemt zich juridisch adviseur. Dat gebeurt iedere dag, overal in de samenleving. In deze video geef ik een satirische spiegel terug aan Arjen Lubach en de beeldvorming die vaak ontstaat wanneer mensen, ideeën of standpunten niet inhoudelijk worden besproken, maar worden verpakt in een etiket, karikatuur of lachmoment. Want als een juridisch adviseur ineens een "zelfbenoemde juridisch adviseur" wordt genoemd, wat doen we dan met een zelfbenoemde presentator, schrijver, muzikant, dj, televisie maker, programma maker, opiniemaker of zelfs Farao der Nederlanders? Want zodra de aandacht verschuift van de inhoud naar de afzender, ontstaat beeldvorming. Dan wordt niet langer besproken of iets juist of onjuist is, maar vooral wie het heeft gezegd. En precies daar zit voor mij een interessant maatschappelijk vraagstuk. Met deze video probeer ik dat mechanisme zichtbaar te maken. Niet door een inhoudelijke discussie uit de weg te gaan, maar juist door de spiegel terug te draaien naar degene die hem oorspronkelijk vasthield. De kernvraag blijft daarom dezelfde: Beoordelen we wat iemand zegt, of beoordelen we vooral wie het zegt? Satire werkt twee kanten op. Dus bij deze: de spiegel. - Roberto Coppens-Notabel Sui Juris #VPRO #NPO #RTL @arjenlubach

Boer pas op je kippen Paard van Troje #monakeizer ☎️En wij maar denken dat Mona Keijzer naar huis gestuurd was omdat ze voor óns opkwam tijdens COVID? Wisten jullie dat Mona Keijzer in de periode dat ze zogenaamd 'kaltgestellt' was door Rutte vanwege haar corona-uitspraken, in werkelijkheid een financiële infrastructuur aan het opbouwen was die haar onafhankelijkheid als minister totaal ongeloofwaardig maakt? En dat die mediastilte na haar ontslag absoluut niet was om als slachtoffer thuis op de bank te zitten of om in de leer te gaan bij internationale elites, maar puur diende om haar zakelijke belangen veilig te stellen? Terwijl het narratief van de 'gewone bestuurder' werd opgehangen, harkte ze via een politiek bekokstoofde deal met de Provincie Overijssel maar liefst 300.000 euro binnen voor een parttime klusje van vijf maanden, een bedrag dat ver boven elke norm uitstijgt en direct uit de zak van de belastingbetaler kwam. Tegelijkertijd liet ze zich installeren als toezichthouder bij bouwreus HSB Bouw en tuigde ze via haar eigen B.V.'s een constructie op om inkomstenstromen buiten het zicht van de Tweede Kamer te houden, zodat ze nu als minister beleid kan maken dat precies diezelfde projectontwikkelaars rijk maakt. En als je me niet gelooft, zie deze bronnen zoals het Jaarverslag 2023 van de Provincie Overijssel, de KvK-uittreksels van MKRD B.V. en de uitspraken van het College van Beroep voor het bedrijfsleven.

2 van de bekendste pharma-controlled puppets die als ‘expert’ worden ingezet in de controlled media: Ab Osterhaus. Beroep: vee-arts Marion Koopmans. Beroep: vee-arts Beiden financieel diep belangen-verstrengeld in het big pharma winst model. Hun opdracht: het Nederlandse vee -pardon de Nederlandse bevolking- zo bang mogelijk maken, en zoveel en zovaak mogelijk laten prikken. Prikken, prikken en nog eens prikken. Lekker verdienen zo 🤡

Ambtenaren zitten letterlijk te wachten op werk. Ze wachten op het moment dat dit Schwabinet werkelijk van start gaat! Maar gelukkig gaat alles hier super goed en is er niets om ons zorgen over te maken. Toch????

More for Australians Sended back? Bill of exchange? https://www.facebook.com/share/v/1BkuDEDJqF/

https://www.facebook.com/share/r/17uawTaxqp/ From Australia. No Digital I.d. but with vpn.

https://www.facebook.com/share/r/1BF11zLer1/ Alpha Gal Syndrome? Acupunktuur? Na drie weken wel weer vlees kunnen eten?

Mona Keijzer wordt geaccepteerd door de VVD-media

Column: Oostvaardersplassen, proefgebied voor Nederland BV Max von Kreyfelt De Oostvaardersplassen waren ooit bedoeld als natuurgebied. Althans, dat was het officiële verhaal. In werkelijkheid groeide het gebied uit tot iets veel interessanters voor bestuurders, beleidsmakers en gedragswetenschappers: een proefterrein voor de vraag hoe ver je kunt gaan met menselijk beheer voordat de bevolking begint te morren. En eerlijk is eerlijk: Nederland blijkt een uitstekend laboratorium. Neem de logica van de Oostvaardersplassen. Eerst sluit je een gebied af. Daarna haal je de natuurlijke balans weg. Roofdieren? Migratieroutes? Natuurlijk evenwicht? Alles weg. Vervolgens zet je grote aantallen dieren in een kunstmatige omgeving en noem je dat “vrije natuur”. Daarna begint het echte beleidsfeest. Want zodra het systeem zichtbaar ontspoort, uitgehongerde dieren, moddervelden, massale sterfte, verschijnen de experts om uit te leggen dat dit juist de bedoeling is. Dat sterfte onderdeel is van “dynamisch beheer”. Dat de leek het grotere plaatje niet begrijpt. Wie naar Den Haag kijkt, herkent het patroon onmiddellijk. Eerst ontstaat een kunstmatig systeem. Daarna ontstaan voorspelbare problemen. Vervolgens krijgt de bevolking te horen dat die problemen onvermijdelijk zijn. En tenslotte wordt iedere kritiek weggezet als emotioneel, populistisch of slecht geïnformeerd. De Oostvaardersplassen waren daardoor nooit alleen een natuurproject. Ze vormden een bestuurskundige generale repetitie voor modern Nederland. Kijk naar de overeenkomsten. Boeren verdwijnen? “Transitie.” Woningnood? “Complex vraagstuk.” Massamigratie? “Internationale verplichting.” Overvolle zorg? “Capaciteitsuitdaging.” Altijd dezelfde bestuurslogica: eerst beleid, dan ontregeling, vervolgens campagnes om burgers uit te leggen waarom zij verkeerd reageren op de gevolgen van dat beleid. De Oostvaardersplassen bewezen namelijk iets cruciaals voor de moderne bestuursklasse: mensen accepteren bijna alles, zolang je het verpakt in rapporten, experts en morele superioriteit. Zelfs zichtbaar falen. Sterker nog: hoe groter de puinhoop, hoe meer bestuur, overleg en evaluaties erbij komen. En ondertussen staat het publiek achter het hek toe te kijken hoe complete systemen langzaam vastlopen terwijl de beheerders zichzelf prijzen voor hun visie. De Oostvaardersplassen waren dus een waarschuwing. Een miniatuurversie van een land waarin bestuurders niet langer denken vanuit menselijke realiteit, maar vanuit modellen, spreadsheets, abstracte idealen en beheersdrift. Een land waarin burgers vooral worden gezien als variabelen binnen een groter plan. Of, om het eenvoudiger te zeggen: Nederland is één grote Oostvaardersplas geworden. Alleen lopen de grazers op twee benen.