Expose illuminati

'Dinges Smidt'(Coen D)..Woorden en uitspraken..

Von der Leyen maakt het menens: Nu komt er europawijd de EU-app voor de internet-identiteit! Paspoort of identiteitskaart vereist. -- via @AUF1TV EU-commissievoorzitter Ursula von der Leyen kondigt aan: „Onze Europese leeftijdsverificatie-app is technisch klaar en zal binnenkort beschikbaar zijn voor de burgers.“ En die heeft pit! Het internet wordt binnenkort volledig in de gaten gehouden. Nog meer dan nu al het geval is. Blijkbaar moeten de burgers geïntimideerd worden... De nieuwe EU-app moet werken zoals bij de „Corona-certificaten“, zegt von der Leyen. Let op! Met paspoort of identiteitskaart moet de app worden ingesteld en ze is „volledig open source. Iedereen kan de code controleren. Ook de partnerlanden“, aldus von der Leyen, die ook al spreekt van een mogelijke „globale standaard“! In het kader van de „Digital Services Act“ wordt de burger in de toekomst volledig in de gaten gehouden. Open source voor iedereen zichtbaar en grensoverschrijdend! Maar von der Leyen benadrukt: „Niemand zal uw exacte leeftijd kennen, niemand uw identiteit en ook niet welke inhoud u bekijkt.“ Natuurlijk... wie gelooft dat nog? Het gaat altijd om controle.

DE TOEKOMST DENK DAAR EENS OVER NA #samenwerken

Mensen zijn nog te dom om te poepen laat staan denken

MiepjevVerkade (pseudoniem) Els Borst wist dat de consultatie-bureau arts Joyce Labruyere in 1991 op beestachtige wijze is vermoord op het moment dat ze in Den Haag aandacht wilde vragen voor de wantoestanden in de kinderopvang en de consultatiebureaus waar ook baby’s werden misbruikt. Ook was Borst op de hoogte van het ‘kinderopvangadres’ *straat 13 en had zelfs kamervragen moeten beantwoorden over het beruchte criminele ‘Haagse kinderkartel’ waar massaal misbruik plaatsvond op Albert Drent-achtige wijze. Alexander P. stond intussen in een toilet te bellen met Mark R. “We moeten ingrijpen, Mark. En snel".

Nu weet ik dat ze deze truuk bij rotterdam al uithalen sinds 1973 de oliecrisis. Wat ik niet wist is dat het bij alle havens gebeurt. Terwijl wij onze dromen droomden over de volgende vakantie, liggen er voor de kust van elk land honderden — ja, HONDERDEN gigantische schepen te dobberen. Stalen monsters volgeladen met olie, gas en containers. En ze doen helemaal NIKS. Ze liggen daar niet omdat de haven vol is. Ze liggen daar niet omdat de kapitein een snipperdag heeft. Ze liggen daar te wachten. Op JOU. Op jouw paniek. Het is een kille, smerige berekening. Ze houden de kraan bewust dicht. Waarom? Omdat schaarste poen oplevert. Ze wachten tot de NOS en RTL de angst weer aanwakkeren. "Oei, de voorraden raken op! De prijzen gaan stijgen!" En pas als jij met klotsende oksels bij de pomp staat en bereid bent om de hoofdprijs te betalen, dán mag het anker omhoog. Dan pas gaan ze lossen. En jij? Jij bent de citroen. Je wordt uitgeknepen tot de laatste druppel. En denk maar niet dat die oliereuzen die tonnen aan 'wachtgeld' ( soms wel 150.000 euro per dag per schip! ) zelf betalen. Welnee, die rekening ligt gewoon bij jou op de deurmat. Jij betaalt voor de schepen die jou gijzelen. Hoe cynisch wil je het hebben? Maar let op, want dit is de 'grand finale'. Dit gaat niet alleen over een paar euro extra voor je diesel. Dit gaat over knechten. Ze maken het leven onbetaalbaar om je daarna de "oplossing" door de strot te duwen: de digitale euro. Je televisie wordt je bewaker, je bank-app je enkelband. Als de citroen leeg is, ben je afhankelijk. En een afhankelijke burger stelt geen lastige vragen meer. Die doet precies wat de overheid en de digitale systemen zeggen. De schepen voor de kust zijn de munitie, de prijs aan de pomp is het schot, en die digitale gevangenis is je nieuwe thuis. Word je al een beetje warm? Of vind je het wel best zo in die citroenpers?. De waarheid ligt op het water, je hoeft alleen maar te kijken!

De Paradox van Hulp: Hoe Armoede Meer Armoede Creëert In Nederland groeit de armoede sneller dan ooit, maar de oplossingen die worden geboden, lijken de problemen alleen maar te verdiepen. Honderdduizenden gezinnen worstelen met onbetaalbare huur, stijgende energiekosten en basislevensbehoeften die simpelweg buiten bereik liggen. De overheid, die zou moeten beschermen, faalt. In plaats van structurele verlichting, creëert Den Haag een bureaucratisch web van regels, belastingen en complexe systemen die mensen gevangen houden in een vicieuze cirkel van afhankelijkheid. Maar het wordt nog complexer. Waar het systeem tekortschiet, duiken organisaties op die zichzelf presenteren als verlossers. NGO’s, filantropische fondsen en maatschappelijke bewegingen benutten de armoede van de bevolking om hun eigen agenda’s te bevorderen. Ze mobiliseren aandacht, media en politieke druk – maar het zijn vaak hun belangen die gediend worden, niet die van de slachtoffers zelf. De mensen die al worstelen met overleven, krijgen nauwelijks een stem. Hun lijden wordt gebruikt als hefboom voor doelen waar ze zelf weinig profijt van hebben. Het resultaat is paradoxaal en schrijnend: armoede wordt niet opgelost, maar institutioneel verankerd. Het systeem produceert slachtoffers, en anderen profiteren van hun kwetsbaarheid. De bureaucratie van gemeenten en de prioriteiten van Den Haag versterken deze situatie, terwijl goed gefinancierde organisaties en bewegingen profiteren van de chaos. Het echte probleem is niet slechts een gebrek aan middelen, maar een fundamentele ongelijkheid in macht en organisatie. De mensen die het hardst lijden, hebben geen tijd of capaciteit om hun belangen te organiseren. De zogenaamde ‘verlossers’ hebben dat wél, en gebruiken hun positie om agenda’s door te drukken. Als er verandering komt, zal die niet organisch ontstaan vanuit de getroffen burgers. Het zal alleen gebeuren wanneer de crisis zo zichtbaar en ondraaglijk wordt dat zelfs de politiek en media gedwongen worden om in te grijpen – vaak pas na een escalatie die voorkomen had kunnen worden. Tot die tijd blijft de vicieuze cirkel bestaan: armoede leidt tot afhankelijkheid, afhankelijkheid leidt tot instrumentalisering, en instrumentalisering leidt opnieuw tot armoede. Nederland staat voor een fundamentele keuze: of het breekt deze cyclus open door lasten echt te verlagen en burgers hun autonomie terug te geven, of het kijkt toe hoe armoede gebruikt wordt om anderen te voeden, terwijl de slachtoffers verder afglijden.