2 955
المشتركون
-224 ساعات
-47 أيام
+530 أيام
أرشيف المشاركات
2 955
De Raad van State is gematigd positief over het wetsvoorstel tegen verheerlijking van terrorisme, maar vraagt om betere toelichting.
2 955
Oppakken vastzetten en nooit meer loslaten
Arrogante Hypocrite Muts
Dat noemt zichzelf Christen
2 955
Nieuw 'Briefje van Jan' - aan Sigrid Kaag
"Mevrouw Kaag,
Pas toen ik vorige week las dat oud-D66-minister Kajsa Ollongren de hand heeft gehad in de benoeming van Eleanor Boekhout-O’Kanerniksvan viel het kwartje.
Ze mogen dan nog wel altijd op een bezem vliegen, heksen hebben tegenwoordig natuurlijk ook gewoon..."
Lees verder: https://www.buttkicken.nl/2026/03/31/briefje-van-jan-aan-sigrid-kaag-14/
#UNWRA #subsidie #tunnels #Jetten #TweedeKamer #briefjevanjan
2 955
A new development inside the US tax system is raising fresh questions about the growing role of artificial intelligence in government decision-making. A recent report revealed that Palantir, a data analytics company known for its work with intelligence and defense agencies, has secured a contract with the Internal Revenue Service to help improve how audits are selected.
The reported deal, valued at around $1.8 million, focuses on building tools that can identify so-called “high-value” audit targets. In simple terms, this means using advanced data analysis to flag cases where authorities believe unpaid taxes are most likely to be recovered. With vast amounts of financial data flowing through the system, the IRS has long relied on automated methods to prioritize audits, but this marks another step toward more advanced, AI-driven targeting.
At first glance, the idea may seem straightforward. Governments want to increase efficiency, reduce waste, and ensure that enforcement resources are directed where they can have the biggest impact. In theory, smarter systems could help reduce unnecessary audits while focusing on more complex or high-risk cases.
However, the involvement of a company like Palantir is drawing attention. Known for its powerful data platforms used by military and intelligence agencies, the company’s expansion into tax enforcement highlights a broader trend: the merging of big data, artificial intelligence, and state power.
Despite some claims circulating online, Palantir is not directly deciding who gets audited. The IRS remains responsible for enforcement decisions, policies, and final actions. What these systems do is assist analysts by sorting through enormous datasets, identifying patterns, and ranking potential cases based on likelihood or value.
Still, this shift raises deeper questions. If algorithms are increasingly influencing which individuals or businesses are flagged, how transparent are these systems? What safeguards exist to prevent bias or errors? And how much oversight is there when complex models begin shaping real-world consequences for taxpayers?
There is also the broader context to consider. The IRS, like many government agencies, has faced staffing challenges in recent years while dealing with growing volumes of data. Technology is often presented as a solution to bridge that gap, but it also changes the nature of decision-making itself.
For some, this represents progress — a move toward a more efficient and targeted system. For others, it signals a potential loss of human judgment and accountability in areas that directly affect people’s financial lives.
As artificial intelligence continues to expand into more aspects of governance, the line between assistance and influence becomes increasingly blurred. The question is no longer whether these systems will be used, but how much control they will ultimately have — and who will be responsible when they get it wrong.
2 955
WAARHEID. WET. RECHT.
Gisterenmiddag 30 maart 2026, stond ik opnieuw tegenover de rechtbank (Meervoudige Kamer) https://youtube.com/shorts/ILaPvqdxzTo?is=NbKK-f0wV7qpfUhB
Wat daar gebeurde, legt een fundamenteel probleem bloot. Ik noem dit corruptie. De boefjes willen dat ik het anders noem. Ik zeg ze: Zoek even de definitie van het woord. Hoi rechtbank.
Mijn verweerschriften maakten geen onderdeel uit van het dossier en waren niet verstrekt aan de betrokken partijen. Desondanks werd de behandeling voortgezet en werd een verzoek tot aanhouding geweigerd.
De zitting werd tweemaal geschorst.
De kern van mijn verweer is eenvoudig en juridisch:
Waar is de concrete, objectieve en actuele onderbouwing van een ernstige ontwikkelingsbedreiging?
Die ontbreekt.
Wat er wel ligt:
– een uithuisplaatsing en verlenging daarvan gebaseerd op niet-verifieerbare kwalificaties
– het ontbreken van objectieve diagnostiek
– geen zichtbare toetsing aan noodzaak, proportionaliteit en subsidiariteit
– voortduring van schade door de maatregel zelf
Dit raakt direct aan:
– artikel 1:255 en 1:265 BW
– artikel 6 en 8 EVRM
– artikel 19 Rv (hoor en wederhoor)
– artikel 3:2 Awb (zorgvuldigheid)
Daarnaast blijkt uit de juridische analyse van de beschikking dat:
– essentiële verweren niet inhoudelijk zijn behandeld
– bevoegdheidsvragen onbeantwoord blijven
– en concrete onderbouwing ontbreekt
Tijdens de zitting heb ik de rechtbank verzocht om zichtbaar te toetsen aan de wet.
Toen die toetsing uitbleef, heb ik gebruik gemaakt van mijn recht en de volledige kamer gewraakt, vanwege de ontstane schijn van partijdigheid en het niet dienen van de rechtstaat (waarheidsvinding en wet)
Wat hier speelt is geen kwestie van mening.
Het gaat om de vraag of ingrijpende maatregelen worden gedragen door:
de wet en verifieerbare feiten,
of door aannames zonder toetsbare grondslag.
Zonder aantoonbare noodzaak kan een maatregel juridisch niet bestaan.
WAARHEID. WET. RECHT.
2 955
2 955
Column: de digitale gevangenis en het voyeurisme van kabinet Jetten
Max von Kreyfelt
Dit extreem enge, seksueel pedant of Freaky kabinet, u weet wel van Rob Jetten, vindt het een goed idee om alle burgers zonder verdenking, online in de gaten te houden. Het ontwikkelt een sprankelende wet daarvoor. De Algemene Gluurwet.
Dit voyeuristisch kabinet, noemt het “de politie naar de 21ste eeuw brengen”. Alsof ongefundeerd gluren een neutrale upgrade is, een software-update die je gedachteloos installeert. Maar wij, de burger, kunnen inmiddels wel door de marketingtaal heen prikken en zien een overheid die het normaal vindt om burgers zonder verdenking te volgen. Omdat ze iets zouden kúnnen gaan doen. Kortom: omdat ze bestaan.
Naar sociaal-maatschappelijk maatstaven heet dit “voyeurisme” en is strafbaar gesteld.
Dat is geen vooruitgang. Dat is een fundamentele verschuiving in hoe de staat naar zijn burgers kijkt. Wij bepalen, jullie betalen (voor je eigen digitale gevangenis).
De logica is even simpel als gevaarlijk: als criminaliteit zich online afspeelt, moet de politie daar ook zijn. Op zichzelf logisch. Maar het probleem zit niet in het doel, het zit in de middelen. Want om “alles te kunnen zien”, moet je ook alles mogen zien. En daar zit de breuklijn: van gericht opsporen naar preventief bespieden.
De onschuldpresumptie, ooit een hoeksteen van de rechtsstaat, wordt hiermee rechtstreeks uitgehold. Je bent niet langer onschuldig tot het tegendeel bewezen is. Je bent een datapunt. Een profiel. Een potentiële afwijking in een algoritme.
En laten we eerlijk zijn: dit gaat niet stoppen bij zware criminaliteit. Dat doet het nooit. Wat begint bij terrorisme en georganiseerde misdaad, sijpelt altijd door naar lichtere vergrijpen, naar “ongewenst gedrag”, naar afwijkende meningen. De geschiedenis van bevoegdheden is eenrichtingsverkeer: ze groeien omdat het kan, nooit krimpen ze omdat het gewenst wordt. Macht en controle hebben een eeuwig durende, innige verhouding.
Experts slaan alarm en terecht. Want wetten die opgerekt kunnen worden, zúllen worden opgerekt. Dat is geen complotdenken, dat is bestuurlijke realiteit. Macht zoekt ruimte. En als die ruimte er eenmaal is, wordt hij gebruikt.
Wat hier speelt is groter dan één wetsvoorstel. Dit is een test: hoeveel controle accepteert de burger in ruil voor een gevoel van veiligheid? Hoe ver mag de staat gaan voordat vrijheid geen uitgangspunt meer is, maar een gunst?
De ironie is pijnlijk. In naam van veiligheid creëren we een systeem waarin iedereen permanent verdacht is. Een samenleving waarin toezicht de norm wordt en privacy het gevaar.
Terwijl diezelfde overheid inmiddels het grootste gevaar voor de burger is gebleken. Denk aan de toeslagen affaire
En dan blijft er nog één vraag over, die nergens in de beleidsstukken staat: wie houdt eigenlijk de toezichthouder in de gaten?
Tijd voor nieuwe verkiezingen. En stem deze coalitieterreur definitief weg!
