Expose illuminati

Dit is toch echt een eikel van een politieagent op Urk! Normaal ben ik niet gewend om woorden als een eikel te bezigen, maar deze keer helaas wel. Lees en huiver … het verhaal van een blinde man en het vreselijke onbegrijpelijke gedrag een politieagent op Urk! Vorige week maakte ik iets mee dat mij nog steeds bezighoudt en dat ik graag onder de aandacht wil brengen. Op weg naar huis moest ik bij de Rotholm oversteken om de Urkerweg te bereiken. Tijdens het oversteken liep ik ongeveer vijftig centimeter naast het zebrapad. Aan de overkant werd ik staande gehouden door een politieagent, die mij meedeelde dat ik een boete zou krijgen omdat ik niet precies over het zebrapad liep. Dat was voor mij een pijnlijke situatie. Ik ben namelijk volledig blind en loop met een blindenstok met rode strepen. Ondanks dat ik aangaf dat ik niet kan zien en dus onmogelijk exact kan bepalen waar het zebrapad begint of eindigt, bleef de agent bij zijn standpunt. Gelukkig waren er omwonenden die het voorval hadden gezien en mij te hulp schoten. Dankzij hun tussenkomst kon de agent uiteindelijk op andere gedachten worden gebracht en is mij een boete bespaard. Toch laat dit voorval mij met vragen achter. In hoeverre is er ruimte voor begrip en maatwerk in dergelijke situaties? En past deze handelwijze bij het beeld van de politie als “je beste vriend”? Ik hoop dat dit verhaal bijdraagt aan meer bewustwording en begrip voor mensen met een visuele beperking. Meindert van de Berg Een omwonende die mij hielp tegen het onbetamelijke gedrag van de agent met een vergrootglas werd zelfs ietwat emotioneel tegen die handhaver van de wet en hij heeft toen afgezien van een boete. En … Eén van die kerntaken en verantwoordelijkheden van een politieagent is: • Hulpverlening: Het bieden van assistentie aan … burgers in noodsituaties! Deze agent heeft duidelijk verzuimd bij het oversteken van een drukke weg … hulp te bieden aan een volledig blinde man die zijn blindheid duidelijk maakt door te lopen met een blindenstok met rode strepen. Wat voor een politieagent wil zo iemand zijn … een prettige- die blinde mensen helpt met oversteken van een drukke weg of een minder prettige eikel van een agent die een blinde man bekeurt, omdat hij met gebruikmaking van het zebrapad zelfstandig de weg wil oversteken?

Pas dan zal de macht niet meer gedeeld hoeven te worden. Door de VS zichzelf te laten doodvechten in een onwinbare oorlog, komt dat doel een forse stap dichterbij. In strategisch opzicht is deze oorlog niet tegen Iran, maar tegen de VS gericht. De directie die nu in Israël gevestigd is, maar vanuit elke locatie kan opereren, incasseert de buit: een machtsmonopolie over een verslagen wereld.

Wie profiteert van de oorlog tegen Iran? (De Andere Krant van 28 maart) Israël heeft het voor elkaar gekregen om de VS in een oorlog tegen Iran te lokken. De vraag is: met welk doel? De beste manier om daar een beeld van te krijgen, is door te kijken naar wat de consequenties van deze oorlog zullen zijn, en in wiens voordeel die consequenties zullen uitpakken. De beweerde doelstelling van deze oorlog is het ontmantelen van de nucleaire capaciteit van Iran, en het verwijderen van het regime. Veel vooraanstaande analisten hebben zich over de vraag gebogen wat ervoor nodig zal zijn om deze doelen te realiseren, en bijna allemaal komen ze tot dezelfde conclusie: dat lukt niet met een luchtoorlog alleen. Iran is ongeveer drie keer zo groot als Frankrijk. Het Iraanse regime heeft daarvan gebruik gemaakt door haar nucleaire opslag te verdelen over verborgen locaties, verspreid door het land, waardoor ze nauwelijks meer vanuit de lucht te raken zijn. Ook de regime-change kan niet vanuit de lucht gerealiseerd worden. De regeringsgebouwen bevinden zich in de dichtbevolkte steden zoals Teheran, waar de massale protesten plaatvonden en het publiek de aanval steunde. Het platbombarderen van die steden, met alle burgerslachtoffers van dien, zal de steun snel doen verdampen, en dan is regime-change alleen nog mogelijk via een militaire bezetting. Voor beide doelstellingen zal een invasie met grondtroepen noodzakelijk zijn, iets dat in het geval van Iran bijzonder moeizaam zal zijn, al was het maar omdat het land omringd is door steile bergketens waardoor vervoer van materieel en troepen problematisch is, en zal resulteren in grote verliezen en een stroom van bodybags. Iets waarop het Amerikaanse publiek, waarvan volgens een poll van CNN nu al een meerderheid tegen deze aanval is, niet zit te wachten. Samen met de enorme kosten van een dergelijke oorlog, zal het de publieke weerstand in het thuisland aanwakkeren, vooral als de regering over moet gaan tot drafting (verplichte militaire dienst), iets waaraan veel Amerikanen nog pijnlijke herinneringen hebben. Het zal resulteren in een langslepende oorlog en een gigantische wereldwijde olie- en energiecrisis. Die crisis zal de Amerikaanse economie (en daarmee de bevolking) extra hard raken omdat het land dobbert op de petrodollar die het moet hebben van internationale oliehandel. Die zal voor een belangrijk deel stilvallen. De meeste Amerikanen zullen dergelijke offers niet willen brengen en daarmee zal de regering de steun van het eigen volk ook verliezen. Veel serieuze analisten waarschuwen dan ook dat escalatie zal leiden tot militaire, economische en politieke zelfmoord van de VS. De enige manier om die escalatie te voorkomen, is onmiddellijke terugtrekking voordat het onmogelijk wordt. Dat zou echter het einde betekenen van de loopbaan van de regeerders die de orders voor deze aanval gegeven hebben, en zij zitten op de beslissingsbevoegde posities. Dat zij hun persoonlijke belangen zullen opofferen voor het landsbelang, lijkt niet heel waarschijnlijk. Alles wijst erop dat Amerika alleen maar kan verliezen, en dat het mogelijk tot een totale ondergang van het land kan leiden, met de wereldeconomie in zijn kielzog. De vraag is dan ook waarom de VS tot deze desastreuze aanval zijn overgegaan. Het antwoord daarop is even eenvoudig als schrikbarend: omdat Israël dat opgedragen heeft. Israël is in oppervlak en aantal inwoners maar half zo groot als Nederland. De vraag is hoe zo’n landje een kolossale macht als de VS kan dwingen om zich in een suïcidale oorlog te storten. Israël is echter niet zomaar een land. Het functioneert als een multinational. Een multinational met maar één exportproduct: macht. De exportstrategie is even briljant als eenvoudig: wie de bestuurders van een land controleert, controleert het land. Maak bestuurders financieel afhankelijk en ze zullen doen wat je opdraagt. Ook als dat tegen hun landsbelang ingaat. Die strategische missie is geslaagd, maar is een slechts een tussenstap. Zoals iedere multinational, streeft deze multinational naar een monopolie.

De energietransitie maakt ons stroomnet instabiel. Nederlanders krijgen hierdoor te maken met piektarieven en andere ‘prikkels’ om hun leefpatronen aan te passen. Wij willen deze groene manie stoppen. Zelfs mijn voorstel om tenminste te stoppen totdat het net het aankan, werd verworpen.

Tja D66 ga er maar eens lekker voor zitten.. column van Nausicaa Marbe..

In plaats van erkennen dat de energietransitie ons in de problemen heeft gebracht, roepen ze dat het sneller moet. Meer windturbines. Meer waterstof. Een schoolvoorbeeld van de theorie van het dode paard. Als een ondernemer ontdekt dat hij op een dood paard zit, stapt hij af. Bestuurskundigen zullen nooit toegeven dat ze jarenlang de verkeerde kant op reden. Dat er heel veel tijd en geld is verspild aan een dood paard. Nee, zij schieten in een technocratische reflex. DwarsNieuws.nl

De bewuste afbraak van Nederland: Eigen jeugd stelt kinderwens uit door gecreëerde woningnood Het is de ultieme, gitzwarte consequentie van decennialang wanbeleid door het Haagse kartel. Terwijl de miljarden over de balk vliegen voor asielhotels en statushouders structureel met voorrang aan een eengezinswoning worden geholpen, bloedt de toekomst van Nederland letterlijk dood. Uit schokkend, maar volstrekt voorspelbaar onderzoek van het NIDI (Nederlands Interdisciplinair Demografisch Instituut) en berichtgeving van de NOS blijkt dat jonge, hardwerkende stellen hun kinderwens massaal moeten uitstellen of zelfs definitief afstellen. De reden? Ze zitten weg te rotten op dertig vierkante meter en komen nergens tussen. Creperen op 30 vierkante meter De verhalen die de NOS optekent - onder andere bij klanten van een babywinkel - zijn ronduit hartverscheurend, maar ze vertellen precies wat we hier al jaren roepen. Jonge twintigers en dertigers, in de bloei van hun leven, willen niets liever dan de natuurlijke volgende stap zetten: een gezin stichten. Maar ze lopen keihard tegen een muur van falend overheidsbeleid op.Wie tegenwoordig een starterswoning wil kopen, moet een absurd salaris of rijke ouders hebben. En de huurmarkt? Die zit muur- en muurvast. Dus zitten jonge stellen opgesloten in peperdure bezemkasten van dertig vierkante meter. Probeer daar maar eens een wieg, een commode en een huilende baby in kwijt te raken, terwijl je allebei fulltime moet werken om de torenhoge energierekening en belastingen te kunnen betalen. Het NIDI concludeert keihard dat vrouwen door deze uitzichtloze woonsituatie hun kinderwens uitstellen, en in veel gevallen komt van uitstel uiteindelijk bittere afstel. Het resultaat van open grenzen en stikstofwaanzin Laten we het beestje gewoon bij de naam noemen: deze woningnood is geen natuurramp, het is een bewuste, politieke keuze. Terwijl onze eigen jeugd de wanhoop nabij is, dwong de overheid de afgelopen jaren gemeenten om duizenden woningen met voorrang weg te geven aan asielzoekers met een verblijfsvergunning.En de huizen die wél gebouwd hadden moeten worden om deze absurde bevolkingsgroei bij te benen? Die werden geblokkeerd door de waanzinnige stikstofregeltjes en klimaatdogma's van partijen als D66, VVD, CDA en Progressief Nederland. Het resultaat is een regelrechte demografische ramp. Een land dat zijn eigen jongeren niet eens de fundamentele basis - een dak boven het hoofd - kan bieden om een nieuwe generatie voort te brengen, is bezig met zelfmoord. Terwijl we miljarden pompen in het pamperen van de rest van de wereld, offeren we de dromen en de gezinnen van onze eigen Nederlandse jeugd meedogenloos op.

De mens leeft niet op een klok. De mens leeft op ritme. Licht en donker bepalen wanneer het lichaam activeert en wanneer het herstelt. Dat mechanisme staat los van hoe wij tijd hebben ingedeeld. Zodra die indeling wordt aangepast, zonder dat de natuur meebeweegt, ontstaat er spanning. Twee keer per jaar wordt de klok verzet. De wintertijd, Central European Time, is de feitelijke standaard. De zomertijd, Central European Summer Time, is een verschuiving die daar kunstmatig bovenop wordt gelegd. De zon verandert niet. Alleen het moment waarop de mens moet opstaan en functioneren verschuift. Het lichaam reageert daarop via het circadiaans ritme. Dat ritme wordt gestuurd door licht. Niet door afspraken. Wanneer dat ritme plots wordt verschoven, ontstaat er een tijdelijke ontregeling. Slechter slapen, vermoeidheid, minder focus. Dat is geen aanname maar meetbaar gedrag van het lichaam dat zich moet aanpassen aan iets wat niet uit de natuur zelf voortkomt. Daar stopt het niet. Ook de manier waarop het jaar is opgebouwd is geen natuurgegeven. De huidige structuur, de Gregoriaanse kalender, verdeelt het jaar in twaalf ongelijke maanden. Dat systeem is historisch gegroeid, niet ontworpen vanuit biologische logica. Een alternatief dat vaak wordt genoemd is een indeling van dertien maanden, gebaseerd op de synodische maand, de cyclus van de maan. Dat voelt consistenter omdat het ritme gelijkmatiger is. Maar ook dat blijft een menselijke vertaling van natuurlijke processen die in werkelijkheid vloeiend zijn en niet in blokken bestaan. De kern is helder De natuur kent geen klok De natuur kent geen maanden De natuur kent ritme Zodra de mens dat ritme probeert te vangen in vaste structuren en daar vervolgens ook nog in ingrijpt, ontstaat er afstand tussen wat is en wat wordt opgelegd En precies in die afstand ontstaan vermoeidheid, verstoring en afhankelijkheid van systemen die niet voortkomen uit het lichaam zelf. De vraag die daaruit volgt is geen technische vraag maar een principiële. Blijven we systemen aanpassen en het lichaam dwingen mee te bewegen of erkennen we dat het lichaam de basis is en systemen daarop moeten aansluiten Dat is waar jouw video over gaat niet over tijd maar over de verhouding tussen mens en systeem En die verhouding is niet neutraal. Die heeft directe invloed op energie, gezondheid en functioneren. - Roberto Coppens-Notabel Sui Juris.

De mens leeft niet op een klok. De mens leeft op ritme. Licht en donker bepalen wanneer het lichaam activeert en wanneer het herstelt. Dat mechanisme staat los van hoe wij tijd hebben ingedeeld. Zodra die indeling wordt aangepast, zonder dat de natuur meebeweegt, ontstaat er spanning. Twee keer per jaar wordt de klok verzet. De wintertijd, Central European Time, is de feitelijke standaard. De zomertijd, Central European Summer Time, is een verschuiving die daar kunstmatig bovenop wordt gelegd. De zon verandert niet. Alleen het moment waarop de mens moet opstaan en functioneren verschuift. Het lichaam reageert daarop via het circadiaans ritme. Dat ritme wordt gestuurd door licht. Niet door afspraken. Wanneer dat ritme plots wordt verschoven, ontstaat er een tijdelijke ontregeling. Slechter slapen, vermoeidheid, minder focus. Dat is geen aanname maar meetbaar gedrag van het lichaam dat zich moet aanpassen aan iets wat niet uit de natuur zelf voortkomt. Daar stopt het niet. Ook de manier waarop het jaar is opgebouwd is geen natuurgegeven. De huidige structuur, de Gregoriaanse kalender, verdeelt het jaar in twaalf ongelijke maanden. Dat systeem is historisch gegroeid, niet ontworpen vanuit biologische logica. Een alternatief dat vaak wordt genoemd is een indeling van dertien maanden, gebaseerd op de synodische maand, de cyclus van de maan. Dat voelt consistenter omdat het ritme gelijkmatiger is. Maar ook dat blijft een menselijke vertaling van natuurlijke processen die in werkelijkheid vloeiend zijn en niet in blokken bestaan. De kern is helder De natuur kent geen klok De natuur kent geen maanden De natuur kent ritme Zodra de mens dat ritme probeert te vangen in vaste structuren en daar vervolgens ook nog in ingrijpt, ontstaat er afstand tussen wat is en wat wordt opgelegd En precies in die afstand ontstaan vermoeidheid, verstoring en afhankelijkheid van systemen die niet voortkomen uit het lichaam zelf. De vraag die daaruit volgt is geen technische vraag maar een principiële. Blijven we systemen aanpassen en het lichaam dwingen mee te bewegen of erkennen we dat het lichaam de basis is en systemen daarop moeten aansluiten Dat is waar jouw video over gaat niet over tijd maar over de verhouding tussen mens en systeem En die verhouding is niet neutraal. Die heeft directe invloed op energie, gezondheid en functioneren. - Roberto Coppens-Notabel Sui Juris.