My Demented Mind

ماری: من با بچه‌ها بهتر از آدم‌گنده‌ها تا می‌کنم. این کوچولوهای مامانی با اون لب‌های پرخنده و چشم‌های گِردشون که کلی عشق توشه. خب، همیشه می‌دونم چی بهشون بگم، چطور خوشحا‌لشون کنم، بعدم ماچشون کنم، نازشون کنم، خلاصه می‌دونم باهاشون چه‌کار کنم. با آدم گنده‌ها وحشت می‌کنم. دیگه نمی‌دونم چه‌کار کنم، دست‌وپامو گم می‌کنم. احساس می‌کنم که متوجه می‌شن. ژولین: متوجه چی؟ ماری: که من آدم جالبی نیستم. ژولین: کی بهتون گفته که شما جالب نیستین؟ ماری: چه می‌دونم. هیچکی. ولی هیچکی هم خلافش رو نگفته.

📚مهمان‌سرای دو دنیا 👤اریک امانوئل اشمیت

ژولین: شما خودتون رو دوست ندارین. ماری: شما کسی رو می‌شناسین که خودش رو دوست داشته باشه؟ ژولین: نه.

📚مهمان‌سرای دو دنیا 👤اریک امانوئل اشمیت

منظره‌ی یک کیف پر پول همیشه حالم رو بد می‌کرد، باید زود دخلش رو می‌آوردم و خرجش می‌کردم.

📚مهمان‌سرای دو دنیا 👤اریک امانوئل اشمیت

داستان بشریت مثل مسابقه‌ایه که آخرش بد تموم می‌شه و من نخواسته بودم توش شرکت کنم.

📚مهمان‌سرای دو دنیا 👤اریک امانوئل اشمیت

بی‌اشتهایی چه بسا بدترینِ دردهاست. وقتی سیر به دنیا میاین، قبل از اینکه فریاد بزنین، دهنتون رو پرِ خوراکی می‌کنن، پیش از اینکه درخواست کنین بوسه می‌گیرین، قبل از اینکه پول درآرین خرج می‌کنین، اینا خیلی آدم رو اهل مبارزه بار نمیاره. برای ما بی‌اقبال‌ها، چیزی که زندگی رو اشتهاآور می‌کنه اینه که پر از چیزهاییه که ما نداریم.

📚مهمان‌سرای دو دنیا 👤اریک امانوئل اشمیت

سنجش سلامت روان؟ طرح ملی؟ سیروسعلی؟

گفتی که شاهکارِ شما در زمانه چیست؟ بالله که زنده بودنِ ما، شاهکارِ ماست #فخرالدین_مزارعی

دریای بزرگ دور یا گودال کوچک آب فرقی نمی‌کند زلال که باشی آسمان در توست #گروس_عبدالملکیان

دختران شهر به روستا فکر می‌کنند دختران روستا در آرزوی شهر می‌میرند مردان کوچک به آسایش مردان بزرگ فکر می‌کنند مردان بزرگ در آرزوی آرامش مردان کوچک می‌میرند کدام پل در کجای جهان شکسته است که هیچکس به خانه‌اش نمی‌رسد؟ #گروس_عبدالملکیان

چون تو با بد، بد کنی پس فرق چیست؟ فرق اینه دلم خنک میشه مولانا جان.

می‌گویند خورشید همه‌چیز را جان دوباره می‌دهد. حالا ببینید خورشید را، انگار خودش هم مُرده، مگر نه؟ همه‌چیز مرده، هرجا را نگاه کنی جز نعش نمی‌بینی. فقط یک مشت آدم مانده‌اند و دورشان جز خاموشی هیچ نیست‌؛ این است دنیا.

📚نازنین 👤فیودور داستایفسکی

ای امان از این جبر! امان از طبیعت! درد اینجاست که آدمیزاد روی زمین تنهاست.

📚نازنین 👤فیودور داستایفسکی

چرا یک اجبار نحس و سیاه باید آن‌چه را برایم از همه‌چیز عزیزتر بود نابود کند؟ اصلا من این دنیای‌تان را می‌گذارم و می‌روم!

📚نازنین 👤فیودور داستایفسکی

الان دیگر قوانین‌تان به چه درد من می‌خورد؟ آداب و رسوم‌تان، اخلاقیات‌تان، زندگی و ایمان و حکومت‌تان به چه کارم می‌آید؟ بگذار قاضی‌تان بیاید قضاوتم کند، بگذار بکشانندم به دادگاه عمومی. آن‌وقت می‌گویم که من هیچ‌چیز را قبول ندارم.

📚نازنین 👤فیودور داستایفسکی

بله، این درست است که هم قطارهایم به خاطر شخصیت پیچیده‌ام از من خوششان نمی‌آمد؛ یا شاید هم به خاطر شخصیت مضحكم. آخر اغلب این‌طوری است که آن چه برای شما والا و مقدس و محترم است، دیگران و جمع دوستان‌تان را به خنده می‌اندازد و علتش هم معلوم نیست. آخ، من در مدرسه هم هیچ‌وقت بچهٔ محبوبی نبودم؛ هرگز و هیچ‌جا محبوب نبودم.

📚نازنین 👤فیودور داستایفسکی

معمولا آدم در مواجهه با غمی سنگین یا بعد از یک توفان شدید روحی مدام می‌خواهد بخوابد. می‌گویند محکومان به اعدام، شب آخر زندگی‌شان به خواب سنگینی می‌روند. همین‌طور هم باید باشد، قانون طبیعت است؛ وگرنه آدم توان تحمل شختی را نخواهد داشت.

📚نازنین 👤فیودور داستایفسکی

می‌گویند کسانی که می‌روند لبهٔ پرتگاه می‌ایستند انگار خودبه‌خود به ته دره کشیده می‌شوند و به نظر من خیلی از خودکشی‌ها و قتل‌ها فقط به این دلیل اتفاق افتاده که تپانچه دمِ‌دست بوده است.

📚نازنین 👤فیودور داستایفسکی

افکاری هستند که... یعنی می‌دانید، اگر شما فکرتان را به زبان بیاورید، با کلمات بیانش کنید، آن‌وقت بسیار احمقانه به‌نظر می‌رسد‌؛ حتی آدم شرمنده می‌شود. اما چرا؟ دلیل خاصی ندارد، چون همه‌مان آدم‌های مزخرفی هستیم و تحمل حقیقت را نداریم. یا شاید هم دلایل دیگری دارد که من نمی‌دانم.

📚نازنین 👤فیودور داستایفسکی