𝚃𝚊𝚏𝚒𝚜

زندگی یک چمدان است که می آوری اش بار و بندیل سبک میکنی و میبری اش خودکشی مرگ قشنگی که به آن دل بستم دست کم هر دو سه شب سیر به فکرش هستم گاه و بیگاه پر از پنجره های خطرم به سرم میزند این مرتبه حتما بپرم چمدان دست تو و ترس به چشمان من است این غم انگیزترین حالت غمگین شدن است:) بی تو من بی تو من با بدن لخت خیابان چه کنم با غم انگیزترین حالت تهران چه کنم بی تو پتیاره ی پاییز مرا می‌شکند این شب وسوسه انگیز مرا.....