آرام✨

☕️:☕️

من معمولاً آدم موندنی هستم اجازه میدم آدما ناامیدم کنن،اشتباه کنن که اگه رفتم،دیگه هیچوقت برنگردم.

تو تمام این چند جلسه بهم میگفت تو پتانسیل های خودتو نمیبینی... راست میگفت،راست میگه،نمیدونم کی این ترس لعنتی رو میتونم کنار بذارم و برم تو دل ترس هام فقط میدونم فعلا خسته‌م،زیادی خسته برای همه چیز،زیادی ترسیده،زیادی زخمی.

بی رحم بودن چیزیه که هیچوقت بهش فکر نکردم،شاید چون همیشه احساساتم صادقانه بود و رو بودم تو روابطم تراپیستم بهم گفت یه جاهایی باید بی رحم باشی،بی رحم تصمیم بگیری،مجبوری برای اینکه آسیب بیشتری نبینی پا رو دلت بذاری برای یه نفع بزرگتر...

همیشه آخر جلسه بهم میگه خوب کردن حالت وظیفه‌ت برای آیندته و خب این روزا در تلاشم هر چند نصف و نیمه،هرچند دست و پا شکسته...

تراپیستم امروز میگفت:«بلوغ عاطفی یعنی توانایی به تعویق انداختن لذت های آنی. اگر توانایی این رو داشته باشی که نیاز های غریزیت رو به نفع نیاز های اساسی و بلند مدت به تعویق بندازی زندگی به شدت متمایز میشه و هرچیزی توی زندگی اگر بیشتر از تایمش بهش بها بدیم تبدیل به وبال گردن میشه...»

تمامِ قلبم اشکیه.

شایدم یه حال خوبی که ته نشین میشه کنج قلبت و تا ابد میمونه.

خاطره ها چیزی جز تصویر نیستن.

وقت ترمیم ناخونام که میرسه بازم انتخابم رنگ نوده😬🤦🏻‍♀

Need🌊

💅🏻

چقدر آدما ناامید کننده شدن عزیزِ من...

حقیقتا این چند جلسه مثل معجزه بود واسم،تاثیرش رو تو خودم حس میکنم و خوشحالم بابتش

هزاربار حرفایی که قراره فردا تو جلسه تراپی بزنمو مرور کردم.

امشب از اون شباس که بی‌دلیل دلم گرفته،شاید هم کلی دلیل دارم که دلم نمیخواد بهشون فکر کنم.

روزایی که تایمم آزاده با بابا میرم رانندگی تمرین میکنم،امیدوارم زودتر برسه اون روز که خودم تنهایی رانندگی کنم

آقای پستچی زنگ زد بیا بسته‌ت رو تحویل بگیر؛ همین خوشحالی های کوچولو کوچولو🥲🫐»»