Romy Quint

𝐃𝐞 𝐭𝐨𝐞𝐤𝐨𝐦𝐬𝐭 𝐯𝐚𝐧 𝐨𝐧𝐝𝐞𝐫𝐰𝐢𝐣𝐬 𝐛𝐞𝐠𝐢𝐧𝐭 𝐡𝐢𝐞𝐫. Steeds meer ouders en professionals voelen dat het anders kan. Misschien zelfs anders moet. 𝗧𝗶𝗷𝗱 𝗼𝗺 𝘃𝗼𝗼𝗿𝘂𝗶𝘁 𝘁𝗲 𝗸𝗶𝗷𝗸𝗲𝗻. Op 8 juli delen wij ons verhaal: waarom we een eigen school begonnen, welke kansen en uitdagingen we zien in vernieuwend onderwijs en hoe we samen kunnen bouwen aan passend onderwijs voor de toekomst. #samenbouwen #b3school #Webinar #vernieuwendonderwijs #ouders

Mooi gesprek gehad zojuist met Huibrecht. Deze Soul Session staat over 10 dagen online bij blckbx.tv

Alan Watts vertelde ooit een verhaal over God die zich verveelde met het God-zijn en besloot om een heel universum bij elkaar te dromen. De plottwist? God maakte de droom zó overtuigend dat zelfs God vergat dat het een droom was. En jij bent de dromer die het is vergeten. Watts vroeg zijn publiek wel eens: als je elke droom zou kunnen dromen die je maar wilde, wat zou je dan als eerste dromen? Waarschijnlijk avonturen, plezier en opwinding. Maar na een paar honderd dromen waarin je alles krijgt wat je hartje begeert, zou je vanzelf verrassingen gaan toevoegen; uitdagingen en mysterie. Omdat een droom waarin je alles onder controle hebt, simpelweg saai is. Uiteindelijk, zo zei Watts, zou je precies de droom dromen die je op dit moment aan het leven bent. Een droom waarin je bent vergeten dat je droomt, waarin de belangen echt voelen en waarin je geen idee hebt wat er hierna gaat gebeuren. Die onzekerheid is namelijk precies wat de droom de moeite waard maakt. Totale controle is totale verveling; het niet-weten is wat de droom tot leven brengt. Dit herkadert je hele leven. De moeilijke momenten zijn geen straffen; het zijn de plottwists waar je zélf om hebt gevraagd voordat je in slaap viel. Je wilde de verrassing, de uitdaging en het niet-weten, omdat het alternatief een eeuwigheid was van alles al hebben en absoluut niets voelen. Watts gebruikte dit verhaal om het gevoel te doorbreken dat je een slachtoffer van het leven bent. Als jij immers voor deze droom hebt gekozen, inclusief de zware stukken, dan overkomt er jou helemaal niets tegen je wil. Het gebeurt door jou, voor jou en als jou. De ervaarder en de ervaring zijn in feite exact hetzelfde ding, dat slechts doet alsof het gescheiden is. De praktische toepassing hiervan is niet dat je je problemen moet wegwuiven, maar dat je je relatie ermee verandert. Wanneer je een uitdaging ziet als iets dat jou overkomt, voel je je machteloos. Maar wanneer je het ziet als een plottwist in een droom die je zelf hebt uitgekozen, word je plotseling nieuwsgierig. Je gaat je afvragen: "Wat kan dit mij leren? Wat wilde ik hierdoor ervaren?" Watts was zijn hele carrière bezig om mensen wakker te schudden voor deze grap. De grote kosmische grap is dat je al bent waarnaar je op zoek bent. Je bent al waar je probeert te komen en je bent al hetgeen waarvan je denkt dat je het nog moet worden. De droom vereist alleen dat je dat even vergeet, zodat de reis echt aanvoelt. Je dit herinneren, midden in de droom, is wat elke spirituele traditie 'ontwaken' noemt. #alanwatts #life #choice #freewill #freedom

Deze is erg de moeite m.i! Heb een mooie dag ☀️

Environmental activist Erin Brockovich recently launched a public database where people can report concerns about nearby AI data centers: water use, electricity demand, noise, environmental impacts, strain on local infrastructure. More than 2,700 reports have already been submitted. Newsweek used that database to map over 50 data centers currently under construction against U.S. drought data. What they found is that many of these new facilities are being built in parts of the country already dealing with serious water shortages. And this is happening during what researchers are calling the driest start to a year the U.S. has seen since 1910. More than 60% of the country is currently in drought conditions. According to the Environmental and Energy Study Institute, a single large data center can use up to 5 million gallons of water per day. To put that in perspective, that's roughly the daily water use of a town with between 10,000 and 50,000 people. Across the U.S., data centers collectively consume nearly 450 million gallons of water per day. And that demand is growing fast, in places like Texas, Louisiana, Mississippi, Tennessee, Georgia, the Carolinas, and Virginia, several of which are already experiencing severe to extreme drought. Here's the thing: I don't think this is mainly a story about tech companies being villains, even though the scale of what's happening is genuinely troubling. I think this is another clear example of a multipolar trap. The AI arms race is real. The pressure companies feel to build infrastructure fast is real. If one company slows down while competitors race ahead, they risk losing the whole game. So everyone builds. And everyone builds. And the collective result is hundreds of facilities competing for water in regions that are already running out of it, even if no single company set out to cause that outcome. This is an emergent property of our current system design which does not prioritize human or natural wellbeing but economic growth. At a bigger picture level, this is a conversation our culture needs to start having more seriously: what does responsible AI infrastructure actually look like? Where should we be building these facilities? Who decides, and who gets a say when local water supplies are on the line? What should AI be used for?