Romy Quint

Peter Crone’s keek op de week ;)

Vanavond om 20:00 uur! In deze aflevering van Soul Session ontmoet psycholoog Huibrecht Boluijt musicus Jan Wolfkamp. Deze voor het grote publiek misschien wat minder bekende drummer en percussionist is binnen de muziekwereld allesbehalve onbekend. Hij speelde met topmuzikanten uit binnen- en buitenland en maakte deel uit van verschillende bands van wereldformaat. Totdat het noodlot toesloeg en zijn lichaam hem op niet mis te verstane wijze in de steek liet — en dat meer dan eens. Vier herseninfarcten en diverse andere medische tegenslagen kregen hem niet klein. Integendeel. Met volle overgave spreekt hij over de magie van muziek, zijn geloof in engelen en wat het begrip duende voor hem betekent. Mis het niet! #soulsession #huibrechtboluijt #JanWolfkamp

Vanavond om 20:00 uur! In deze aflevering van Soul Session ontmoet psycholoog Huibrecht Boluijt musicus Jan Wolfkamp. Deze voor het grote publiek misschien wat minder bekende drummer en percussionist is binnen de muziekwereld allesbehalve onbekend. Hij speelde met topmuzikanten uit binnen- en buitenland en maakte deel uit van verschillende bands van wereldformaat. Totdat het noodlot toesloeg en zijn lichaam hem op niet mis te verstane wijze in de steek liet — en dat meer dan eens. Vier herseninfarcten en diverse andere medische tegenslagen kregen hem niet klein. Integendeel. Met volle overgave spreekt hij over de magie van muziek, zijn geloof in engelen en wat het begrip duende voor hem betekent. Mis het niet! #soulsession #huibrechtboluijt #JanWolfkamp

Update van Erwin! :) https://youtu.be/yQPkPDY_TRs

Hannah Arendt, geboren in 1906 in Duitsland, was een briljante filosofe. Ze studeerde bij Heidegger en Jaspers en leek voorbestemd voor een academische carrière. Maar toen de nazi’s aan de macht kwamen, veranderde alles. Als Joodse intellectueel werd ze kort gearresteerd, vluchtte uit Duitsland, leefde in Parijs, ontsnapte uit een Frans kamp en bereikte uiteindelijk New York in 1941. Ze overleefde — maar ze vergat nooit wat ze had gezien. Wat ze zag vóór de terreur Arendt zag niet alleen geweld en vervolging. Ze zag hoe de waarheid instortte: • Professoren fluisterden propaganda in cafés. • Kranten tegenspraken zichzelf tot feiten betekenisloos werden. • Mensen werden cynisch: “Iedereen liegt toch.” • De wil om onderscheid te maken tussen waarheid en leugen verdween. Volgens Arendt gaf de samenleving haar denken op nog vóór de kampen werden gebouwd. Haar waarschuwing In The Origins of Totalitarianism (1951) schreef ze: “Het ideale subject van totalitaire heerschappij is niet de fanatiekeling, maar degene die het onderscheid tussen feit en fictie heeft opgegeven.” Niet fanatisme is het gevaar — maar uitputting, verwarring en onverschilligheid. Totalitaire regimes winnen niet doordat mensen hun leugens geloven, maar doordat mensen het zoeken naar waarheid opgeven. Ze creëren een lawine van tegenstrijdige informatie, zodat mensen murw worden. Het echte verzet Voor Arendt begint verzet met iets eenvoudigs maar moeilijks: denken. • Kritisch blijven. • Je eigen overtuigingen in vraag durven stellen. • Blijven zoeken naar bewijs. • Niet opgeven als het vermoeiend wordt. Cynisme — “alles is toch corrupt” — is precies wat machtige manipulators willen. Waarom haar woorden nu tellen Lang voor sociale media begreep Arendt het moderne gevaar: niet censuur, maar overweldigende ruis. Niet geloof in leugens, maar moeheid waardoor waarheid onbelangrijk wordt. Als mensen stoppen met geven om wat waar is, hoeven dictators niets meer te overtuigen — alleen nog te overheersen. De keuze nu We leven in een tijd die lijkt op wat Arendt in de jaren ’30 zag: informatieoorlogen, verwarring, cynisme. Maar we hebben haar waarschuwing: Geef je vermogen om te denken niet op. Blijf vragen. Blijf onderzoeken. Blijf geven om wat waar is — vooral wanneer het vermoeiend is. Want vrijheid verdwijnt niet met een schreeuw, maar met een schouderophalen.

Hannah Arendt: Totalitarisme begint wanneer mensen te moe worden om waarheid nog belangrijk te vinden.

Nav deze.

Vanmorgen las ik het levensverhaal van Pink Floyd’s oprichter Syd Barett. Ik kende het niet, ik kende hem niet en wist ook niet dat dit nummer over hem ging. Soms lijkt het alsof sommige mensen hun kans hebben laten schieten. Soms is iemands gevoeligheid groter dan hun kracht om het te dragen. Syd Barrett herinnert ons eraan dat niet ieder pad bedoeld is om recht, helder of succesvol te zijn. Sommige levens zijn een waakvlam, een les in kwetsbaarheid. Misschien is zelfs ontsporing een vorm van perfectie. Iemand die precies dát toont wat gezien mag worden. En zo een bron van pijn en inspiratie wordt. ‘Wish you were here’ is een ode aan imperfectie.