Romy Quint

Het doet dit door aan te nemen dat meer coherente realiteiten niet bestaan, omdat we denken dat het "altijd geluk" betekent. We denken dat meer coherente realiteiten geen polariteit of contrast kennen. De belangrijkste signatuur van paradigmablindheid is een afkeer van eenheidsbewustzijn, omdat eenheid wordt geïnterpreteerd als een bedreiging voor de lagere geest. Dezelfde katalysator die op een gegeven moment ons ontwaken aanwakkert, begint geen andere manier van bestaan meer te kennen. Eenheid betekent niet dat er geen contrast of polariteit is. Eenheid betekent een gezonder en bewuster levenssysteem. #ziel #bewustzijn #spiritualiteit #ontwaken #hogerezelf #polariteit #paradigma

😉

Leestip: Het Jesaja-effect verwijst naar het fenomeen waarbij collectieve menselijke intentie en gebed toekomstige resultaten kunnen beïnvloeden. Praktische toepassing: Braden biedt methoden om dit effect te benutten door middel van gerichte intentie en gebed, wat vrede en genezing bevordert. https://boekenbalie.nl/het-jesaja-effect/9789020282207 Het Jesaja-effect | Tweedehands | BoekenBalie

Misschien is er de weg van nu een losse cirkel: geen vaststaande leer, wel gedeelde waarden. Geen “ingewijden” en “niet-ingewijden”, maar mensen die elkaar herkennen in waarachtigheid, compassie en dienstbaarheid. Zo ontstaat wellicht een gemeenschap die vrij blijft van het gewicht van superioriteit, en trouw blijft aan de kern: zijn wie je in waarheid bent. Echte inwijding gebeurt immers in je hart, niet in een zaal met gesloten deuren. De hoogste graad is geen titel, maar de trilling waarin je leeft. Waar beleef jij spiritualiteit? Individueel of in verbinding? Reacties in de comments of als persoonlijk bericht welkom!

Rozenkruisers, Vrijmetselaars… en de verleiding van ‘uitverkoren zijn’. Waarom lijken oude spirituele orden soms een zweem van superioriteit te dragen? Is het zo dat exclusiviteit én geheimhouding subtiel het gevoel wekken van: “Wij weten iets dat de rest niet weet”? Dat kan enerzijds inspirerend zijn, maar ook het spirituele ego voeden. De Essenen, Katharen en Druïden kenden ook gemeenschap en ritueel, maar hun kracht zat in: • een leefwijze die álles doordrenkte met verbinding met de Bron, • een zelfreinigende structuur waarbij wie niet in de trilling bleef, vanzelf vertrok • autoriteit die lag bij de Wet van de Bron, niet bij een menselijke hiërarchie. Als gevolg van verdieping in spiritualiteit stuit ik op een dilemma: • Individueel pad → volledige innerlijke vrijheid, maar soms eenzaam. • Collectief pad → verbondenheid, maar risico op dogma en “wij versus zij”-denken.

Mijn cliënten zien mij als ‘relatietherapeut’, zelf zie ik mezelf meer als ‘zelfreguleringstherapeut’. Één van de podcasts die ik regelmatig aanraad is deze: https://youtu.be/-ndar2binh4 Er zijn in mijn beleving maar weinig mensen die dit zo beknopt en helder in het Nederlands uit kunnen leggen als Jan Bommerez. Recent nam Jan vervolg op met Thijs Lindhout, eveneens een aanrader. https://youtu.be/P2lEk-X_VAE Voor wie het kan waarderen. Enjoy!

Now back to holiday mode 😎 Geniet van het heerlijke weer lieve mensen!

Last but not least nog wat food for thought van Tibor mbt gebruik van chatGPT/AI…

Gisteren deelde ik een podcast over AI en ik kreeg daarna wat berichten over de wiskundige en geometrische kennis van deze meneer. Daar dit niet echt de reden is dat ik het deel, laat ik nu slechts een fragment zien. Zoals alles in dualiteit, heeft AI voor en nadelen, en is het zonde om aan één kant van die medaille te blijven hangen. Denk ik dat AI mijn vak gaat over nemen? Deels, ja. Je hoort het. Tegelijkertijd is datgene dat zorgt dat ik goed om ga met AI, mijn liefde, mijn intentie en onderscheidingsvermogen, ook ‘what keeps me in business’. We staan aan de vooravond van enorme ontwikkelingen op het gebied van bewustzijn en technologie. Blijkbaar gaan die twee ook mooi samen soms... #Ai #CrazyTimes #EmbraceItAll

Het leven is een samenspel van trekken en duwen: krachten trekken ons naar een lot, en wij duwen terug met onze wil. Draagkracht ontstaat waar we een evenwicht vinden tussen die uitersten — niet te veel weerstand, niet te veel overgave. Als je voortdurend ‘trekt’ aan de toekomst of betekenis, dan kan je draagkracht onder druk komen te staan door overbelasting. Als je daarentegen alleen ‘getrokken’ wordt door externe krachten (maatschappij, verwachtingen), zonder eigen innerlijke inbreng, dan vervliegt de draagkracht via zelfverloochening. Persoonlijk draagvlak ontstaat wanneer jouw innerlijk (wil, gevoel, begrip) niet alleen reageert op de buitenwereld, maar ook je eigen toon bewaakt. Het is een plek waar je niet duwt en trekt. Daar is geen wil om te beheersen en geen neiging om mee te gaan. Geen energieverlies aan polariteit. Ik noem die plek ‘The Middle Road’, niet als compromis, maar als coherente middenlijn. Niet het vermijden van extremen, maar het ademen tussen projectie en overgave, tussen doen en zijn, tussen weten en niet-weten. Het is ook de plek waar het ‘ik’ losser komt te staan van de projecties. Niet “wie ben ik als ik niet duw of getrokken word?”, maar: “wat blijft er stralen als niets mij vervormt?” Dat is de Middenweg. Niet de weg van het midden. Maar de weg vanuit het midden #draagkracht #evenwicht #middleroad #hetisdetoondiedemuziekmaakt #cestletonquifaitlamusique