روزگار سبز🍃

اگه دستای یخ بسته‌م امشب انار بود، تنهاترین و ترک‌خوده ترین انارِ روی درخت توی زمستون بود.

اگه دستای یخ بسته‌م امشب انار بود، سرخ‌ترین انار بود.

امشب بعد مدتها انقدر پیاده‌روی کردم که رگ سیاه تیکم خودی نشون داد.

جراحتم پیش از من بود؛ به دنیا آمدم تا تن‌دارش کنم.

صدای رادیو، نورِ کم آشپزخونه، هول هولکی خوردن سحری، صدای دعای سحر از مسجد محله، چندبار اومدنای مامان، صدا کردناش و بیدار نشدنای ما تو بچگی...

موزیک می‌تونه چیزی رو به شما یادآوری کنه که شاید مدت‌هاست کشته شده توی وجودتون. ممکن هم هست چیزی رو درون‌تون زنده کنه که هیچوقت بهش نیاز ندارید! چیزی مثل غم، غمی که شما رو به هیچ سرانجامی نمی‌رسونه. موزیک می‌تونه اگه با هوای بهار ترکیب بشه، شما رو وادار به عاشق شدن کنه؛ مخصوصا اگه دست‌های گره‌ خورده‌ی زیادی رو توی پیاده‌رو ببینید. (این بیشتر یه هشدار به موقع بود!) موزیک می‌تونه به شما توهم بده؛ که اگر به خودتون و نیازهاتون آگاه باشید، می‌دونید کی و با چه سبکی بهش احتیاج دارید. این توهم شما رو از لبه پرتگاه نجات می‌ده یا بیشتر به دره نزدیک‌تون می‌کنه؟ موزیکِ مطلوب، می‌تونه یه جون تازه به چشمه‌ی خشکیده‌ی ذوق شما بده. امشب موزیک، این افسون‌گرِ ناپیدا، بازم برای لحظاتی پناه‌، الهام‌بخش، روشن‌گر و کاشفِ روح‌مونه... این بار شاید با یه دید جدید.

امروز ( ۱ مارس) روز جهانی موزیک تراپیه. روزی که بهمون یادآوری می‌کنه موزیک تا چه حد می‌تونه در اقسام مختلفِ نواختن، خوندن و شنیدن، تاثیرگذار باشه در کیفیت زندگی، سلامت جسم و روان‌مون. همچنین جا داره توی همچین روزی، قدرت شنوایی خودمون رو بیشتر جدی بگیریم؛ به انرژی موسیقی‌ و آوایی که مسیر پر پیچ‌وخم حلزون گوش تا شیارهای مغز رو طی می‌کنه دقت بیشتری داشته باشیم.

گاهی هم میشود که نگران همه‌کَس هستم جز خودم. از اینکه همیشه نگران دیگران هستم خسته‌ام. منی که خود سراپا زخمم هربار به قلب تهی من شلیک می‌شود مرا عاصی کرده. یکی نیست به من بگوید: آخر این کارها برایت آب و نان می‌شود؟ که در پاسخ بگویم: اما مرا چیزی فراتر از آب و نان می‌دهد؛ «آرامش». وقتی با وجود دالانی که در تاریکی خودم محصورم و با آن دست و پنجه نرم می‌کنم نگران کسی می‌شوم و از عمق دل، او را آرام میکنم انگار که تمام وجود خودم آرام گرفته. اما امان از وقتی که نگرانیِ مرا را اسارت تلقی کنند. اینکه تمام خود و دنیایم را صرف آرامش یک نفر می‌کنم و او گمان کند که او را اسیر پنجه‌های نگرانم کرده‌ام، نه تنها آرامش نمی‌گیرم بلکه قلبم مچاله و تهی می‌شود. آنگاه به خودم می‌آیم و می‌بینم که فلانی راست میگفت: نگران بودن برایم آب و نان نمی‌شد! زهر می‌شد در لایه‌لایه‌ی جسمم. #سهیلا_واله

امروز این آهنگ حبیبم «نفسم گرفت ازاین شهر، در این حصار بشکن»

جهان استوار نمی‌ماند؛ مگر با سری خمیده بر روی شانهٔ کسی که دوستش داریم.

بفرست واسش✨🌿

منتظر ایستادم در آموزشگاه. چندتا پسر افغانستانی از اونا که با لباسای کهنه و دمپایی بزرگ‌تر از سایز پاشون پوشیدن وایسادن تو کوچه پدر و مادر پیرش هم حضور داشتن. دیدم همشون دور و بر ماشین چیزی رو کنجکاوی میکنن. بعدش پسرک کچل افغانی یه توپ راه راه پلاستیکی قرمز دستش بود با لباسای خاکیش اومد سمتم گفت: این مال توعه!؟ گفتم: نه بعدش خوشحال و لی‌لی کنان با خانواده‌ی ده نفریش دور شدن و رفتن یه کوچه‌ی دیگه. آدم نمیدونه غمگین باشه از این دزدی یا خوشحال باشه برای شادی اون پسرک برای بدست آوردن توپ پلاستیکی که احتمالا این روزا سرگرمی خوبی میشه واسش!

آیا لمسش می‌کنی ... من غرق در توام نسیم لطیفی که میان انگشتانم می‌پیچد با تمام وجود حسش میکنم آرام آرام مرا لمس می‌کند و میان انگشتانم می‌پیچد لمس تو همچون این نسیم لطیف و فرار است ...