روزگار سبز🍃

منو با خودت ببر.

«من آدمی رؤیایی هستم. خیلی کم در واقعیت زندگی می‌کنم.»

Not every story needs a caption.

وقتی که از دلتنگی تو به ستوه می‌آیم، خودم را شاخه‌ی شاتوتی می‌بینم که به وسیله‌ی باد خونش بر دیوار پاشیده شده.

انسان باید هر روز از زندگی خود کمی موسیقی گوش کند، کمی شعر بخواند و به یک عکس زیبا نگاه کند تا دغدغه‌های دنیوی حس زیبایی را که خداوند در روح انسان نهاده است، خفه نکند.

سال سوم،صبح نگار ١٠٧ گفت: «فلانی، چطور با این‌همه اشتیاق می‌نویسی؟ هر روز دفترت را جلویت باز می‌کنی و با یک خودکار منتخب، کلمه‌ها را روی کاغذ جاری می‌کنی! واقعاً حوصله داری. گفتم: سال‌ها قبل، به خودم قول دادم دیوانگی‌هایم را با کلمات مزیّن کنم و ماندگار. چون بعضی احساس‌ها اگر نوشته نشوند، آرام‌آرام در سکوت فراموش می‌شوند. نوشتن برای من از سر حوصله نیست؛ از سر نیاز است. هر صفحه، پناه تکه‌ای از من است که نمی‌خواهم در هیاهوی روزمرگی گم شود. من نمی‌نویسم تا دیگران بخوانند؛ می‌نویسم تا خودم را گم نکنم. شاید روزی که دیگر نباشم، همین واژه‌ها ثابت کنند که روزی با تمام وجود زندگی کرده‌ام .آن روز اينطور بيادم بياوريد: يادداشت هاي يك زن ديوانه كه عاشق بلعيدن زندگي بود! راستی…اگر قرار باشد روزی هیچ اثری از تو نماند، جز آنچه با دست‌های خودت ساخته‌ای، سهم تو از دنیا چه خواهد بود؟ ديبا @morning364

دستم را رها کردی و رفتی. مرا بین ترس، تنهایی و اشک جا گذاشتی. می‌خواستی کمرنگ بمانم، محو شوم؛ مثل آخرین ستاره‌ای که پیش از سپیده‌دم خاموش می‌شود. اما بلند شدم. با چشم‌هایی که از گریه خسته بودند و قلبی که از درد سنگین شده بود. ردِ عطرت را از خاطرم شستم، نامت را از گوشه‌گوشه‌ی ذهنم جمع کردم و آرام‌آرام از زیر آوارِ نبودنت بیرون آمدم. بزرگ شدن آسان نبود؛ از میان ترس‌هایم گذشتم، با زخم‌هایم کنار آمدم، بارها گریستم و هر بار چیزی در من قد کشید. دست‌های خودم را گرفتم، خودم را دلداری دادم، خودم را در آغوش کشیدم و یاد گرفتم هیچ پناهی امن‌تر از خودم نیست. رنج، لباس هر روزم شد؛ آن را به تن کردم، با آن زندگی کردم و اجازه ندادم مرا از پا بیندازد. امروز قلبم وسیع‌تر از گذشته است، نگاه‌ام عمیق‌تر، دست‌هایم نیرومندتر و روحم پخته‌تر. اندوه در من ماند، اما مرا نشکست. و تو... هر روز کوچک‌تر می‌شوی؛ آن‌قدر کوچک که دیگر حتی در خاطره‌هایم هم جایی نداری. من ماندم؛ با همه‌ی ترس‌ها، اشک‌ها و زخم‌هایم. ماندم، رشد کردم و یاد گرفتم که تمام کنم اما نشوم. امروز فصل جدید آغاز می‌شود، زندگی میکنم، می‌رقصم، قلبم می‌تپد؛ فقط دیگر برای کسی نیست که یک روز، دلیل تمام تپش‌هایش بود. یازدهم تیرماه چهارده صفر پنج #سهیلا_واله

اصلا هر وقت بهش فکر می‌کنم، خودم رو شبیه یه سینی گیلاس درجه یک تو بازار تجریش تهرون اوایل تابستون می‌بینم.

اصلا هر وقت بهش فکر می‌کنم، خودم رو عین یه سینی گیلاس درجه یک تو بازار تجریش تهرون اوایل تابستون میشم. 😍🍒

امیرالمومنین ‌علیه‌السلام: هجران، كيفر عشق است...