Written by M

توضیح دادن احساسات سخت‌ترین کار دنیاس چون اونا به وجود اومدن که فقط احساس بشن نه اینکه گفته بشن.

"سرنوشت؟ یه بهونه‌ست برای وقتی که جرات انتخاب نداریم."

نمی‌دونم، اما کنار تو خوشحال‌تر بودم.

از جمله «اینو دیدم یاد تو افتادم»خیلی خوشم میاد.

بعضی از این میمیرم برات ها و تا ابد کنارت میمونم ها و هیچوقت تنهات نمیزارم ها.... مثل شام در خدمت باشیم، بفرمایید منزل ما و یا رو من حساب کن، تعارف ایرانی محسوب میشه.

"کاش می‌شد یک بار فقط یک بار در لحظه‌ای بی‌زمان تو را بی‌گذشته و آینده دوست داشت"

من دیگه به چیزی چنگ نمیزنم، چون فهمیدم که زندگی وقتی پر از اضطراب و تلاش برای چیزهای ناپایدار باشه،هیچ معنی‌ای نداره.

‏شخصیت شاید بتونه کمبود ظاهر رو جبران کنه ولی ظاهر نمیتونه کمبود شخصیت رو جبران کنه.

این کاربر بعد از ۱۲ شب تبدیل به یه شخص کاملاً متفاوتی میشه.

روزى كه ميميرم ، صفحه گوشیم با هر نوتيفى كه مياد خاموش و روشن ميشه ولى هيچکس جوابگو و بيننده اون پیام ها نيست ، باد از پنجره وارد اتاقم ميشه ، همهچیز مرتبه و من خونه نيستم ، آهنگای مورد علاقم ديگه پلی نميشن و گالریم ديگه هيجوقت ديده نميشه ، حتا كسى نيست كه با ديدن محتواش ذوق كنه ، محبت آميز ترين پیاما براى هميشه بدون ديده شدن ميمونه ، كسايى كه منو دوست دارن تازه گریه هاشون ساكت ميشه ، و اونايى كه منو میشناسن فقط راجب مرگم تاسف ميخورن ، صداى خنده ها و گریه هام و حتا حرفام و کارام ديگه هيچوقت توى هیچ مکانی پخش نميشه ، شنونده هيچکس نيستم و حتا اگه كسى بخاد باهام حرف بزنه و آرومش کنم فقط کنار قبرم میشینه و حرفاشو توى دلش بهم ميزنه در حالى كه ديگه چیزی جز یه سكوت سرد و هميشگی از من دريافت نميكنه ، يكم ميگذره و كم کم همه عادت ميكنن و همهچیز طورى ميشه كه انگار از اول منی وجود نداشته و مخاطباى گوشیم به اين فكر ميكنن كه احتمالن يا اينترنت ندارم يا گوشیم خراب شده و کم كم فراموشم ميكنن ، دیگه هیچوقت این آدم با هر اخلاقی که داشت وجود نداره ، كم كم همهچیز محو ميشه و تنها چیزی كه از من ميمونه يه مشت خاطرست كه هر روز بيشتر از روز قبل فراموش میشه و دیگه منی نیست که باشه🦋..!

واقعیت اینه که هرچی زمان میگذره بیشتر به این نتیجه میرسی آدمای کمتری رو پیش خودت نگه داری حتی گاهی منتظر خطا هستی تا همین یکی دوتارو هم خط بزنی.

هر موقع غم میاد توی گوشم نجوا میکنه با خودم میگم: "میدونی که فقط یک بار زندگی میکنی، مگه نه؟"

یکی عشق را زندگی میداند، و دیگری آن را دروغ پندارد! هردو بر حق اند، که آن یک جانِ خویش را باز یافته و دیگری بر باد داده.

از آدمای موندنی و پایبند بیشتر بترسید چون همونقدر که مصمم میمونن، همونقدرم مصمم میرن.

برای من تعداد ممبرها مهم نیست.حرفامو می‌زنم و مینویسم. کسایی که باهاشون ارتباط برقرار می‌کنن، می‌مونن و می‌خونن. اونا که خوششون نمیاد، میرن. "درجواب به اوناییکی میگفتن دوست داری ممبراتو ببرم بالا بود این."

فکر می‌کردم دارم واقعیتو می‌بینم... ولی بعد فهمیدم اون چیزی که می‌دیدم بازتاب خودم بود تو آینه‌ی ذهنم. دردام، باورام، خاطره‌هام همه با هم نشستن و برام داستان ساختن. شاید واقعیت همون چیزی نباشه که می‌بینم شاید فقط تفسیر منه تفسیر دختری که یه روز یاد گرفت از لابه‌لای بغض‌هاش، دنیا رو بخونه. ‌

فاصله‌‌ی‌مَهی‌با‌واقعیت