حـرف‌هایِ‌مَــــهاٰ

آدما رو اون غصه‌هایی پیر میکنه که هیچکی ازشون خبری نداره.

تنهایی بزرگت میکنه اونقدر بزرگ که دیگه شاید هیچوقت تو زندگی کسی جا نشی...

اینکه دیگه نمیتونم به کسی اعتماد کنم و روش حساب باز کنم واقعا اذیتم میکنه:)

‏‌کاش به همون اندازه‌ ای که از نگاه آدم ها بیخیالم ، از درونم بیخیال بودم .

دعوا و بحث کردن با من بی‌فایدس، چون من بحث نمی‌کنم که ببرم، بحث می‌کنم تا عصبیت کنم.

ولی من این طوریم که یهو دلم میخواد از دنیای مجازی ناپدید بشم ولی بعدش یادم میاد با ارزش ترین آدمای زندگیم و اونایی که میخوام باهاشون دور از این فضا وقت بگذرونم همشون مجازین...

چقدددد موووود:))))))

خدایا دلت از چی گرفته که اینقدر نشدنها و نرسیدنهای زندگیمون زیاد شده؟! دلتو باما صاف کن قربونت برم ماکه جزتو کسیو نداریم :)

یه وقتا احساس میکنم باید بهم مدالی چیزی برای تحمل کردن این آدما بدن .

قدر نمیدونید، بلد نیستید، بچه اید، هنوز کار دارین تا یاد بگیرید

‏من فهمیدم بعضی چیزا بدست آوردنی نیس، ‏بیخیال شدنیه

آدم از صبر خودش حیرت میکند، چه حوصله ای داری انسان، رها کن. رها شو...