𝙫𝙖𝙧𝙞𝙖𝙗𝙡𝙚

بدون اینکه بخوام ناخودآگاه به آدمایی که چهره هایی شبیه به کسایی دارن که دوسشون دارم و حالا دیگه تو زندگیم نیستن، زل میزنم .و حسی آشنا نسبت بهشون دارم و یجوری که انگار دوستشون دارم یه حس خیلی مبهم و پر از غمه نمیدونم چطوری توصیفش کنم کسی که مطمعنی تا ابد دیگه نمیبینیش ولی با نگاه کردن به چهره های اشنا همه ی حالت ها ،لبخندها و خاطرات او شخص برات تداعی میشه.

If you cry all night about missing the sun, you will miss the joy of seeing the stars.

William Shakespeare

✅

بله.

میدونی خیلی مسخره است اینکه چون خودت نمیتونی یک جایگاهی یا هر چیزی رو داشته باشی، ارزش اون کار رو پایین بیاری.

از زندگی کردن بسیار خسته هستیم و وقت نداریم احساساتمان را با دیگران به اشتراک بگذاریم

چرا اغلب در بیان احساساتمون صادق نیستیم؟

خیلی درد داره شنیدن این جمله: "پس کجاست اون‌کسی که همیشه سنگ‌ش رو به سینه می‌زدی؟"

تا زمانی که یاد بگیرید همه چیز را نمی‌توان به همه گفت، زیاد آشنا می‌شوید، زیاد حرف می‌زنید و زیاد اشتباه خواهید کرد.

فردا برای هیچ‌ کس تضمین نشده، پیر یا جوان… شاید امروز آخرین‌ باری باشد که کسانی را می‌ بینی که دوستشان داری. همیشه آنچه را بگو که احساس میکنی و عمل کن به آنچه می‌اندیشی… اگر مرا قلبی بود، تنفرم را مینوشتم روی یخ و چشم میدوختم، به حضور آفتاب…

_گابریل گارسیا مارکز

+ I hate people - Even me? + You're the reason i hate people

این داستان “قبول کردن” خیلی عمیقه. یعنی اینکه بتونی و یاد بگیری در هرشرایطی، اتفاقی رو قبول کنی، اون حس رو، اون زخم و مشکل رو، کم کم برات آسون میشه و آروم میشی و میگذری.