𝙫𝙖𝙧𝙞𝙖𝙗𝙡𝙚

و اگر کسی(دوست یا خانواده)راجع به یه آدم بهتون هشدار میده،سریع گارد نگیرید و تصویر آرمانی خودتون از اون آدم رو پررنگ نکنید. بی طرفانه به انتقاد و به اون هشدار فکر کنید. به رفتار دو شخص دقت کنید. شاید واقعا شما تویِ ذهن خودتون زندگی میکنید نه واقعیت آدما.

مولفه اول. -ادم ها رو طوری که هستند ببینید. اگر یه نفر داره مانع پیشرفت شما میشه،از تصمیم های شما مدام ایراد میگیره،هر دستاورد شما رو کوچیک حساب می‌کنه،و مدام بهتون این حس رو القا می‌کنه که تا موفقیت فاصله زیادی دارید و شاید اصلا بهش نرسید! این آدم به فکر شما نیست.منفعت شما رو نمی‌خواد.این آدم حسوده!! وقتی یه نفر با حسادت با شما رفتار میکنه،شما هی نگید نه وای این به فکر منه نمی‌خواد من توی دردسر بیفتم. . از فاصله دور تر،به شکل بی طرفانه به آدم ها نگاه کنید. به کلماتی که آدما میگن دقت نکنید(من صلاح تو رو می‌خوام و من می‌خوام پیشرفت کنی و....) به رفتار آدما نگاه کنید. اصولاً رفتار آدم ها صادقانه تره تا کلامشون.

هوش اجتماعی سه مولفه داره: _ادما رو طوری که هستند ببینید نه تصویر آرمانی ذهن خودتون. _خودتون رو طوری که هستید ببینید نه تصویر آرمانی ذهن خونتون(یا چیزی که تویِ رویا ها و هدف هاتون هست). _از دیگران طوری که هستند استفاده کنید و سعی نکنید عوضشون کنید.

بچها هوش اجتماعی که شاید واقعا اسمش به گوش خیلی هامون(از جمله خود من)نخورده باشه،به نظر من بحث به شدت مهمی هست و تویِ زندگی همه در همه مقاطع نقش داره. یعنی فرقی نداره که شما دانش آموز باشید،دانشجو باشید،درس بخونید،درس نخونید؛کارمند باشید،بیکار باشید و.... هر چیزی که فکرشو میکنید.

ولی من زنده نموندم،مُردم. با خودم یه تیکه از جهانمو بردم هیچوقت برده ی احساسِ خودم نشدم،ولی همیشه عاشقم؛

به فکر افتادم در مسیر زندگی چه چیزهایی را از دست داده‌ام؛ زمانی که برای همیشه از دست رفته، دوستانی که مرده یا ناپدید شده‌اند، احساساتی که هرگز باز نخواهم شناخت...

دوست داشتم از آن دختر های موبلوند و چشم آبی غربی باشم، بخندم، برقصم و شاد باشم اما حال به من نگاه کن، نفرین خاورمیانه‌ای بودن دو دستی به گلویم چنگ زده تا با موهای سیاه و چشمان سیاه در گوشه‌ی سیاهی از جهان، روزگار را سپری کنم.

انسان تنها حیوانی است که بی هیچ هدفی و صرفا چون دلش می خواهد درد به جان دیگران می اندازد. هیچ حیوانی صرفا برای شکنجه کردن شکنجه نمی کند، ولی انسان می کند و این منشأ آن سرشت شیطانی است که خیلی بدتر از سرشت صرفا حیوانی است. انسان در نهایت یک وحشی و دیوی هولناک است. ما این را صرفا با اهلی کردن و  مهار کردن او که تمدن نامیده می شود فهمیده ایم. از این رو وحشت می کنیم اگر گاهی طبیعت او سر باز کند. هر کجا و هر گاه غل و زنجیر قانون و نظم فرو افتد و جای خود را به هرج و مرج و بی نظمی بدهند، او خود واقعی اش را نشان خواهد داد...

متعلقات و ملحقات آرتور شوپنهاور

هرچه‌ پول دراورد کتاب خرید؛ پدر پرسید دنبال چه می‌گردی؟ گفت خودم.

در وهله اول باید در نظر داشته باشیم که ما فارغ از هر گونه مقبولیتی از طرف بقیه با ارزش هستیم و نیازی به ثابت کردن خودمون نداریم.

داشتن انگیزه برای شروع هر کاری ضروریه ،این اواخر خیلی هارو دیدم که تنها انگیزشون برای رسیدن به هدفشون فقط خودنمایی جلوی بقیس و داشتن افکاری از قبیله " فلان کارم اوکی شه باسن فلانی بسوزه، فلان چیزو بخرم چشای فلانی در بیاد، انقد موفق شم اکسم به گوه خوردن بیوفته و.." ببینین این انگیزه ها بد نیستن ولی تنها برداشتی که میشه ازش کرد داشتن اعتماد بنفس پایینه که این طرز فکرو برای اون فرد به وجود میاره،و در بیشتر مواقع هم بخاطر طمع به اون چیزی که میخوان نمیرسن. انگیزه های بهتریم هستن که بشه در راستای کار قرار داد.مثل او حس رضایتی که نسبت به خودت داری یا وقتی که بتونی با موفقیتت کسیرو خوشحال کنی یا یروز انقد پولدار شی که بتونی به همه کمک کنی و برا کسیایی که دوسشون داری پولاتو خرج کنی. واقعا من ضرورتی نمیبینم که بخای به کسی حس بَدی بدی یا بخای بقیرو راضی کنی پس خودت چی میشی؟ واقعا همه تلاشات بخاطر بقیس؟