That Girl Over There.

گاهی بر سر چهارراه‌ها، جلو بعضی عمارت‌ها، در میدان‌ها یا روی پل‌ها می‌‌ایستاد. یک‌بار به یک شیرینی‌فروشی رفت تا اندکی بنشیند و استراحتی بکند. گاهی از سر کنجکاوی رهگذران را تماشا می‌کرد، اما اغلب نه متوجه آن‌ها می‌شد و نه اصلاً می‌دانست کجاست. در تشویش بود و اعصابش با تنشی رنج‌آور سخت عذابش می‌داد و در عین حال احساس می‌کرد که احتیاجی عجیب به تنهایی دارد. دلش می‌خواست تنها باشد تا خود را کاملاً به این تنش دردناک تسلیم کند و اصلاً در فکر یافتن کوچک‌ترین مفرّی نباشد. از تلاش برای حل مسائلی که مثل آوار بر روح و قلبش فرو ریخته بود بیزار بود. پیش خود بی‌آنکه آگاه باشد که چه می‌گوید آهسته تکرار کرد: «مگر این‌ها همه تقصیر من‌‌ست؟» ابله، داستایفسکی.