چای ‌لب سوز.

شب که میشه آدم می‌رود توی تخت، پتوی محبوبش را می‌کشد روی خودش، کتابی دست می‌گیرد، شروع می‌کند به خواندن و رستگار می‌شود«کنج محبوبش».

مهم این است که تاب بیاوری،آن هم به مدت طولانی.

دارم به خودم “میقبولونم” که باید روزانه کتاب بیشتر بخونم، نقاشی بیشتر بکشم، فیلم بیشتر ببینم، و کمتر قوز کنم.

همیشه جای شکر یک چیزهایی باقیست، یعنی آدم ترجیح می‌دهد که جای شکر یک چیزهایی باقی باشد، اصلا آدم بدون جای شکر یک چیزهایی نمی‌تواند زندگی کند«این‌ها دلگرمی‌ آدمی‌ است».

چقدر می‌خواهم و چقدر از خواستن خسته‌ام.

⋆ ᳝ ֺ Right now I need a miracle.

روی یه کاناپه‌ی سورمه‌ای با کوسن‌های قرمز و نارنجی نشسته،کتاب موردعلاقم رو میخونم و دوتا گربه کنارم یا رو پاهام خوابیدند و این گربه‌ها، قلب خونه‌ی منو گرم میکنند₊ ࣪𓏲.

کاش میشد آدمی،کتابایش را،تمام پچ‌پچ خنده‌های زیرزیرکی با رفیق‌هایش‌را،آغوش مادرش‌را،خانه‌ی مادربزرگش را‌،همچون بنفشه‌ها،ببرد ‌هرکجا که خواست،در «روشنایی باران،در آفتاب پاک‌،در نیم‌روز روشن.»

🎄🕯🌨☕️📖☃️🤍

«پناه»واژه‌ای هست که خیلی دوستش دارم و پناه بودن رو بیشتر.

هرروز مطمئن‌تر می‌شم باید برم جایی که همه‌اش بارون و برف بیاد، آسمون ابری باشه و هوا سرد˙⊹.

این تنهایی در اتاقم در شب را دوست دارم این کنج‌ باشکوهی که می‌شود با چیزهای در ظاهر کوچک و ساده خوشحال بود جشن‌‌اش گرفت.

به خودت میای و میبینی که بیش از اونکه تصور می‌کردی دووم آوردی و با این حال هنوز میلی عجیب به زندگی داری و در جسجوی عشق می‌گردی✧･ﾟ.

آدم باید یاد بگیره برای خودش دل‌خوشی‌های کوچیک بسازه وگرنه دل آدمیزاد مگه چیه«یهو میگیره».

ماهی سیاه گفت:شما زیادی فکر می‌کنید همه‌اش که نباید فکر کرد ،راه که بیفتیم ترسمان به کلی می‌ریزد.