𝗙𝗮𝗿, 𝗙𝗮𝗿𝗮𝘄𝗮𝘆

آدمایی که همیشه و همه جا بوی خوب میدن>.

امروز>.

یه استراحت هیجده ماهه بدین ما بریم.

زمان که بهونست علت اصلی پیر شدن خود آدمان.

هروقت میخوام از همه چی ناامید شم زویی یهو ظاهر میشن و دلیلی میشن برای ادامه دادن.

اون همیشه یه عادت عجیب داشت، تو چشم‌های کسی زل نمیزد. شاید بخاطر اینکه چشم‌ها خالی از هر حسی بودن. تو چشما یه فضا بود که سیاه بود، عمیق بود، پایان نداشت.

سخت ترین بخش صبحا بیدار شدن نه خستگیشه نه تنبلیش فقط فکر اینکه اگه بلند شی باید بری بیرون، با آدما در ارتباط باشی و کل روز وانمود کنی همه چی خوبه باعث میشه دلت بخواد تا ابد بخوابی.

سرمه‌م نشدیم بمالنمون به چشمای زین مالیک.

نباید یه مدت باشم. البته نه یه مدت برای همیشه، تا ابد مثلا.

"تو مال من نیستی و منم مال تو نیستم، تو متعلق به اونی و من متعلق به خودم."

هوش مصنوعی صد هیچ آدما رو میزنه کنار.

بعضی وقتا به این فکر میکنم که مگه بدتر از اینم میتونه بشه تا یه اتفاق جدید میوفته و میبینم بله میتونه بشه.

Always the coward never the brave.

تولدِ "get out of my kitchen, excuse me liam, it’s not complicated, i like girls, odela?? no odela, it is on spekah, this is a family show, or is it" مبارک.

وان‌دایرکشن قشنگ یک نمونه‌ی کاملی از "هیچوقت اجازه نده حرکت بعدیتو حدس بزنن" هستن.

"I was shouting louis louis, and he came."

مهم نیست که دقیقا چه اتفاقاتی داره میوفته "زویی" همیشه "زویی" میمونه.