خداوندا...شُکرpepe_sh@

از لای پرده هرچه می‌بینم نزدیک‌تر از آن است که تو باشی و دوری‌ات را با هر تقویمی تخمین می‌زنم، باران‌های موسمی آغاز می‌شوند قرار نیست ابرهای تیره از محاصره‌ام دست بردارند و موهایم که قرار بود به احترام تو بلند شوند به سرپیچی عادت کردند و به تو گفتم و به تو ـ که اگر بودی باید می ـ گفتم تو از این‌همه اندوه چه می‌دانی؟ تو که از میان هزارویک شکلِ «بودن» «دور بودن» را برگزیدی از این‌همه اندوهِ نزدیک چه می‌دانی؟ میان جیوه و اندوه لیلا_کردبچه ‌ 🌸🍃 ‌

ما در خلوت به روی خلق ببستیم از همه بازآمدیم و با تو نشستیم سعدی

مولانا پرسید؛ چگونه انسان‌ها را بشناسیم؟ شمس پاسخ داد؛ به آنچه از تو می‌خواهند نگاه نکن، ببین در تو چه چیزی را زنده می‌کنند؛ آرامش یا آشفتگی.

مطلقا مهم نیست که دیگران ما را چگونه قضاوت می کنند؛ بلکه مهم این است که ما، در خلوتی سرشار از صداقت و در نهایت قلبمان، خویشتن را چگونه داوری می کنیم...

‌ اگر هوای زندگی مجالِ بودن داد، به هر بهانه‌ای زندگی کن، حتی بر پرهای یک قاصدک در مسیر بادهای بی‌مقصد به کوتاهیِ یک دم و به گرمیِ یک آه

به نظر من زمانی که با تلاش کردن درست نشد ، با رها کردن تمومش کن 👌

بخشش همیشه از بزرگواری نمیاد. گاهی از ناتوانی میاد. از اینکه جرئت نمی‌کنیم بگیم زخمی شدیم. شاید بخشیدن، قبل از هر چیز، به ثروت درونی نیاز داره به اینکه بتونی از موضع قدرت ببخشی، نه از سر اجبار.

برگ از درخت خسته شده بود پاییز بهانه بود ' 🍁

یکی از تلخ‌ترین ویژگی‌های آدم‌های آسیب‌دیده اینه که محبت رو دیر باور می‌کنن اما بی‌توجهی رو همون لحظه..

آدمای قوی، قبل از اینکه عصبانی بشن، فاصله میگیرن، این فاصله احترامه نه قهر....

و تو دوام می‌آوری بی‌آنکه کسی بفهمد که در بارانِ دردها، هنوز ایستاده‌ای.

سعدی اینجوری میگه غصه نخور🤍 ‌ آنچه دیدی بر قرار خود نمانْد و آنچه بینی هم نمانَد برقرار

زخمم آن‌قدر عمیق شده که می‌توان در آن درختی کاشت.

یک شب مرا مهمان نما درخانه سبز خیال تا با همه دلواپسی سکنی گزینم در برت ... هما_کشتگر

📕حکایتی زیبا از فیه مافیه و نتیجه گیری از آن: حکايت کنند که مردی را زنی بود و در کار وی برفته بود (او را خیلی دوست داشت)و يک چشم آن زن سپيد بود و مرد از آن عيب بی‌خبر بود به دلیل محبت زیاد‌. چون آن محبت کم گشت، زن را گفت اين سپيدی کی پديد آمد؟ گفت آن‌گاه که محبت ما اندر دل تو نقصان گرفت.   تحلیل و نتیحه گیری از این حکایت: همدلی و عشق‌ورزی موجب می‌شود به عيب‌هاب ديگران توجه نكنيم و به اين وسيله ارتباطی مؤثر و انسانی را تجربه كنيم. در این حکایت عاشق به سبب محبت بسیار به معشوق هیچ عیبی را در وجود او نمی‌دید، اما به محض آنکه عشق رو به کاستی رفت عیب و نقص‌ها آشکار گشت. برای ایجاد ارتباط مؤثر با دیگران باید به این مرحله برسیم، مرحله‌ای که در آن در وجود هیچ کس عیب و نقصی نبینیم.و به قول سهراب سپهری"و خاصیت عشق این است" عشق باعث می شود نگاه ما زیبا باشد و به گفته آندره ژید"ای کاش عظمت در نگاه تو باشد نه در چیزی که به آن می نگری". عرفا در پرتو خودآگاهی به چنین مقامی دست یافته بودند. آنان پس از شناخت خود امانت عشق را در وجود خود می‌یافتند. عشق به پروردگار حاصل سفر درونی عارف است و نتیجۀ آن عشق ورزیدن به همۀ جلوه‌های آفرینش است. بدین ترتیب عرفا در ایجاد ارتباط با انسان‌های دیگر نیز هیچ‌گاه به دنبال یافتن عیب در وجود آنان نیستند و سعی می‌کنند با جوهرۀ الهی هر کس ارتباط برقرار کنند.رسیدن به چنین بینشی باعث بهتر شدن روابط فردی و آرامش فکری خواهد شد. یکی از ارتباط های انسانی مهم در زندگی هر فرد، ارتباط با خانواده خویش است است. اگر در این ارتباط با نگرش عرفانی به ایجاد بستر عاطفی مناسب در خانواده بیندیشیم، در وجود همدیگر عیبی نمی‌بینیم و می‌توانیم ارتباط انسانی دلپذیری را تجربه کنیم. شرط اساسی ایجاد چنین فضایی، باور این نکتۀ شگفت‌انگیز است که رفتار مهرورزانه بیشترین تأثیر را بر افراد پیرامون ما به همراه دارد و آنهارا به مهرورزی ترغیب می کند و این نگاه حاصل آرامشی درونی است. این تانی پرتو رحمان بود وآن شتاب از هزه شیطان بود مولانا

اندر احوالات ما : همچون ‌نفس بنای ‌جهان برتردد است در منزلیم و رنج سفر می‌کشیم ما بیدل_دهلوی

انجامش...شجاعت میخواد

گاهی بخشیدن، یعنی فرصت دوباره دادن… اما گاهی ماندن، یعنی خیانت به خودت. همه آدم‌ها لایقِ حضور دوباره در زندگی ما نیستند. بعضی‌ها وقتی مرزهایت را می‌شکنند، فقط یک اشتباه نکرده‌اند؛ به اعتمادی آسیب زده‌اند که ساختنش زمان برده. حذف کردن همیشه از نفرت نیست؛ گاهی از احترام به خودت می‌آید. سالم‌ترین بی‌رحمی این است که کسی را که آرامشت را گرفته، برای همیشه از جایی که به او تعلق نداشته، کنار بگذاری. چون بعضی آدم‌ها را باید ببخشی… اما دیگر اجازه ندهی نزدیکت شوند.