273
المشتركون
لا توجد بيانات24 ساعات
-17 أيام
-130 أيام
أرشيف المشاركات
273
[دفترم خالیست. چشمهایم بوی واقعه میدهد. از خود هراسانم آنگاه که نمینویسم. لاجرم در خلوت خود، قامت اضطرابها را بیرون میکشم و قلم از گوشهی چشم، نگاه میکند به لقمهی بزرگتر از دهانش. دفترم خالیست، صخرهها از پژواک فریاد من پر است؛ دشتها از رد پایم. به چیزی نمی اندیشم و در من جنونوار میتپد، نبضی مرموز. نبضی مرموز و مجهول با غلیان تیرگی از جنس رعشهی عظیم ترین سازهها و صاعقههای ممتد. چشمانم را که میبندم، کودکی گریان به دوردست اشاره میکند. در انزوایی که به این دشت، وسعت میدهد، پنجههای کوچک پایش را مضطربانه بر تن مجنون زمین میگذارد. حفرهای زنده روح او را ذرهذره میبلعد؛ قدم میزند و با طنین هقهقاش سنگها را میرانَد. به افق مینگرم؛ به خودم که میآیم، باد ها میوزند و خوابهای معلق به روحم میچسبند، تا که شبها به آرامی از آشیانهام رها شوند. چه به سرم آمده؛ سراسر میتپم، لحظهای که ابرها را میبینم و در هنگامهی این تیرگی، دفترم خالیست، اما برگههایش خیساند؛ دوات نوشتن نیست. مدتیست که با حضور مینویسم.]
273
در منظرهی دشت های پلید،
به اتمامها میاندیشم.
چه میخواهم را نمیدانم.
تنها این دوراهیست؛
تیز کردن دشنه بر هرچه که هست،
و یا رفتن و همرنگ رود بودن.
کدام یک مرا آسوده میکند؛
بر کنج تنهایی،
گریستن و گریستن
از قدم های مصمم زمان،
یا انکار همه چیز
و تدبیر بجای تقدیر.
من میدانم در آخر
باز هم نومیدانه به اتمام میاندیشم
و میلی در من به گسستن
همه چیز را تمام میکند.
لعنت بر این دشتهای پلید،
که گریان به آنها پناه میبرم.
من مدت هاست
که بادبان ها را کشیدهام
به ساحل نشستهام
و مینالم از تلاطم درون.
273
دوێنێ شەو بینیم لە خەوێ دیشب او را در خواب دیدم. لە سەر جێی بەر مانگە شەوێ شبی زیر نور ماه، بر بستر خواب. خۆم خزاندە سەر جێی فێنک آرام خودم را به سوی بستر خنکش کشاندم. نەمهێشت بەر هەناسەم کەوێ نگذاشتم گرمای نفسم به او برسد. قژی خاوی، با لێ داوی، ئاڵۆزاوی موهای پریشانش در وزش باد آشفته شده بود. جارجار دای دەپۆشت لە چاوی گاهی موهایش را از روی چشمانش کنار میزد. خواێە گیان چەندێم خوش دەوێ خدای من، چقدر دوستش دارم! چاوی هەڵ هێناوو پێی گووتم: چشمانش را گشود و به من گفت: خەونم ئەدی تۆ هاوسەرمی «خواب میبینم که تو همسر منی؟» نەیهێشت هەستم، گرتی دەستم، لێوی گەستم نگذاشت برخیزم، دستم را گرفت و لبانم را بوسید. موو چۆرکێکی خوشی دایگرت با هر بوسه، لذتی شیرین به من بخشید. سەرتاپای هەناوو هەستم تمام وجود و احساسم را در آغوش گرفت. لێکڕا تا مەلا بانگ دانێ در آغوش هم ماندیم تا ملا اذان گفت. تێک ئاڵان وو دەست لەملانێ در هم تنیده بودیم و دست در آغوش یکدیگر داشتیم. لە ناکاو دەنگی مەلاێ هات ناگهان صدای اذان ملا به گوش رسید. داێ بڕیم لە بەژنی جوانی و مرا از اندام زیبایش جدا کرد. بە سەرسامی، بە ناکامی، بێ ئارامی با حیرت، با حسرت و بیقرار... بەجێم هێشت بەهەشتی خەونم بهشت رؤیاهایم را ترک کردم. چاۆم پڕ بوو لە گریانێ... چشمانم پر از اشک شد...
273
عشق تا آگاه شد تنها خریدارش منم
از همان دم بینصیب از سود بازارش منم
هرکه را میبینی از دنیا طلب دارد ولی
گویی از روز ازل، تنها بدهکارش منم
خلق دنیا را اگر گل یک به یک قسمت کنند
باز برخوردار تنها بوتهی خارش منم
در همه تاریخ اگر یک لشکر از خائن پر است
از عطای بخت ناپیروز، سردارش منم
در گذار از شهر سرتاسر پر از آبادگاه
خانه ای ویران اگر دیدید، معمارش منم
هیچکس بر کوه ناکامی نمیماند ولی
چند قرنی یک نفر خوابیده در غارش، منم
زندگی قصری برازندهست در شهری کهن
تازهعکسی که نمیآید به دیوارش، منم
رسم اعدام از زمین برچیده خواهد شد ولی
اخرین محکوم حلقآویز بر دارش، منم
گاهی اما زحمت مرغ عجل، بیحاصل است
صید جانسختی که میافتد ز منقارش منم
یک نفر وقتی جهانی دورهام کردند گفت
دست بردارید از این تنها، نگهدارش منم
- مرتضی فاتحی نسب
