Idk

گاهی فکر می‌ کنم شاید مشکل از دویدن من نیست. شاید مقصدی که تمام این مدت دنبالش می‌ گشتم، اصلا قرار نبوده به من برسد. شاید بعضی راه‌ ها فقط قرار است آدم را خسته کنند، نه اینکه به جایی برسانند. شاید تمام این مدت، به جای اینکه زندگی کنم، فقط سعی کردم به چیزی برسم که حتی نمی‌ دانستم چیست. هر بار یک قدم جلوتر، یک امید تازه، یک "شاید این بار" و دوباره همان فاصله‌ ی همیشگی. هر چقدر سعی کردم خوب باشم، خوب نشدم. هر چقدر خودم را جمع کردم، باز یک جایی از درونم فرو ریخت. انگار تمام تلاشم برای بهتر شدن، فقط باعث شد بیشتر متوجه شوم چقدر از چیزی که می‌ خواستم فاصله دارم. و عجیب‌ تر اینکه هنوز هم، با وجود تمام خستگی، بخشی از من منتظر است. منتظر یک روز، یک اتفاق، یک نشانه که ثابت کند تمام این اتفاقات بی‌ دلیل نبودند. نه اینکه امیدی داشته باشم، نه اینکه هنوز منتظر یک پایان خوش باشم. فقط منتظرم. نمی‌ دانم منتظر چه چیزی، شاید فقط منتظر لحظه‌ای که بالاخره تمام شود و به آخرش برسم. اصلا تهش چیزی هست؟ ارزشش رو داشت؟ •تئا