مَن

خدایا مرگ حقه دیگه

بخدا دیگه حوصله ندارم

آخه زن با کدوم پول

بعد فاز مستقل بودن برمیدارم میگم خودم پرداخت میکنم

میبینم باز میلیونی بدهکارم

نمیدونم چی میشه یهو

حاجی تازه صاف کرده بودما

_من:

کارم بیسته

قدیمیا میدونن ادمین چ چنلایی بودم

کار ادمینی تو دست و بالتون نیست؟

کصکش واسه من خط و نشون نکش وای

باز یادش میوفتم عصابم خورد میشه

حاجی ی هفته ست بد درگیرم با خودم و بقیه

مقصد:گا

وقتی یه مشکلی دارم اینقد پشت گوش میندازمش که بعدا هرکاریم در جهتش انجام بده هییییچ فایده ای نداره! شما مثل من نباشید.

بدون پودر سرکه هنوزم ناقصی.

همه فقط می‌خوان مستقل شن از خونه‌ی مامان بابا بیان بیرون که هر چی دوست دارن بپوشن تا هر وقت دوست دارن بیرون باشن بتونن با شورت تو خونه برقصن کسی بهشون نگه می‌ری بیرون حواست به گوشی‌ت باشه ظرف‌هایی که کثیف کردی رو بشور همه‌ش توی اتاقتی بیا یه کمی پیش ما صدای دعوای مامان بابا و خواهر و برادر رو نشنون بتونن سیگار بکشن راحت. نمی‌گم این‌ دلایل واهی و مسخره‌ست ولی اون سر طیف هم براتون نریدن. خونه‌ی مستقل فقط با شورت رقصیدن نیست و تا هر وقت دلت می‌خواد بیرون موندن و پارتی کردن نیست. خونه‌ی مستقل یعنی تو باید با همسایه‌ها سروکله بزنی وقتی مشکلی برای ساختمون پیش می‌آد یا وقتی احساس می‌کنن زندگی‌ت بهشون مربوطه، یعنی نه فقط شستن تمام ظرف‌هاش با خودته تمام کارهای دیگه‌ش هم با خودته؛ آشپزی و گردگیری و جارو زدن و تعمیر سینکی که راه‌آبش هفته‌ای یک بار می‌گیره و ایزوگام و شارژ ساختمون و جارو کشیدن و خونه‌تکونی و خریدن وسایلی که خراب می‌شن و شستن و پهن کردن و اتو کردن لباس‌ها و خرید روزانه‌ی خونه از پودر لباس‌شویی و مایع دست‌شویی گرفته تا سُس مایونز و برنج و چاهارصدتا کار دیگه‌ای که همون مامان بابای به‌نظرت قوزمیت بی‌مصرف الان دارن انجامشون می‌دن. پولی که قبلن می‌دادی برای پارتنرت کادوهای جینگیل‌مستون و رُژ گونه و کتونی می‌خریدی رو باید بدی جای تعمیر سقف دست‌شویی و قبض برق و پول آب و گاز و گل‌کاری حیاط چون همسایه‌ها گل دوست دارن. نمی‌گم زندگی مستقل بده، بد نیست. ولی حاصل عمده‌ش آرامش و خوش‌گذرونی نیست بلکه رُشد شخصیتیه چون هزارویک مسئولیتی که روحت از وجودشون خبر نداشته می‌آن روی دوشت و میزان زیادی از وقت و انرژی‌ت رو به خودشون اختصاص می‌دن و سازگاری و صبر رو باید در سطح دیگه‌ای یاد بگیری خصوصن اگر همخونه داشته باشی. مستقل شدن خوبه ولی بهشت بَرین نیست و زیاد پیش می‌آد دراز بکشین روی سرامیک و گریه کنین چون همسایه‌‌تون دیوونه‌س و سه ماه یک‌بار داستان‌های مختلف درست می‌کنه یا چون پونزده بار آبگرم‌کن رو تعمیر کردین ولی هنوز خرابه و با آب سرد دوش باید بگیرین توی زمستون یا چون از خستگی کار لِه شدین و توی یخچال یه دونه کیوی گندیده و دوتا سُس کچاپ تک‌نفره هست برای خوردن و توی جیبتون هیچی پول. اینقدر حسرت زندگی آدم‌هایی که مستقل زندگی می‌کنن رو نخورین؛ توی خونه سیگار کشیدن یا با پارتنرتون cuddle کردن یا خوابیدن با این آگاهی که کسی قرار نیست بیدارتون کنه بگه بیام شام بخور بیا بریم خونه‌ی خاله معصوم یا پوشیدن لباس‌هایی که دلتون می‌خواد اینقدری که فکر می‌کنین جای حسرت خوردن نداره. اگه شد اگه می‌شه مستقل شین مهاجرت کنین؛ با این آگاهی که این وضعیت‌ها هزارویک مشکل جدید براتون می‌تراشن که باید ریز ریز راه حل کردن هر کدومشون رو پیدا کنین و قراره گاهی جوری مستاصل شین که با صدای بلند فریاد بزنین عجب گهی خوردم و اگرم نشد یا هنوز نمی‌شه اینقدر غر نزنین و با دهان باز و آب‌دهان جاری خیره نشین به زندگی انسان‌هایی که مستقل شدن جوری که انگار اون‌ها در صدر بهشتن و شما در فاضلاب جهنم شنا می‌کنین. هر وضعیتی مسائل و مصائب خودش رو داره اگر توی اینستاگرام و سوشیال مدیا شاهد اون مصائب نیستین مبنی بر فقدانشون نیست. به چندقدم اون‌طرف‌تر از نوک دماغتون توجه کنین، لازم می‌شه.

و سناریوی تکراری جاش ها و عرزشی ها تا محکومشون میکنی شروع میکنن ب گوه خوری ک اره شماها تجزیه طلبید و خودتون و رو برتر میدونید و نژاد پرستید یکی نیس بگه شما ک قیمتتون یه ساندیسه رو چه به این گوه‌خوریا؟