مَن

او تندخو نبود؛آنها از سمت شکسته اش به او نزدیک می‌‌شدند.

گاهی‌اوقاتم نباید تمام حقیقت رو برملا کنی چون زندگی خیلی جدی‌تر از اونی نیستش که بخوای باهاش ذوق یک‌نفر دیگه‌رو کور کنی. و چیزهایی که از بیان حقیقت قیچی می‌شن همون کلماتی هستن که بعد از "اما" و "ولی" میان. تنها بیان قسمت اول جمله کفایت می‌کنه.

#من

زخمی که خونش بند اومده با آروم ترین ضربه خونش جاری میشه حالا تو همش بگو چقدر حساسی مگه چیکارت کردم.

قلبم ازش سنگین بود. شاید به همین خاطر نمی‌تونستم کلماتی که دوست داشت بشنوه رو به زبون بیارم.

ویرانم چون ایرانم.

وقتایی که بارون میباره زندگی قشنگ تره.

شاید من زودرنج‌م، نمی‌دونم، اما منم برای خودم حد و حدودی دارم. این‌که بخوای همه‌چیز رو بذاری پای زودرنجی من خیلی بی‌انصافیه.

حاجی دلم سالاد الویه میخواد بقران بدجور ویار کردم:)))))

‏همیشه یه دلشوره عجیبی دارم. انگار بهم گفتن خودتو برسون بیمارستان. انگار رفیق صمیمیم میخواد مهاجرت کنه. انگار ابلاغیه دادگاه برام اومده. انگار برگه امتحان جلومه و همه‌چی یادم رفته. انگار یه بچم‌ که وسط بازار گم شده. نمیدونم این دلشوره از کی یقمو گرفت. ولی فکر کنم دیگه ولم نکنه.

دلم نمیااااد خوووب:(((

این وسطم بهم میگن جودی رو بدم بره

واقعا این چنین رفتار و کرداری مایه تأسفه برای یه ایرانی که نشان از بی‌فرهنگی و بی اصالتی داره و بدون ذره ای احساس شرم و خجالت این اشخاص همچین اجازه ای به خودشون میدن. بعضی وقتا با خودم فکر میکنم یعنی همچین آدمهایی واقعا بیشتر از یه پاره سنگ عقل تو کلشون نیست؟یعنی هیچ قدرت تفکر و تعقل منطقی ندارن؟ خو تو چرا زنده ای کودن مغز جلبکی!؟