18⁹

روزتان مبارک، دختران ایران؛ شما که سهمتان از این دنیا باید آغوش امن، خیابان‌های بی‌ترس، رؤیاهای بلند و زندگی می‌بود، نه گلوله و سکوت و قاب عکسی که حالا به آن خیره می‌شویم. نمی‌دانم آخرین فکرتان چه بود. آیا به مادرتان فکر می‌کردید؟ به پیامی که هنوز جواب نداده بودید؟ به لباسی که قرار بود فردا بپوشید؟ به زندگی‌ای که نمی‌دانستید چقدر کوتاه خواهد شد؟ نمی‌دانم چند آرزو با شما زیر خاک رفت و چند «دوستت دارم» برای همیشه ناگفته ماند. اما می‌دانم که شما فقط قربانیان یک روز نبودید؛ شما زندگی‌هایی بودید که حق داشتند ادامه پیدا کنند. دخترانی با اسم، صدا، خنده، ترس، عشق و آینده. امروز روز جهانی دختر است و من نمی‌توانم به شما تبریک بگویم، بی‌آنکه از خودم بپرسم چرا باید جای شما خالی باشد. کاش امروز به‌جای تبریک گفتن به عکس‌هایتان، می‌توانستیم شما را در آغوش بگیریم. روز جهانی دختر مبارک، دخترانِ جا مانده در دی‌ماه. ببخشید که جهان هنوز آن‌قدر امن نشده است که همه‌ی دخترانش فرصت زندگی کردن داشته باشند💔