آنائل

‌ردِ دردِ دادهایِ در دره، دورِ من، دیوارِ انزوا کشید.

‌‌به تنهایی بیشتر فکر می کنم به این که بروم توی خودم، چشم بگذارم و هرگز پیدا نشوم. ‌

‌تمامِ من رفت تا تمامم کند!! 

مرا یاد کن. در میانه ی زندگی؛ در میانه‌ی داستانِ غمگینی که می‌میرم. در تمام صفحاتی که ورق نزده از آن‌ها عبور کردی. در تمام جاده‌هایی که برای رسیدن به او راندی.

تاریک نه، فقط عمیق‌تر از آن بود که نوری برای سطح باقی بماند.

بگو، میانِ آن همه سیگار، نخی هم به یاد من سوخت؟

گرچه همه چیز میگذرد؛ اما روح انسان تا همیشه برای برخی اتفاقات، غمگین می‌ماند.

اما چشم ها همیشه ناگفته ها را آشکار می کنند.

‍ "زن‌ها" گاهی اوقات چيزی نمی‌گويند چون به نظرشان لازم نيست كه چيزی گفته شود با نگاهشان حرف می‌زنند به اندازه يك دنيا حرف می‌زنند. هرگز نبايد از چشمان هيچ زنی ساده گذشت! - سیمون دوبوار

خودم را مدت هاست که از یاد برده ام؛ اما حالا از فراموشیِ صدایِ تو ترسیده ام

اگر فرو ریختن چیزی در مرزهایت حتمی ست، چرا به دستان خودت نه!

به عشق می‌سپارمت؛ به ویرانگرترین نفرینِ انسان…

مشکل خود صبر نیست، مشکل تا کِی صبر کردنه

من آدم اعتراف کردن نیستم، همه چیز شناور در قلبم باقی خواهد ماند تا زمانی که تنم هزار تکه شود.

درست مثل نبات چوب‌داری که در یک فنجان چای فرومیپاشد یک روز، یک زمان، یک لحظه که کسی تصورش را نمی‌کند آنجا را ترک می‌کنی. همه گمان می‌کنند به یکباره رفتی در حالی که مدت‌هاست از قرار با خودت برای رفتن گذشته است. می‌روی و دیگر می‌دانی که چیزی بخاطر نبودنت در جهان تغییر نخواهد کرد.