آنائل

«بلاخره من ماندم و من، من از من رنجیده است و هیچ کس نیست پا در میانی کند..» - عباس کیارستمی

دوش در حلقه ما قصه گیسوی تو بود تا دل شب سخن از سلسله موی تو بود دل ک از ناوک مژگان تو در خون میگشت باز مشتاق کمان خانه ابروی تو بود

تا به کی باید رفت، از دیاری به دیار دیگر؟

مرا در خود بمیران و آنقدر در چشم هایت غرقم کن که وقتی از قعر تاریکی بیرونم کشیدند، جز اشک چشم هایت چیزی از گلویم بیرون نریزد.

ولنتاین؟ خیلی آغوش‌ها برای همیشه ناتموم موندن.

تو می‌گویی صبر کنم، غم تمام می‌شود اما عزیز من اینجا هیچ‌چیز تمام نمی‌شود، جز آدم‌ها....

گفتم ای‌کاش مرده بودیم و نمی‌دیدیم.

بله، ما دوام می‌آوریم و استوار هستیم؛ اما قسم می‌خورم که در عین استقامت، خسته‌ترین مردم دنیاییم.

زنی در نامه به معشوقه‌اش نوشته بود: «مدت‌هاست برای هیچ‌چیز جز «تو» و «وطن» گریه نمی‌کنم.»

به پیدایش آغوشت ولگرد شبم.

‏انتظارشو داشتم، ولی نمی‌خواستم این ‌جوری بشه.

‏دل کندن از تو، طولانی‌ترین داستانِ عمرم شد.

«من به بهانه ی رسیدن به زندگی، همیشه زندگی را کشته ام»

آنجا یک قهوه خانه بود، اما ننشستیم به نوشیدن دوتا استکان چای. چرا؟ دنیا خراب می شد اگر دقایقی آنجا می نشستیم و نفری یک استکان چای می خوردیم؟ عجله، همیشه عجله! کدام گوری می خواستم بروم؟

«و بی هیچ بهانه‌ای سراغم را بگیر همین قدر ساده! بگذار میان این همه تشویش کمی آرام بگیرم.»

دنیا پر از رنج است با این حال درختان گیلاس شکوفه می‌دهند. -کوبایاشی ایسا