Reference Library

📍Suzzallo Library, University of Washington, Seattle Photo Credit: Cameron Stewart

کتابخونه‌ات یه جور زندگی‌نامه‌ی خودته. نشون می‌ده کجاها رفتی، از چه دوره‌هایی از زندگی گذشتی، و چه آدم‌هایی بیشترین تأثیر رو روی زندگیت گذاشتن.

کمی بیشتر درباره چوبک ◾️گلوله باران خانه مصدق

چوبک همچنین در این نوشته کوتاه، گلوله باران خانه محمد مصدق را در روز ۲۸ مرداد به یاد می‌آورد. او که در طبقه چهارم آپارتمانی مشرف به خانه مصدق زندگی می‌کرد، نوشته است: «عملیات را می‌دیدم تا این که چند گلوله به دیوار و ناودان خانه ما خورد که مجبور شدم دست زن و بچه‌ها را بگیرم و پیاده به سوی یوسف‌آباد... راهی شوم». چوبک شغل پدر را ادامه نداد و در عوض به کار معلمی و مترجمی و نوشتن داستان و رمان روی آورد. او بعدها در شرکت نفت مشغول به کار شد و در آنجا با امیرعباس هویدا هم آشنا و مدتی همکار شد. دوستی آنها تا سال‌ها ادامه داشت.

 ◾️دفتر خاطرات روزانه

کمتر نویسنده‌ ایرانی می‌توان سراغ گرفت که دفترچه خاطرات روزانه داشته باشند. چوبک جزو معدود و به گفته برخی تنها نویسنده‌ای بود که برای سالیان سال دفتر روزانه می‌نوشت. او که در سال‌های انقلاب به آمریکا مهاجرت کرد این دفترچه‌ها را با خود برده بود. صدرالدین الهی، روزنامه‌نگار، در این باره نوشته است که «تنی چند از ما این دفترها را دیده‌ایم. وقتی اوقاتش تلخ است می‌گوید: «می‌خواهم آتششان بزنم.» چوبک به الهی گفته بود که «برای کی چاپ کنم؟ این دفترها را من در شرایط دشوار تهران می‌نوشتم. داده بودم از آهن سفید صندوقی برایم درست کرده بودند، توی حیاط خانه چال کرده بودم و با این همه، شب از ترس این که اگر بیایند و اینها را پیدا کنند و مرا آزار بدهند، خوابم نمی‌برد. به هزار حقه آنها را آورده‌ام اینجا و حالا وقتی به آنها برمی‌گردم، به ایران برمی‌گردم، دلم تنگ می‌شود و حالم بد.» نویسنده رمان «سنگ صبور» در اواخر عمر دچار کم سویی شدید چشم می‌شود به طوری که «به زحمت یک هشتم از بینایی را حفظ کرده بود.» به الهی گفته بود «هنوز باور نمی‌کنم که نمی‌بینم. هر روز صبح که از خواب بلند می‌شوم، فکر می‌کنم که بینایی‌ام را بازیافته‌ام.» چوبک عاقبت پیش از مرگ همه دفتر یادداشت‌های روزانه خود را سوزاند و وصیت کرد جنازه او را هم بسوزانند. چوبک در تیرماه ۱۳۷۷ چشم از جهان فرو بست و درخواستش درباره جنازه‌اش جامه عمل پوشید.

◾️'نویسنده‌ مردم بدبخت'

چوبک در شرایط مرفهی رشد کرد، اما در همه آثارش زشتی و فلاکت زندگی مردم فرودست حضور دارد. رضا براهنی، نویسنده و شاعر، درباره آثار چوبک می‌گوید که او در شخصیت‌های داستان‌هایش نه تنها خود را نویسنده‌ «مردم بدبخت» نشان می‌دهد، بلکه «با تقلید از زبان مردم بر خلق هنرمندانه آن زبان و در قصه‌ها و اندیشه متعلق به آن طبقه، می‌ماند.» سنگ صبور که از جمله مهمترین آثار چوبک است. او در سنگ صبور ضمن استفاده از شیوه «جریان سیال ذهن» به نکبت و بدبختی مردم پایین دست جامعه می‌پردازد. از زبان یکی از شخصیت‌ها که می‌خواهد نویسنده شود، می‌گوید «منم اگه بخوام نویسنده بشم، میشم نویسنده گداها». تقی مدرسی، نویسنده، نیز معتقد است در چوبک نویسنده‌ای را سراغ داریم که «بی‌اختیار به سمت مردمی سرخورده و محروم می‌کشد. مردمی که در لجنزار «فقر و مسکنت» با ولعی چشمگیر در پی ارضاء حوایج جسمی و عاطفی‌شان در تلاشند.» عریان نویسی و استفاده از کلمات رکیک و جنسی یکی دیگر از ویژگی‌های چوبک است که همیشه مناقشه‌آمیز بوده است.

◾️نویسنده سیاسی ولی غیرسیاسی

از نکات قابل توجه در مورد چوبک این است که با اینکه آثارش با شرایط سیاسی نسبت دارد، هیچگاه وارد سیاست نشد و به نفع هیچ گروهی موضع نگرفت. هیچگاه درباره مسئله خاصی مصاحبه نکرد. جز در دو مورد که آن هم مصاحبه‌های مستقیم نبودند. صدرالدین الهی و نصرت رحمانی، شاعر، توانسته بودند گزارشی از «گپ‌ها» تهیه کنند. به نوشته الهی، او «شیفته آزادی و عدالت است... با همه دیکتاتورها در جنگ است. تعبد را از هر نوع نشانه ذلت انسان می‌داند.» الهی از او نقل کرده است که «من تمام عمرم با ظلم و ستم جنگیده‌ام و در ستایش آزادی نوشته‌ام، آزادی جوهر من است.» ولی زمانی به براهنی در مورد پیوستن به کانون نویسندگان گفته بود: «به کسانی که علیه زور و قلدری مبارزه می‌کنند، احترام می‌گذارم، ولی من فقط می‌نویسم، در ذاتم نیست که چیزی در کنار کسی دیگر امضا کنم.

تعداد کمی از آثار ممتاز او: https://t.me/ReferenceLibrary/1049704 سنگ صبور https://t.me/ReferenceLibrary/1352332 انتری که لوطی اش مرده بود https://t.me/ReferenceLibrary/1056846 تنگسیر

چوبک را بیشتر و بهتر بشناسیم ◾️گلوله باران خانه مصدق

چوبک همچنین در این نوشته کوتاه، گلوله باران خانه محمد مصدق را در روز ۲۸ مرداد به یاد می‌آورد. او که در طبقه چهارم آپارتمانی مشرف به خانه مصدق زندگی می‌کرد، نوشته است: «عملیات را می‌دیدم تا این که چند گلوله به دیوار و ناودان خانه ما خورد که مجبور شدم دست زن و بچه‌ها را بگیرم و پیاده به سوی یوسف‌آباد راهی شوم». چوبک شغل پدر را ادامه نداد و در عوض به کار معلمی و مترجمی و نوشتن داستان و رمان روی آورد. او بعدها در شرکت نفت مشغول به کار شد و در آنجا با امیرعباس هویدا هم آشنا و مدتی همکار شد. دوستی آنها تا سال‌ها ادامه داشت.

◾️دفتر خاطرات روزانه

کمتر نویسنده‌ ایرانی می‌توان سراغ گرفت که دفترچه خاطرات روزانه داشته باشند. چوبک جزو معدود و به گفته برخی تنها نویسنده‌ای بود که برای سالیان سال دفتر روزانه می‌نوشت. او که در سال‌های انقلاب به آمریکا مهاجرت کرد این دفترچه‌ها را با خود برده بود. صدرالدین الهی، روزنامه‌نگار، در این باره نوشته است که «تنی چند از ما این دفترها را دیده‌ایم. وقتی اوقاتش تلخ است می‌گوید: «می‌خواهم آتششان بزنم.» چوبک به الهی گفته بود که «برای کی چاپ کنم؟ این دفترها را من در شرایط دشوار تهران می‌نوشتم. داده بودم از آهن سفید صندوقی برایم درست کرده بودند، توی حیاط خانه چال کرده بودم و با این همه، شب از ترس این که اگر بیایند و اینها را پیدا کنند و مرا آزار بدهند، خوابم نمی‌برد. به هزار حقه آنها را آورده‌ام اینجا و حالا وقتی به آنها برمی‌گردم، به ایران برمی‌گردم، دلم تنگ می‌شود و حالم بد.» نویسنده رمان «سنگ صبور» در اواخر عمر دچار کم سویی شدید چشم می‌شود به طوری که «به زحمت یک هشتم از بینایی را حفظ کرده بود.» به الهی گفته بود «هنوز باور نمی‌کنم که نمی‌بینم. هر روز صبح که از خواب بلند می‌شوم، فکر می‌کنم که بینایی‌ام را بازیافته‌ام.» چوبک عاقبت پیش از مرگ همه دفتر یادداشت‌های روزانه خود را سوزاند و وصیت کرد جنازه او را هم بسوزانند. چوبک در تیرماه ۱۳۷۷ چشم از جهان فرو بست و درخواستش درباره جنازه‌اش جامه عمل پوشید.

◾️'نویسنده‌ مردم بدبخت'

چوبک در شرایط مرفهی رشد کرد، اما در همه آثارش زشتی و فلاکت زندگی مردم فرودست حضور دارد. رضا براهنی، نویسنده و شاعر، درباره آثار چوبک می‌گوید که او در شخصیت‌های داستان‌هایش نه تنها خود را نویسنده‌ «مردم بدبخت» نشان می‌دهد، بلکه «با تقلید از زبان مردم بر خلق هنرمندانه آن زبان و در قصه‌ها و اندیشه متعلق به آن طبقه، می‌ماند.» سنگ صبور که از جمله مهمترین آثار چوبک است. او در سنگ صبور ضمن استفاده از شیوه «جریان سیال ذهن» به نکبت و بدبختی مردم پایین دست جامعه می‌پردازد. از زبان یکی از شخصیت‌ها که می‌خواهد نویسنده شود، می‌گوید «منم اگه بخوام نویسنده بشم، میشم نویسنده گداها». تقی مدرسی، نویسنده، نیز معتقد است در چوبک نویسنده‌ای را سراغ داریم که «بی‌اختیار به سمت مردمی سرخورده و محروم می‌کشد. مردمی که در لجنزار «فقر و مسکنت» با ولعی چشمگیر در پی ارضاء حوایج جسمی و عاطفی‌شان در تلاشند.» عریان نویسی و استفاده از کلمات رکیک و جنسی یکی دیگر از ویژگی‌های چوبک است که همیشه مناقشه‌آمیز بوده است.

◾️نویسنده سیاسی ولی غیرسیاسی

از نکات قابل توجه در مورد چوبک این است که با اینکه آثارش با شرایط سیاسی نسبت دارد، هیچگاه وارد سیاست نشد و به نفع هیچ گروهی موضع نگرفت. هیچگاه درباره مسئله خاصی مصاحبه نکرد. جز در دو مورد که آن هم مصاحبه‌های مستقیم نبودند. صدرالدین الهی و نصرت رحمانی، شاعر، توانسته بودند گزارشی از «گپ‌ها» تهیه کنند. به نوشته الهی، او «شیفته آزادی و عدالت است... با همه دیکتاتورها در جنگ است. تعبد را از هر نوع نشانه ذلت انسان می‌داند.» الهی از او نقل کرده است که «من تمام عمرم با ظلم و ستم جنگیده‌ام و در ستایش آزادی نوشته‌ام، آزادی جوهر من است.» ولی زمانی به براهنی در مورد پیوستن به کانون نویسندگان گفته بود: «به کسانی که علیه زور و قلدری مبارزه می‌کنند، احترام می‌گذارم، ولی من فقط می‌نویسم، در ذاتم نیست که چیزی در کنار کسی دیگر امضا کنم.

چنان دوستت دارم که کاش کسی اینگونه مرا دوست می‌داشت.💛 @ReferenceLibrary

شرط دوستی آن است که به روح دوست وارد شویم تا احوال نفسانی او را بشناسیم

لئو تولستوی، آناکارنینا

برای دانلود کتاب، اینجا کلیک کن @ReferenceLibrary

📖 از کتاب «شازده کوچولو» «آدم فقط با دل، درست می‌بیند؛ آنچه اصل است از چشم پنهان است.» این جمله، فقط یک نقل‌قول زیبا نیست؛ بلکه خلاصه‌ای از فلسفه زندگی است. ما اغلب آدم‌ها را با ظاهر، لباس، جایگاه یا دارایی‌هایشان می‌شناسیم، اما هیچ‌کدام از این‌ها نمی‌توانند شخصیت واقعی یک انسان را نشان دهند. مهربانی، وفاداری، عشق و صداقت، نه دیده می‌شوند و نه لمس؛ اما همان چیزهایی هستند که به زندگی معنا می‌بخشند. شاید اگر کمی بیشتر با دل نگاه کنیم، کمتر قضاوت کنیم و بیشتر بفهمیم. ✨ گاهی مهم‌ترین حقیقت‌های زندگی، همان‌هایی هستند که هیچ چشمی قادر به دیدنشان نیست. دانلود از اینجا @ReferenceLibrary

#وداع_با_اسلحه #ارنست_همینگوی ارنست همینگوی در سال ۱۹۱۸ به جنگی با هدف پایان بخشیدن به همه ی جنگ ها رفت. او به صورت داوطلبانه به نیروهای آمبولانس در ایتالیا پیوست، مجروح شد و دو بار مدال افتخار دریافت کرد. ثمره ی این تجربه ی جنگی همینگوی، رمان وداع با اسلحه است. توصیفات او از جنگ فراموش نشدنی است: ترس، همدلی، رشادت و مردان و زنانی باایمان و ثابت قدم در ایتالیا. اما رمان وداع با اسلحه، فقط یک رمان جنگی نیست و نویسنده ی اثر، یک داستان عاشقانه ی عمیق و پرشور و حرارت را نیز در آن به مخاطب ارائه می کند. رمان وداع با اسلحه، داستان رابطه ی عاشقانه ی مهاجری آمریکایی به نام هنری و کاترین بارکلی است و در پشت پرده ی آن، ماجراهایی از جنگ جهانی اول، سربازانی بدگمان و ناامید و آوارگی مردم بی گناه نیز به چشم می خورد. انتشار رمان وداع با اسلحه، جایگاه همینگوی را به عنوان یک نویسنده ی مدرن آمریکایی در دنیای ادبیات تثبیت کرد. وجود تجربیات شخصی در نگارش این کتاب بدون شک به ملموس بودن اثر کمک کرده‌است و از این رو توصیفات کتاب زنده و قابل درک هستند. دانلود کتاب @ReferenceLibrary

من از دیوارها خسته‌ام از آدم‌ها، از روزهای تکراری من از این همه «نه» خسته‌ام من می‌خواهم بگویم «آری» آری به عشق، آری به روشنایی من می‌خواهم درخت باشم من می‌خواهم باران باشم من می‌خواهم چیزی باشم که هرگز نبوده‌ام من می‌خواهم از نو متولد شوم این شعر، مانیفست فروغ است. شاعر از تمام محدودیت‌ها، تکرارها و «نه»های جهانِ کهنه خسته است. او فریاد می‌زند: می‌خواهم از نو متولد شوم. «درخت بودن» و «باران بودن» — فروغ می‌خواهد از قید انسانی رها شود و به طبیعت بپیوندد، چون طبیعت پاک و بی‌ریاست. «از نو متولد شدن» — نماد آرمانِ همیشگی فروغ: رهایی از گذشته و آغازی تازه. @ReferenceLibrary

بعضی‌ها کتاب می‌خرند و نمی‌خوانند... بعضی‌ها کتاب را بارها می‌بینند، اما فقط حسرت خواندنش را با خودشان می‌برند. 💔 @ReferenceLibrary

گفته‌اند زوال اندوه با سه چیز است: یکی اینکه انسان چیز نادیده ببیند، دوم آنکه ناشنیده بشنود، سیّم آنکه به مکانی که نرفته باشد برود. هزار و یک شب، حکایت ابوالحسن عمانی برای دانلود کتاب، اینجا کلیک کن @ReferenceLibrary

🔮🔮🔮 💎برترین کانال‌های تلگرام: 🏺کلبه‌ی ادبیات، اشعار عاشقانه @sherhjk 🔹هماهنگی جهت تبادل: @mrsmafd

چرا هنگام مطالعه، مثال‌ها را بهتر از تعریف‌ها به خاطر می‌سپاریم؟ بسیاری از افراد متوجه می‌شوند که مثال‌های یک کتاب را راحت‌تر از تعریف‌های رسمی آن به یاد می‌آورند. علوم شناختی دلیل جالبی برای این موضوع دارد. مغز انسان اطلاعات عینی و ملموس را آسان‌تر از اطلاعات انتزاعی پردازش می‌کند. مثال‌ها به ما کمک می‌کنند مفاهیم را به تجربه‌های واقعی و تصاویر ذهنی مرتبط کنیم. به همین دلیل، معلمان و نویسندگان خوب معمولاً برای توضیح مفاهیم پیچیده از مثال‌ها، داستان‌ها و تشبیه‌ها استفاده می‌کنند. شاید اگر می‌خواهید مطلبی را فراموش نکنید، بهتر باشد برای آن یک مثال شخصی پیدا کنید.

منبع: کتاب Make It Stick و پژوهش‌های علوم شناختی.

@ReferenceLibrary

اتاق افسران #مارک_دوگن این کتاب داستان «آدریان فور»، افسر مهندسی ارتش فرانسه را روایت می‌کند که در همان روزهای آغاز جنگ جهانی اول، بر اثر اصابت ترکش گلوله، صورتش به‌طور کامل از بین می‌رود. او به بیمارستانی منتقل می‌شود که مخصوص مجروحان چهره‌سوخته است. در آن‌جا، ماه‌ها با درد جسمی، تحقیر اجتماعی و ترس از دیده‌شدن زندگی می‌کند. کنار او چند سرباز دیگر با چهره‌های نابودشده بستری‌اند و میانشان نوعی همدلی و رفاقت شکل می‌گیرد. روایت، از زبان خود آدریان بیان می‌شود؛ با نثری موجز اما اثرگذار. کتاب به‌روشنی نشان می‌دهد که گاه زخم‌های جنگ، پس از بازگشت از جبهه تازه آغاز می‌شوند. دانلود کتاب @ReferenceLibrary

بی‌ عشق، سخن نیست و سخن که نبود، فریاد و دعوا نیست،خنده و شوخی نیست، زبان و دل کهنه می‌شود.

جای خالی سلوچ، محمود دولت آبادی

برای دانلود کتاب، اینجا کلیک کن @ReferenceLibrary

اگر واقعا فکر میکنی خیلی سرت شلوغه و کتاب نمیخونی، فقط داری خودتو گول میزنی. @ReferenceLibrary