‌ ‌ ‌ disset

حرف بزنیم

هیچکس بهت نمیگه وقتی بزرگ شی قراره اینطوری آسیب ببینی همیشه سرگرمت میکنن با جملات شیرینی که باید رویاهات رو دنبال کنی بدون دونستن اینکه هر سالی که از عمرت میگذره رویاهات بیشتر میمیره .

حالا از من به عنوان چی یاد میکنی ؟ یه محاسبه‌ی اشتباه انسانی، یا لقمه تلخی که برای کام عسلیه تو، زیادی شیرین بود ؟

هر لحظه یه آدمم با تصمیم‌ها و فکر‌های متفاوت

حرف بزنیم ؟

من میگم روشنی بهتره ولی تو تیرگیم رو ببین

زندگی من اگر نویسنده داشت قلمش رو به خوشبختی نمیرفت نفس من گره خورده به تباهی و تلخی، از چی باید مینوشت که خوشبختی و پایان خوب در بیاد ؟ از کجای قصه دقیقا ؟ ما یه عمره که مزه‌ی حس چشاییمونو از دست دادیم برای چشیدن طعم خوشبختی

داری تاوان شکستن بال‌های پروانه‌آبیت‌رو میدی و نه تنها دستت شکسته روحت هم بدنت رو ترک کرده.

تو مالک کلمات منی، همیشه بودی.

هرچقدر ادما محو شن از خاطرت اون اهنگا همیشه می‌مونن فرقی نداره خاطره خوبی باشه یا نه

دور موندی، همون دور بمون این حوالی دیگه بهت نیازی نیست.

آهنگ میخوام

اگه از من بپرسی میگم موندگارترین بخشِ حضورِ آدما صداشونه اینو وقتی سردرد دارم متوجه میشم