қутулиб кетишга бўлган умиди сўниб, руҳи тушиб борарди. «Самандар ака, қаердасиз? Мени бу балодан қутқаринг», деб ҳаёлан нола қила бошлади.
Қадам товушларпидан бир неча кишининг кириб келаётганини фаҳмлаб даҳшатга тушиб додлаб юборишига сал қолди. Шиқирлаб калит буралди. Эшик салгина очилиб тошойнага тиралиб қолди. Тирқишдан, «Нилуфар опа, шу ердамисиз, очинг эшикни»,деган ғоят таниш овозни эшитганида юраги гупиллаб ура бошлади. «Одилми, наҳотки ўша бўлса?!»
Одил яна бир неча марта овоз бергандан кейин шубҳаси қолмаган Нилуфар тошойнани нари сурди. Бунда ғайритабиий куч пайдо бўлгани учун ҳеч қандай қийинчилик сезмади. Эшик очилиши билан хонага Одил отилиб кирди. Унинг ортидан Сардор билан Мирвали киришди. Нилуфар Одилнинг елкасига осилиб бор овозда йиғлаб юборди.
-Нилуфар опа, сизга нима бўлди? Нега йиғлаяпсиз?-деди Одил ташвишланиб.
-Ҳеч нима бўлгани йўқ,- деб Нилуфар уялинқираб ўзини нари олди.-Мени топа олмайсизлар, деб ўйлагандим.
-Унда жуда яхши. Сизга бир нима бўлганида мараз Давронбекни соғ қўймасдим,-деди Мирвали ғижиниб.
Давронбекни билагидан судрагудай бўлиб Райимберди кириб келди. Унга кўзи тушиши билан Нилуфар орқасига тисарилди.
-Бу киши Райимберди ака бўладилар,-деб унинг ҳолатини фаҳмлаган Одил тинчлантириш учун изоҳ берди.- Сизни топишимиз асосан шу кишининг ёрдами билан бўлди.
-Сиз ҳақингизда Самандар ака гапириб берганди. Сизга қандай миннаддорчилик билдиришни ҳам билмайман,-деди Нилуфар енгил тин олиб. Унинг ёнида хўмрайиб турган Давронбекка нафрат билан қаради.- Ҳамма нарсага зўрлик билан эришиб бўлади, десанг хато қиласан. Бу гапим эсингдан чиқмасин. Разиллигинг учун ҳали жавоб берасан.
-Албатта, бу ёғини менга қўйиб беринг,-деб Райимберди Одилга буюрди.- Нилуфарни машина олдига олиб туш. Мен бу қиз ўғриси билан гаплашиб олишим керак.
Хўп бўлади, деб Одил Нилуфарни бошлаб чиқиб кетди. Бирпас туриб Сардор ҳам чиқиб кетди. Мирвали эса жойидан ҳам жилмади. Райимбердининг гап оҳангидан, Мирвалиниг важоҳатидан нима мақсадда эканликларини тушунган Давронбекнинг юрагига қўрқув оралади. Булардан ҳеч қандай раҳм-шафқат кутиб бўлмаслигини, шу билан бирга ҳеч қаердан нажот ҳам йўқлигини ҳис қилаётгандай эди.
Райимберди ёқасидан бир силтаб деворга тиради.
-Менга қара, боя Нилуфар тўғри айтди. Куч билан, пул билан ҳамма нарсага эришса бўлаверади, деб ўйласанг хато қиласан. Энди гапларимни қўрғошиндай қулоқларингга қуйиб ол. Энди Нилуфарни, Самандарни тинч қўясан. Уларга бирор ёмонлик қилишни ҳаёлингга ҳам келтирма. Тушундингми?! Акс ҳолда сени соғ қўймайман. Сен тугул зўрроқларини ҳам буларга тирғалишларига йўл қўймайман. Бу гапларимни пўписа деб ўйлама. Шунчаки огоҳлантириш. Бу киши ким ўзи? Нимасига ишониб катта кетаяпди, деб ўйлаётган бўлсанг керак? Кимлигимни яхшилаб тушунтириб қўярдиму, аммо ҳозир бунга вақт йўқда. Ҳуллас, айтганларимга тушуниб олдинг-а? Қайтаришим шарт эмасдир?
«Хўп», деб Давронбек аста минғирлади. «Овозингни чиқариброқ айт», деб Райимберди силтаганидан кейин бор овоз билан жон ҳолатда, хўп, ваъда бераман, ишонмасангиз қасам ичаман, деди.
-Майли, гапингга ишондим. Яна огоҳлантириб қўяман, ваъдангни бузсанг мендан яхшилик кутма,-деб Райимберди ёқасини қўйиб юбориб Одилга кетдик, деб ишора қилди.
-Буни шундай ташлаб кетаверамизми?-деди Мирвали норози бўлиб.- Қилган иши учун яхшилаб тумшуғини ерга ишқалаш керак. Рухсат беринг, ўзим…
-Керак эмас, шунинг ўзи етарли,-деб Райимберди уни қўл ишораси билан тўхтатди. -Агар ақлли йигит бўлса шундан яхшигина хулоса чиқариб олади. Юр кетдик.
Шундай бўлсада чиқиб кетаётганида Мирвали Давронбекнинг кўкрагига бир мушт туширди. Шу биргина муштнинг унинг уни қанчалик аҳволини танг қилиб қўймасин, осонлик билан қутулганига суюнаётган эди.
Ҳаво анча совуқ, вақт алламаҳал бўлиб қолганди. Шунга қармай Эргаш домла билан Искандар кўчада бетоқат туришарди. Кўзлари йўлда. Машина чироқлари кўриниши билан севиниб кетишар, бошқа машина эканлигини билганларида ҳавфсалалари пир бўлиб қоларди. Ичларида қанчалик ҳавотирланаётган бўлмсасинлар, сездирмасликка уринишар. Бир- бирларига таскин берадиган гаплар айтишарди. Қанчалик интизорлик билан кутаётган бўлсалар ҳам Райимб