– Ҳа, нима бўлди? – деди эри. – Ёмон туш кўрдингми?
– Тушимда холам Муродиллани олиб қочиб кетган эмиш. Орқасидан қувиб юриб йўқотиб қўйдим. Ишқилиб, момоси энди бермайман деб туриб олмасин-да.
– Ҳа, кампирни ҳам тушуниш керак. Неварасини соғинади-да.
– Сиз бугун ишдан қайтаётганингизда олиб кела қолинг боламни. Жуда хавотир бўлаяпман.
– Ўзинг икки кунга деган бўлсанг, энди яна бир кунгина сабр қил-да. Эртага олиб келаман.
Райҳонбиби эри ўзини тушунмаганлигини пайқаб, жим бўлиб қолди. Эртаси куни эрталаб ишга кетаётга эридан боласини олиб келишини қайта-қайта ўтинди.
– Хўп, келишда албатта олиб келаман, – деди эр…
...Жумагул холанинг ҳовлиси олдида тўхтаган машинанинг шовурига хонадоннинг ёш бекаси югуриб чиқди. Давлат машинасидан тушган салобатли эркакни кўриб шошилиб салом берди.
– Ваалайкум ассалом. Жумагул холанинг уйи шуми?
Аёл меҳмонни беихтиёр ўз уйи томонга бошлади. Йўл-йўлакай ҳеч ким сўрамаса ҳам рўзғори ҳақида ахборот берди:
– Хўжайин катта мелиса эдилар, алар преступникни тутар пайтиға яраланиб, ятиб қолғанлар. Ўзим буғалтир бўлиб ишлийим...
– Жумагул хола уйдамилар?
– Ўзининг уйинда.
Келин қайнонасининг кулбаси томон пилдиради.
– Хола, сизни сўраярлар.
Ҳовли этагидаги уйнинг деразаси очилиб, Жумагул холанинг боши кўринди. Сўнг ўзи эшикдан чиқиб келди.
– Келинг ука, уйга киринг.
– Йўқ, опа, вақтим йўқ. Муродиллани олиб кетай деб келувдим. Онаси олиб келинг, деб тайинлаб юборган эди.
– Уйга киринг, бир пиёла чой устида гаплашайлик, укажон!
Фармонбек уйга киришга мажбур бўлди. Жумагул хола уй ичлари, мол-ҳол, об-ҳаводан гап очиб, ҳадеганда мақсадга ўтавермади. Бу орада келин ҳар хил егулик ва қанд-қурсларга дастурхонни тўлдириб ташлади.
– Овора бўлманг, келин, мен шошилиб турибман, – деди Фармонбек.
Бегона эркакнинг олдида ипдай эшилиб кетаётган келинига момо энсаси қотиб қаради.
– Бўлди, энди эрингнинг ёнига бор, ҳолидан хабар ол.
Келин чиқиб кетгач, момо мақсадга яқинлашди.
– Ука, мана бу ҳовли-жой бир ўзимга қолиб кетяпти. Келин бола-чақаси билан район марказига кўчиб бориб, ӯғлимни шу ёқда даволатмоқчи. Мен ёлғиз қоляпман. Болани олиб кетманг. Ўзим олиб бориб энасига кўрсатиб келаман. Қолаверса, бу болани энаси ҳам отаси ҳам катта қилгани йўқ. Ўзим ўстирганман. Отаси бошқа хотин олиб кетди. Онаси ҳам ҳали гўдаклигида келтириб ташлаб кетди. Бу болада ҳаммадан кўра менинг ҳаққим кўп. Болани бермайман.
– Хола, мен неварангизни олиб кетаверай. Ёки ўзингиз ҳам бирга юринг. Онаси билан ўзингиз гаплашинг.
– Йўқ, энасининг олдига боргач, у ердан олиб чиқиб кетолмайман. Сиз айтсангиз, йўқ деёлмайди.
– Онаси ҳозир оғир оёқ, ой куни яқин. Оғир гапни кўтаролмайди.
– Ҳа, баракалла, яқинда ўз фарзандингиз туғилади. Ўгай болани сизга нима кераги бор? Туққач, онаси ҳам ўзи билан ўзи овора бўлиб қолади. Бунисини эсдан чиқаради ука. Сиз ҳам бориб момоси бермас экан, деманг, суяб, ётиғи билан тушунтиринг…
Ташқарида машина тўхтаганини сезган Райҳонбиби эрининг истиқболига югуриб чиқди. Фармонбек дарвозадан ичкарига бир ўзи кирганини кўриб, юраги симиллаб оғриди.
– Муродиллани олиб келмадингизми?
– Холанг яна бироз ёнимда бўлсин, кейин ўзим олиб бориб қўяман, деб туриб олди. Олиб кетишга ҳарчанд уриндим, кўзёши қилиб, ялиниб ёлворди. Майли, яна бироз турсин, бир-икки шўхлик қилиб, кампирни чарчатса, ўзи олиб келиб қўяди.
Райҳонбиби ички бир туйғу билан эрининг Жумагул хола томонига ўтганини ҳис қилди. Унинг ҳозирги аҳволида осмон йироқ ер қаттиқ эди.
Ширинбону шаҳарга бориб дўхтир хотинни олиб келди. У ой-куни яқин кундошнинг соғлигини ўз назорати остига олди. Кўп ўтмай ярим кечада Райҳонбибини тўлғоқ тутди. Шифокор билан бирга кундошининг тепасида парвона бўлаётган Ширинбону Фармонбекка қараб деди:
– Сиз чиқиб туринг, бегим.
Эр елкасига пальтосини ташлаб, бошига телпакни омонат қўндириб ташқарига чиқди. Кетма-кет папирос тутатиб, ҳовлининг у бошидан бу бошига бориб кела бошлади. Бироздан сӯнг қӯлидаги папирос қолдиғини ирғитиб юборди-да, хонага яқинлашиб эшигига қулоғини босди. Шу тобда бирдан чақалоқнинг ингалагани эшитилди. У шитоб билан ичкарига интилди.
– Ўғил, Фармонбек ака, ўғил, – деди шифокор қувониб. Сўнг шошилиб чақа