امیرحسین پناهی‌فر

من گمان میکردم با آن تصمیم، از این رنج بی پایان رهایی می‌ یابم؛ گمان می‌ کردم با پایان دادن به خود، به آرامش مرگ دست خواهم یافت. اما در این سکوت سنگین، دریافته ام که من نه به مرگ رسیده ام و نه به زندگی؛ من در میانه‌ راه، در میانه‌ یک پرواز سقوط‌ کرده، در زمان میان تاریکی و روشنایی، متوقف شده ام... آن خدای خود ساخته، آن وجدان مقتدر و وحشی که در خلوت خودم پرورده بودم و به او اجازه داده بودم ماشه را بکشد، حالا در سکوتی مرگبار فرو رفته است... او نه مرا میکشد و نه اجازه میدهد به آرامش خاک برگردم. او فقط ایستاده و تماشا میکند... سکوت او، سنگین تر از هر فریادی است؛ سکوتی که نشان میدهد من با خود، تنها یک تماشاگر بی‌دفاع ساخته‌ ام حالا من در این فضای خاکستری، در این اتاق نمور بی‌ زمان، گیر افتاده‌ ام. زمان دیگر به پیش نمی رود؛ زمان، مانند یک زخم باز، در هر لحظه تکرار می‌ شود. من در هر لحظه، همان لحظه‌ تصمیم را تجربه می‌ کنم؛ همان لحظه‌ای که اراده‌ من، بر هستی من غلبه کرد، اما ناتوان از پایان دادن به آن بود درناک‌ ترین بخش همین است اینکه جنایتم نیمه‌ تمام مانده است. من تبر را بر گردن زندگی زده‌ ام، اما زندگی، چنان با لجاجت و بی رحمی در من ریشه دوانده که حتی این ضربه‌ نهایی هم نتوانست مرا از خود جدا کند. من در میانه‌ یک شکاف ابدی ایستاده‌ام؛ جایی که نه می‌ توانم به پیش بروم و نه می‌ توانم به عقب بازگردم... مکافات من است تماشای ابدی آن لحظه‌ بی بازگشت؛ تماشای دست‌ هایی که با تمام قدرت خود، سعی در نابودی خود داشتند، اما در نهایت، تنها چیزی که ساختند، این تنهایی مطلق و این سکوت سنگین خدایی بود که خود، به جای رحمت، تنها به من، ابدیت یک لحظه‌ دردناک را بخشید

افکارم