dilafruza.log

Bir ko'zimni ochib yumganimda jigargo'shtim Anastasiyani zud zalida ko'rdim. Men zud zalini chap tarafida turardim. To'g'rimda Anastasiya? Iye Karl, u bu yerda nima qilyapti? Miyyamda yugurayotgan, o'rmonlarni yoqib, portlatib yuboradigan savollar oqimiga soch-soqoli oqargan qari sudyaning xirillagan ovozi to'g'on bo'ldi. Sudyaning 72 soat deganini eshitdim, va ichimda Xudoga shukur dedim, kam ekan, eplaymiz, Anastasiyaga dars bo'ladi dedim. Keyin birdan qatl so'zini eshitdim. Antarktidada bitta yupqa futbolkada men uzoqligini anglab turgan holda yo'lni bosib o'tayotgandekman. Boshimga olma kelib tushushini va hammasi boshidan boshlanishini juda hohlardim. Lekin Antarktidada olma daraxtlari o'sadi deysizmi? Albatta yo'q. 72 soat va qatl so'zlarini bir biriga bog'lash mobaynida yig'lashni boshladim, to'liq gapni mantiqan tuzib chiqmagan bo'lsamda. Sovuq edi, judayam sovuq. Chunki buyerda hissiyotlarning qora qonli urishi bo'layotgandi va ularni mantiq bilan bir tiynlik ham ishi yo'q edi. Birdan Anastasiyani yuziga qaradim, u qo'rquvdan titragan, oqarib, bo'zarib ketgan qovunsimon boshi bilan menga tikilib, yig'lab baqirardi. Baqirayotganida, aniqroq qilib aytganda og'zini katta ochib menga qarab baqirayotganida ikki og'zining ichiga kirib ketardi. Lekin men eshitolmasdim uni... chunki o'sha qora qonli urish to'g'onni allaqachon o'rnidan qo'zg'atib ulgirgandi. To'fon boshlandi. Hislar to'foni. Uni eshitishni hohlardim, judayam hohlardim... Afsuski bizni to'fonlarimiz yerning ikki xil joyida avj olayotgandi. His qildimki ortimga qarashim kerak, qaradimki ko'rdim boshqa qarindosh boronlaru, to'fonlarni. Lekin meni to'fonim eng vajoxatlisi ekanligin his qilgan alamli chog'im, "shirin" uyqudan uyg'onib ketdim. @dilafruzalog