heimat

دير سين زدن از تو، قطع ارتباط از من. بى تفاوتى از تو، فاصله گرفتن از من. كم توجهى از تو، كم رنگ شدن از من. سرد شدن از تو، حذف کردن از من. منتظر گذاشتن از تو، منصرف شدن از من. سكوت از تو، خداحافظى از من. كم گذاشتن از تو، كنار كشيدن از من. اولويت نبودن از تو، دست كشيدن از من. ناديده گرفتن از تو، فراموش كردنت از من.

آدم ها عوض میشن٫ بپذیرید و عبور کنید. زندگی همینه.

« در همان شب های عظیم صحرا بود که دانستم ایران را سخت و بی حساب دوست داشتن محکومیت من است. همه جای ایران را٫ و همیشه ایران را. »

از چیزهای کوچک در زندگیتان لذت ببرید چون روزی به گذشته نگاه می‌کنید و متوجه می‌شوید آن‌ها چیزهای بزرگی بوده‌اند.

از چیزهای کوچک در زندگیتان لذت ببرید٫ چون روزی به گذشته نگاه می‌کنید٫ و متوجه میشوید آن ها چیزهای بزرگی بوده‌اند.

-

send your favorite song. @imahyard

0:56 Anlatmayı sevmem ama sen anlardın işte.

تاحالا انقدر رو یک موزیک قفلی نزده بودم.

اگر من باهات خوبم، خرابش نکن. من با همه خوب نیستم.

«پسر که گریه نمی‌کنه.» یکی از مخرب‌ترین جمله‌هایی که سال‌ها به مردها گفته شده همین چند کلمه‌ست. از بچگی به پسرا یاد می‌دن ناراحت نباش، گریه نکن، ضعیف نشو، احساساتی حرف نزن، محکم باش. بعد همون بچه‌ها بزرگ می‌شن و جامعه با تعجب می‌پرسه: «چرا مردا بلد نیستن درباره‌ی احساساتشون حرف بزنن؟» عزیزم چون سال‌ها هر احساس انسانی‌ای به جز خشم ازشون گرفته شده. پسر بچه اگر گریه کنه می‌گن دختر شدی؟ اگر بترسه می‌گن مرد باش. اگر احساساتی باشه مسخره می‌شه. اگر آسیب‌پذیر باشه تحقیر می‌شه. بعد کم‌کم یاد می‌گیره احساساتشو قایم کنه، خفه کنه، انکار کنه. و اون احساسات دفن‌شده معمولا بعدا به شکل خشم، پرخاش، سکوت سمی، اعتیاد، فرار عاطفی یا ناتوانی در ارتباط سالم برمی‌گردن. و تلخ‌ترین بخش ماجرا اینه که خیلی وقت‌ها خود مردها هم قربانی همین فرهنگن، ولی چون تمام عمر بهشون گفته شده «قوی بودن یعنی ساکت موندن»، حتی بلد نیستن کمک بخوان. بعد جامعه از مردا انتظار داره هم مثل سنگ محکم باشن، هم شریک عاطفی بالغ و سالمی باشن که ارتباطات عالی داره. در حالی که هیچ‌وقت بهشون یاد ندادن چطور احساساتشونو بشناسن، اسم‌گذاری کنن یا بیان کنن. خنده‌دارترین بخش ماجرا اینه که همون آدمایی که به پسرا می‌گفتن گریه نکن، سال‌ها بعد می‌گن: «مردا خیلی سرد و بی‌احساسن.» نه عزیزم، خیلی از مردا بی‌احساس نیستن؛ فقط سال‌ها یاد گرفتن احساس داشتن براشون خطرناکه. شاید اگر از همون کودکی به پسرها یاد می‌دادیم آسیب‌پذیر بودن، گریه کردن و حرف زدن درباره‌ی درد ضعف نیست، الان این همه مرد وجود نداشت که بلد باشن خشمگین باشن، ولی بلد نباشن غمگین بودنشونو توضیح بدن.

با تمام احترام، برای تمام پوفیوز هایی که دلتنگشان هستم یا خواهم شد، آشنایان و غریبه‌هایِ دور و نزدیک! با وجود دلی سرشار از دلتنگی حتی مشتاق دیدن سایه‌ی شما هم نیستم، می‌پرسید چرا؟ جواب ساده است، کمی هستید و بسیار نیستید، در سختی‌ها بیگانه‌اید، در پایکوبی و جشن‌ها همه‌ی ما از یک دودمان هستیم؟ پوفیوز های عزیزم، حالا که دور هستید در همان دور هم بمانید و با بهار سال بعد نیایید.

-