BLUE!

احساس میکنم بعد ۱۷ سال فقط ۱۷ سال بیش از حد تحمل کردم تمام تلاشمو کردم که فقط باشم مهم نبود چجوری فقط باشم تا کسایی که واسم مهم ان درد نکشن. الان به حدی رسیدم که از پا دراومدم ، نه رویایی ، نه آرزویی هیچی ، فقط بدون هیچ تقلایی به خفه شدن خودم زیر بار مشکلات و این مرداب نگاه میکنم. هرچی که داشتم رفت ، دیگه هیچی واسه از دست دادن ندارم.

با هر صدای باران حال قلبم عجیب است

شاید این بغض آخرم باشد ، آخرین غمم باشد(:

از ما چه مانده غیر از آرزو؛ با قلب خسته هی خدا بگو(: دنیای ما کو؟ دله تنهای ما؟ رویای ما کو؟ دنیای ما کو؟ فردای ما کو؟ ای ساحل غم دریای ما کو؟ - کو جوانی؟ آرزوها کو؟ رفته ایم از یاد ، یادی از ما کو..

حرف بزنیم؟ سوال هم خواستید بپرسید ، فور نمیکنم میخوام دردمو ایگنور کنم سو..

احساس میکنم از شدت سردرد باید برم بیمارستان

یعنی تنها نکته‌ی زیبای امروز همین بود و اینکه ی‌ثانیه بین اونایی که دوستشون دارم نشستم

اینکه با نرگس کومیته رفتم>>>

از شدت سردرد و سرگیجه دارم جداً میمیرم