Ali Ayat | علی آیت

توصیم به رفقایی که به کیهانشناسی علاقه مندن اینه که حتما توی این جلسه شرکت کنن.. مطمئنا درک جدید و جامعی از وضعیت کیهان شناسی کنونی پیدا میکنن و دکتر انصاری هم که مثل همیشه میدونم به بهترین نحو ارائه میدن.. آخر جلسه هم احتمالا یه سورپرایز براتون داشته باشیم 😉 مخصوصا اگر دانشجوی لیسانس وارشد و یا اوایل دکتری هستید و هنوز موضوع پروژه و پایان نامه تون رو تعریف نکردید حضور در این جلسه ممکنه روند پژوهشی تون رو عوض کنه...

⭕️ جلسات مجازی فیزیک بنیادی 📎 چالش بزرگ توصیف کیهان: ما چگونه جهان را نظاره می کنیم؟ 👤 دکتر سعید انصاری فرد 🗓 چهارشنبه ۱۷ خرداد ⏰ ساعت ۱۵ 🔹حضور برای عموم آزاد است 🔗 لینک ثبت نام: forms.gle/RkmzQcmy3hvNfTHG6 🆔 @QMproblems

🔹چطور با اساتید ارتباط بگیرم؟ زمانی که میخواید با استادی ارتباط بگیرید نکات زیر رو در نظر بگیرید: ۱- بحث بین کامیونیتی علمی و استاد و دانشجو بخش اصلی از رشد جامعه علمی هست و کسی که با این موضوع مشکل داشته باشه قطعا خودش مشکل داره، نه دانشجویی که پیام میده و سوال میپرسه. ۲- تجربه ۱۲ ساله من در فضای علمی نشون داده که هرچه شخصیت علمی افراد بزرگتر باشه به مراتب تواضعشون هم بیشتره.. برای مثال تواضعی که در رفتار دکتر گلشنی در مواجهه با دانشجویان و حتی دانش آموزان دیدم در هیچ یک از اساتید داخلی دیگر ندیدم. ۳- وقتی میبینید صحبت با استادی بهتون حس خوبی نمیده و یا وقتی که از استادی سوالی میپرسید، حس حماقت بهتون دست میده مشکل از شما نیست.. استاد سواد مناسبی ندارد و تنها راه دفاع از جایگاهش ایجاد این حس درون شماست. ۴- فقط در ایران هست که ما با القاب و عناوین پرطمطراق زیر بغل یکدیگر هندوانه میگذاریم. دوستی تعریف میکرد برای مصاحبه با راجر پنروز ساعت ها تمرین میکرده که او را راجر خطاب کند. پس نیازی نیست که خیلی به لحن خود فکر کنید. صرفا تواضع رو حفظ کنید.

همونطور که گفتم هوش مصنوعی میتونه در زمینه پیدا کردن منابع و سرچ سریع (که خودش هم تحلیلی بکنه) خیلی کمک کنه.. مخصوصا بینگ که آنلاین دیتا رو بررسی میکنه و لِرن میشه.. به نظر میرسه الان دیگه مهارت استفاده از هوش مصنوعی هست که برگ برنده حساب میشه.. شما میتونید بیشتر باهاش بحث کنید و منابع مورد نیاز منحصر به فرد خودتون رو ازش بگیرید.. حتی تا حدی هم مقدمه موضوع رو یاد بگیرید..

پاسخ بینگ: دوره آنلاین دو بخشی MIT XPRO که توسط دانشگاه MIT ارائه شده است و به شما اصول پایه و کاربردهای محاسبات کوانتومی را آموزش میدهد دوره Introduction to Quantum Computing که توسط دانشگاه St Petersburg University ارائه شده است و به شما نحوه ساخت و استفاده از کامپیوترهای کوانتومی را نشان میدهد دوره The Quantum Quest که توسط دانشگاه Amsterdam و استارتاپ QuSoft برگزار شده است و به شما مفاهیم اساسی و جذاب محاسبات کوانتومی را با زبان ساده توضیح میدهد این فقط برخی از دوره های آنلاین محاسبات کوانتومی هستند که میتوانید از آنها استفاده کنید. برای پیدا کردن دورههای بیشتر، شما میتوانید در اینترنت جستجو کنید یا به سایتهای Coursera یا edX مراجعه کنید. پاسخ چت جی پی تی: تک کورس "محاسبات کوانتومی برای همه" از دانشگاه Oxford در Coursera و همچنین کورس "محاسبات کوانتومی" از دانشگاه California Institute of Technology در edX 🆔 @AyatMind

رفقایی که دنبال این کلاس ها در اینترنت بودن... این سایت لینک تمام کورس های آقای ساسکایند رو قرار داده https://glenmartin.wordpress.com/home/leonard-susskinds-online-lectures/#stringm

از عجایب فیزیک اینه که جهانی که هیچ درک مستقیمی ازش نداریم رو میخوایم با ذهنی که هیچ شناختی ازش نداریم توصیف کنیم =) 🆔 @AyatMind

🎞 قوانین فیزیک به زبان ریاضیات دبیرستان قابل نوشتن است "چیزی که من رو شگفت زده نمیکنه ایدۀ سادگی است. راه حل مسئلۀ گرانش و کوانتوم از یک ریاضیات پیچیده و تخیلی (که من میدونم قادر به فهمیدنشون نیستم) بیرون نمی آید. بلکه از یک ایده ساده بیرون می آید. ... ادعای من این است که قوانین فیزیک به زبان ریاضیات دبیرستان نوشته شده است. تلاش برای حل اونها و پیدا کردن حل معادلات هست که منجر به پیچیدگی شدید میشود که نیاز به ریاضیات سطح بالا دارد." 👤 لئونارد ساسکایند، از بنیانگذاران نظریۀ ریسمان 🆔 @AyatMind 🆔 @QMproblems

⭕️ معلم خوب، معلم بد 🔹سال آخر لیسانس بود که فهمیدم تا چه اندازه وقتم سر کلاس های دانشگاه تلف شده... یادم میاد ترم هشت کارشناسی بودم که درس کیهان شناسی مقدماتی رو برداشتم. با کلی ذوق که میخوام کلی مطلب هیجان انگیز درباره حقایق کیهان و نحوه پیدایشش یاد بگیرم. استاد درس هم با اینکه جوان بود و تازه عضو هیأت علمی شده بود، واقعا باسواد بود و با علاقه و انرژی زیاد درس میداد. استاد که با ذوق و هیجان دوست داشت هرچه بیشتر اطلاعاتش رو به ما منتقل کنه، پشت سر هم معادلات رو روی تخته خالی میکرد و ما هم تند تند جزوه برمیداشتیم. این حجم از اطلاعات، دلسوزی و انگیزه استاد در کنار حجم ناچیزی که من از اون مباحث یاد میگرفتم کافی بود تا در من احساس عذاب وجدان و عدم اعتماد به نفس آزار دهنده ای بوجود بیاد. علیرغم اینکه من تمام تلاشم رو میکردم تا با دقت گوش بدم و کامل جزوه بردارم و مطالب رو چند بار مرور کنم، اما واقعا نمیتونستم با درس و مفاهیمش ارتباط بگیرم. با اینکه نسبیت خاص رو هم با همین استاد و با نمره کامل پاس کرده بودم اما مفاهیم نسبیت عامی چون خمیدگی و انحنا در ابعاد بالاتر رو نمیتونستم درک کنم. حدس میزدم که چون نسبیت عام بلد نیستم تا این حد در درک مسائل عاجزم. اما معمولا در هیچ دانشگاهی پیشنیاز کیهان شناسی مقدماتی درس نسبیت عام نیست و استاد ما هم سعی داشت تا هرچه که از نسبیت عام برای فهم مطلب لازم بود رو کامل درس بده. حدود ۲۰جلسه گذشت و درس خیلی جلو رفته بود. به جایی رسیده بود که دیگه درکی از چیزهایی که روی تخته نوشته میشد نداشتم. تانسورهای چند اندیسه ریمان و ریچی و معادلات انحنا و انرژی برای من با خط های میخی روی تخت جمشید هیچ فرقی نداشت. به اندازه ای ناامید شده بودم که به حذف درس فکر میکردم، تا اینکه یکی از رفقا کورس کیهان شناسی یکی از اساتید استنفورد رو به من معرفی کرد. یک کورس ۱۰ جلسه ای بود. به رفیقم گفتم من کلاس درس استاد فارسی زبانم رو که ۲۰ جلسه شرکت کردم و جزوه نوشتم رو نفهمیدم،‌چطور توی ۱۰ جلسه اون هم به انگلیسی چیزی یاد بگیرم؟ بخاطر تعریف های زیاد دوستم از این کورس، با اکراه شروع کردم به دیدن جلسه اول. استاد به قدری روان صحبت میکرد که من که هیچ کلاس زبانی نرفته بودم و لیسنینگ زبانم در حد بدوی بود به راحتی متوجه میشدم. کمی که جلوتر رفتم دیدم نه تنها زبان رو متوجه میشم، مطالب رو هم داشتم درک میکردم. باور نمیکنید اما جلسه دوم که تمام شد حس کردم نه تنها مطالب آن ۲۰ جلسه کلاس دانشگاه را فهمیدم بلکه چیزهای بیشتری از کلاس هم یاد گرفتم. جالب اینجا بود که آن استاد استنفوردی اصلا از ریاضیات پیچیده ای برای رساندن مطالب استفاده نکرده بود و سطح ریاضیات در حد دبیرستان بود. اما مفاهیمی که در ذهنم همچون کلافی سردرگم پیچیده شده بود رو به صورت معجزه واری تبدیل به راحت الحلقوم کرد. بعد از آن در جلسات کلاس دانشگاه، من از یک دانشجو با ضریب هوشی ۰.۲۵ تبدیل شده بودم به صاحب نظر و مایه رنجش همکلاسی ها :). با استاد بحث میکردم و از درس لذت میبردم و در نهایت هم با نمره کامل پاس کردم. بعد از این ماجرا پرسش های اساسی ای ذهنم رو به شدت مشغول کرد. اینکه اگر من با آن کلاس و استاد استنفوردی آشنا نمیشدم چه میشد؟ چه فرقی بین آن استاد و استاد دانشگاه ما وجود داشت؟ استاد ما که با انگیزه و انرژی بیشتری درس میداد و استاد استنفوردی خیلی خونسرد و آرام. استاد ما ریاضیات سنگینی را به کار میبرد و استاد استنفوردی اصلا به ریاضیات پیشرفته ورود نمیکرد. پس من چطور بعد از دیدن آن کورس، ریاضیات پیشرفته را هم میفهمیدم؟ استاد ما که ۳۰ جلسه در ترم درس میداد و استاد استنفوردی کلا در ۱۰ جلسه. مدام این فکر به ذهنم می آمد که نکند ما داریم واقعا وقت تلف میکنیم و مسیر آموزش را به اشتباه آمده ایم؟ در اینصورت از هر جهت ضرر کرده ایم. هم زمان بیشتری از دانشجوها گرفته ایم، هم مطالب رو عمیق منتقل نکرده ایم و هم خیلی ها را از درس های شیرینی چون فیزیک و ریاضی زده کرده ایم. خدا میداند چه استعدادهایی در همان کلاس های درس لیسانس به کل نا امید و منصرف شده اند. ... البته خوشبختانه الان نسبت به آن زمان اوضاع خیلی تغییر کرده و به لطف اینترنت، ما الان به بهترین محتواها در سطح جهان دسترسی داریم و به لطف هوش مصنوعی میتوانیم به سرعت مطلب مورد نیاز خود را پیدا کنیم و یادگیری به شدت تسریع شده است. معتقدم که زمان زیادی نمانده تا سیستم آموزش فعلی به کلی منسوخ شود و ما به سمت سیستم جدیدی میرویم که در آن یادگیری به شدت ساده،‌ سریع، ‌لذت بخش و شخصی سازی شده است. 🆔@AyatMind 🔹 پی نوشت: آن استاد استنفوردی لئونارد ساسکایند، یکی از بنیانگذاران اصلی نظریه ریسمان، است.