ℭ𝔩𝔬𝔲𝔡

در ژرفای اقیانوس تخیل، خود را در میان لطفات بی‌پایان واژگان غرق می‌کنم. در آغوش گرم کلمات، از داستان‌های آشنای جهان می‌گریزم و به دایره نامحدود صفحات کتاب پناه می‌برم، جایی که هر بند مثل رودخانه‌ای نقره‌فام می‌جوشد و پایانش به آسمان‌ها می‌انجامد! مکانی که هر حرف روحم را به زمینِ خاکی می‌ساید و قلبم را به سوی نیلوفرهای آبی دریا می‌کشاند!

بخار ملایمی که از فنجان چای در هوا محو می‌شود و گرمایِ دلچسبش که به خاطرات سرگردان در افق‌های خیال جان می‌بخشد. تداعی کننده سکوت عاشقانه شب و صفحاتِ کتاب‌های غبارآلوده، آبیِ سپیده‌دم و آواز سرخوش پرستوهای مهاجر و مهر و طعم و رنگ است!