Encore nulla

بهترین چیزکیک سن سباستین و گلت شاتوت دنیارو خوردم، می‌خوام تا ۲۴ ساعت چیزی نخورم که طعمشو یادم بمونه.

هیچ ترمی براش خوب نیست البته

اصلا ترم خوبی برای داشتن «انقلاب اسلامی ایران» نیست کاپیتان.

- فردا هم همو می‌بینیم، پس‌فردا هم، هر روز همو می‌بینیم. چون معلوم نیست کی آخرین باری باشه که همو می‌بینیم.

«خوب بودنِ تو، بالاخره مشخص می‌شه و من اینو به چشم دیدم»

پخت و پز دیرهنگام🍝

بشقاب!🍽️

+ یه گل‌فروشی نزدیک خونه پیدا کردم که تنوع و قیمت‌هاش خیلی خوبه! - می‌شه هفته‌ای یه دسته گل بخریم؟ [۹ِ شب در راهِ خونه با نون تازه!]

گفت:«هیچوقت فکر نمی‌کردم دوست داشته باشم به آدم‌ها لبخند بزنم».

Home, sweet home 🏠

اونجا همیشه من رو با یک کاسه ماست یا با یک لیوان چایی در دستم دیدن، طوری که انگار ادامه‌ی زندگیم وابسته به اون‌هاست.

إوِلین جوری زیر پوستم برای خودش جا باز کرده که بعد از اجرای جمعه مدام دلتنگش می‌شم و این فکر که تا یه مدت براش تمرین ندارم بیشتر اذیتم می‌کنه، انگار دوست ندارم تنهاش بذارم. درسته ژان هست برامون ولی خب ژان رو که می‌شناسید همش سرش تو نوشته‌هاس. اون زیرزمین نَمور و کوچیک خیلی اذیتم می‌کنه اما بودن ژان، درواقع همون نصفه‌نیمه وجود داشتنش باعث می‌شه بتونم اونجارو تحمل کنم. در عین حال که هیچ چیزی نمی‌تونه این آدمو اذیت کنه، همه چیز هم می‌تونه ناراحتش کنه؛ چطور یه نویسنده می‌تونه این شکلی باشه؟ احساسی نداره یا به روی خودش نمیاره؟ مطمئنم که همه چیزو می‌فهمه خوبم می‌فهمه، فقط انتخاب نمی‌کنه که بابتش کاری انجام بده. بگذریم داشتم راجع به خودم می‌گفتم؛ شما جزو محدود آدم‌هایی هستید که بدون دیدن چهره‌م حرفامو گوش می‌کنید. بقیه‌ی آدما برای شنیدن صدات یه نگاه به سر تا پات می‌ندازن بعد تصمیم می‌گیرن باید چطور باهات برخورد کنن، درحالی که تو هنوز درست حسابی حرف نزدی تا بشناسنت. إولین رِی چرا انقدر اطلاعات کمی از تو هست؟! تو بیشتر از اینکه تو این دنیا وجود داشته باشی تو خون من جریان پیدا کردی، حتی نمی‌تونم مطمئن بگم تو همون آدمی. اما تو می‌تونی به راحتی خلق مایا یا به ضنی خلق ژان پل سارتری که مایا خلق کرده باشی. تو هرچی و هرکی که هستی(که خوب هم می‌دونم کی هستی و کی هستیم) قراره تا مدت‌ها زنده بمونی. بهت قول یه زندگی سرشار از شادی رو نمی‌دم اما بهت قول می‌دم اونقدری پیشم زندگی کنی که تکلیفمونو با آدم‌های اون بیرون روشن کنیم و باهم برگردیم اون بالا. ما اونقدری هر روز حاضر می‌شیم تا بالاخره وقتش برسه و بریم سر صحنه.

بیشترین لذت اخیرم تعلق می‌گیره به پاک کردن شماره‌‌ی همه‌ی املاکیای تو گوشی

🐍

نمی‌دونم با این حجم کار و اضطراب باید چی کار کنم.

عکسامو نگاه می‌کردم و استتیک این چند وقتم فقط مواد شوینده‌س.

«هم خیلی ابلهیم هم خیلی متفکر»

-بالاخره باید کم‌کم آدم‌هارو بتونم تموم کنم برای خودم و با یه نخ همیشه آویزون نگه ندارم به روح و روانم-