safe place.

قبلا ادبی‌تر بودم. فی الحال کون لق ادبیات و کیرم توی این زندگی.

نامه تقریباً یک دیدار است.

فکر نکنم بیش ازین بربیاد از من دووم. خودتو روی من شرط نبند. چون هرآن ممکنه ببازی.

«وقتی كه همه مرا به كوبيدن درهايى كه مى‌بستم مى‌شناختند، من براى آرام بسته شدن در خانه‌ى تو دستم را لاى در گذاشتم.

تو منو حتی از موردعلاقه‌هامم متنفر کردی.

زندگی من و تو تموم شده…

من دارم به تو فکر می‌کنم تو چی!

نمیشه که آدم عاشق باشه ندونه باید چیکار بکنه

پس آن‌همه عشق و علاقه چه شد؟ هیچ؛ همه‌اش با ترسیدن و جا زدن یک نفر دودِ هوا شد و رفت.

برمی‌گرده عزیزم؛ درست همونجایی که تو انقدر درگیر خودتی که اونو یادت رفته.

15:51

از اعداد نفرت دارم

دل بریدم تا نبینم دوست با من دشمن است دل بریدن گاه تنها راه عاشق ماندن است.

تو رفتی، برکتم رفت ازین زندگی، نور رفت از پنجره‌م، لبخند برید از لبم، من موندم و یه دنیای ناقص، یه آسمون که نه آفتابه و نه ابر، فقط دود، فقط خفگی. تو که رفتی هیچ چیزی مثل قبل نشد. نوستالژی شد آرزو، تو شدی رویا و منم، مردم. تفننی.

من روانی تو بودم. باید توی تیمارستان قلبت بستری میشدم. نباید، منو ول میکردی توی این آسایشگاه کسالت آور که حتی نمیزاره ادای روانیارو رو بیارم.

چه لاشیانه میخنده