Умеди Нав

Катта ӯғлум бир неччи кши Кулобила Хисору ӯша тамонла билан бир завода ишлайди. Ушала нечи ой були сиздан групавой дарс олганакан. Э дада деди Ҷамшид аком хақиқи илимли инсон шу Кулобила биз дарс оламиз деди нечи кши манам завқланиб дарс олим Қалбим очилиб кетти. Зӯр дарс берараканла Ман кӯп балаларимга айтаман росткор булингла мана шунақа шунақа бир хел инсон Худодан қақткан кӯзинга қараб уз манфиатига ӯйламаб ахиратини унутиб бир ишлани қилади дейман. Ӯғлум бир кун дада Сизди виждонингиз кӯп ичингизди азоб беропту Ноҳақ одамлани ишига эътибор бериб деди Ҷамшидакони дарсларидан биттасини сизга айтаман Амал қилинг дада деди. *Одамлага кӯп ёпишмангла* *Илмга ёпишингла* Эн катта хато исбот Ҳар ким била туруб хато қилса ҳисобдон Худойимиз борку. У шунча буюк зот бӯлса у ӯзи шу кунлани берса бизани ачинишимиз нима керак Хурсанд булуб шукрона қилиб яшаш керак холос Дедила Шу боламни гапига йғлаб ювордим. Ҷамшидҷон аттангизга рахмат Сизди тарбия берган онангизга рахмат. Қалбингиз пок Ман психологияни вапши ёқтирмасдим. Узбекистонга психологди қадри бир тин. Актиёрлар кӯп масхара қилишади. Тӯнгкӯз бе савод бемаъни актёрлар кӯпайиб кетган. Маҳаллага дув дув гап дегандак Хама айтишарди Ҷамшидга шунча қийинчилик ямон таъсир қилупту. Бора боруп Ҷамшид психолог булупту дейишти... Нечи марта ютубдан видёларингизди эштиб бизани қалбимиз очилиб кетти. Хози пайтла бошқа нарса манимча ҳичкимга ёқмайди то бир ики психологлани мативациони видёлани эшитмасам ичим ором бумагандек.ман энди психолог нималигини тшундум.илм нималигини энди тшунопман. Сиз оди сода тшунтруб берардингиз, нимага охирги пайтла видё вапше ёғ Ҷамшидҷон. Худойимга шукр қалбимизди ғафлатдан осон очилишга мадад қилсун. Сизди рахматли Хӯҷақулакомга ӯхшатаман. Ӯша кшига симойингиз ӯхшамасахам. қалбингиз инсонлани қалбига ёруқлик беришингиз ӯхшайди. Укши бошқа инсон эдила Шунучун ҷойнамоз устига ҷон бердила тоғи эшиткандурсиз. Сизга ӯшакшидак хақлга назару нигохингиз бор. Майкатагами Панҷакент шахригами мактабдаги сталовингизми қаерга нима солингиз у бизнесми у ресторанидими у магазинларингиз эдими Ҳама сиздан Барака топти. Ҳама сизди яхши сифатингизди айтади. У Панҷакентлук ҳамсоянгиз Яна боғчи тиллои рахбари, нечита домсоз шогирдингиз боракан машалах хамаси сиз блан танишэкан бир кун шахарда бир танишни зиёфатига бордук ҳамаси сизди яхши сифатларингиз блан суҳбаттайиди. қайси бирини айтай тоғи Яхши инсонни сифати тугамасакан. Майкатага Бегимуфладек сиздек бунақа инсонлага зарари эмас манфиати теккан инсонла башумур кам дар дам. Борингизга шукр Чин қалбимдан рахмат дейман сизга Дадангиз яхши духтур эдила Рахматли манфиатли инсонидила. Сизди касбингиз ота касби десакам булади. Барака топинг Устозҷон.

Ҳар руз аз маблағи худ барои падар нушидани мехарад Падар аз рафтори ҳаррузаи писар дар ҳайрат шуда мепурсад Барои чи ту ин корро мекуни? Писар ором ҷавоб медиҳад Ҳеҷ гап не Ман шуморо мефаҳмам Шумо ҳам дар ин дунё ҳаққи лаззат карданро доред Чи қадар хоҳед ман ба шумо мерасонам Баъд аз даҳ руз падар ба писар хоҳиш мекунад дигар барои ман нушидани нахар Падар хиҷолат мекашад. Ӯ бе ягон савол ҷавоб кори худро идома медиҳад. Баъди бист руз падар ба писар бо сархами хоҳиш мекунад Илтимос дигар барои ман нушидани нахар ман чанд руз боз нанушида истодаам Агар маро дар ҳақиқат дуст дори нахар! Аз ту хоҳиши дигар дорам Ҳаммаи либосҳои маро парто ба ман либоси дигар бихар То либоси пок пушам Писар хостаи падарро иҷро кард Рузе аз кор меояд падар дар тоат бо табассум нишастааст. Аз хурсанди хост назди донишманд равад ва ҳа маро баён созад Лекин Донишманд баъди як моҳ вақт дода буд. Даруни як моҳ падар бо назари неки Худованд ва бо дастгирии писар боз рӯ ба тиҷорати худ овард. Ин дафъа ӯ дигар шахс буд Ӯ худро шинохт Лаззати дунё ва лаззати умрро ба тоат дид. Баъди як моҳ писар назди донишманд рафт ва ҳамаро нақл кард. Донишманд бо шукргузори гуфт. Ҳоло мо инсонем Агар ҳайвонро ҳам ба сахти гирем бадтар мешавад. Инсон чи қадар ба нафрат дода шавад ва ба ҳамон намехостааш часпад Охири кор пушаймони аст! ХУЛОСА ВА ИБРАТ Одамро ба зури ислоҳ карда намешавад Меҳрубони ва фаҳмидан Метавонад натиҷаи хуб диҳад, на ҷазову нафрат Ягона лаззат ёди Худованди меҳрубон аст!

РОҲГУМРО САХТ НАГИР РОҲАШРО ЁБ!!! ___ Марди тоҷир бо каме беэътиборӣ ва нофаҳмиҳо ба касод дучор мешавад. Мушкилиҳо ба ӯ ғолиб баромада мард ба майнуши одат мекунад. Як писар дошт ба воя расида бо савод соҳиби кор ва даромади худ буд. Аз рафторҳои падар шарм медошт аз мардум. Баъзан чи кор карданашро намедонист, ҳарчанд кушиш мекард ҳолати падар бадтар мешуд. Як руз писар назди донишманд рафт, вазъиятро гуфта маслиҳат пурсид. Донишманд баъди ҳамаро шунидан гуфт Аз ҳамин руз ба падар нушокии мехостаашро шумо харед. Ҳар руз То як моҳ ин вазифаро иҷро карда баъд назди ман оед. Писар дар ҳайрат мешавад Чи хел мешавад? Ман хостам аз шумо як маслиҳати соз гирам то падарам аз ин бало озод шавад. Донишманд гуфт Модоме ки назди ман барои маслиҳат омадед Гуфтаи маро иҷро карда баъди як моҳ натиҷаашро ба ман расонед! Писар Ноилоҷ аз омадан назди донишманд ба худ нафрат карда меравад ва аз паи иҷрои вазифа мешавад.

Ассалому алайкум !Худованд танни сихату хотири чамь насибатон гардонад устоди азизи мо.Хар сухани Шумо ба мо неру мебахшад ,бовари ба хаёту зиндаги дар диламон чо мешавад .Устод хозишам ин,ки киссахо зиёд мегуфтед .Ман дар он дарсе,ки чанд руз пеш гузашт ,факат аз Шумо ба хар нафаре ки мушкилихояшро мегуфтанд киссахои ибратбахшро шунидам.Илми равоншиносиро бехтар медонед сипос барои захмататон

Хама ходисахо бе хикмат набудааст ки бо сабаби он мумкин устоди бехтарин шудед неки мекунед ба мушкил афтодагон рахмат барои будани шумобарин инсон дар хаёт

Дар ҳамон рӯзҳои торикмонанд ҳар боре ки ба сахтию ноилоҷи мерасидам суханони падарам ба хотирам мерасид,ки "Сабр"сабр ширинии беохир дорад мегуфтанд. Падарам як инсони ором табиат ва покдил буданд. Ба мо Оромиро меомухтанд Пеш аз сухан гуфтан гӯш карданро. Он вақтҳо ҷавон будам, суханони падарамро танҳо як насиҳати одӣ мешуморидам. Гӯш медодам, вале амал намекардам. Диққати ман ба дигар чи банд буд. Вақте зиндагӣ маро ба санҷиши худ гирифт, фаҳмидам, ки падарам ба ман бузургтарин ганҷро додаанд — оромиро. Баъд аз он рӯзҳои сахту душвор назар рӯ ба илм овардам. На танҳо илми китобӣ, балки илми Худшиносӣ. Илме, ки инсонро бо Худо мепайвандад. Илме, ки Қазову Қадарро мефаҳмонад. Илме, ки ба инсон равшаниро меомӯзонад. Осон набуд. Бисёр шабҳо бо дарди дил хобидан. Фикрҳои бемантиқ бо ман мубориза мебурданд. Як балои даруни но умеди ва қасос. Баъзан як ҳолатҳои ноаёни ороми пайдо шуда даруни маро ором мекард. Баъди соҳибилм шудан Қалби хотирҷамъӣ ва оромии қавитар ба ман омад. Ман одамонро дигар хел шинохтам.Одамоне ки дар вақти даркори ниқобро чи гуна истифода мебаранд ва одамоне ки дарунан берунан шахсияти ҳақиқӣ доранд бо чашми қалб шинохтам ва санҷишҳои Иллоҳиро низ. Фаҳмидам, ки ҳамаи он гузаштаҳои торикмонанд, барои аз ғафлат бедории ман будаанд. Имрӯзҳо, вақте бо инсонҳои дардманд ҳамсуҳбат мешавам, вақте бедории қалби онҳоро ҳис мекунам, дарун-дарун гиря мекунам. Ба Худои бузург шукр мегӯям. Ва ба падарам раҳмат мефиристам. Агар он мушкилиҳо ба ҳаёти ман намеомаданд, ман имрӯз ин шахс ва сабабгори Иллоҳӣ намешудам. Агар он торикӣ намебуд — ман аслияти *нурро* намешинохтам. Агар он суханони ороми падар намебуд — шояд ман ҳамоно саргардон мемондам. Ҳоло ман бо боварӣ мегӯям: Ҳар мушкил ҳалшаванда аст бо вақту соати худ. Аз мо танҳо сабр, таваккал ва қадами мардона ба пеш гузоштан талаб мешавад. Ва оромӣ… Ман ду маротиба дар ҳаёт,чунин шикаст ва ҳикматро ҳақиқӣ дидам ки яке шикастам ҳамкори бо рафиқам буд, ки ин шикаст маро бо ҳикматаш рӯ ба сӯи Илм овард. Ва дуюм шикастам дар роҳи Илм буд ки бо ҳикматаш маро рӯ ба сӯи тоҷирӣ яъне бизнеси давлатию хориҷи роҳ кушод. Ҳар як мушкили бе сабаб нест ва ҳикмати бузурги ӯ ҳадя ба мост. Ба шарте мо ба роҳи рост ва ҳамеша бо ёди Худованди меҳрубон бошем! Худованд мададгори доимии ҳар яки мову шумо аст Дӯстон!

ОРОМИЕ, КИ ПАДАРАМ БАРОИ МАН ЁД ДОДАНД ИЛМ РАВШАНИ ДОД. __ ЛАЗЗАТИ ИЛМ. Айни замон тарақиёт бо суръати тез пешрави дорад. Ба тараққиёт вобаста хоҳиш ва талаботҳо зиёд шуда қариб 70% одамон аз сабаби хоҳишҳои зиёд дониста надониста ба қарзҳои хурду калон гирифтор шуда истодаанд. Як замоне дар зиндагии ман рӯзҳое омаданд, ки фикр мекардам дигар роҳе нест. Қарздор будам.Ба қарзҳои калон дучор шудам. Баъзан шабҳо то саҳар бедор менишастам аз фикрҳои бефоида сар гаранг буд. Дар интернет роҳ меҷустам, фикр мекардам… аммо роҳи равшан намеёфтам. Қалбам аз мушкилиҳо дарун дарун дард мекард. Нафаскашӣ бароям вазнин буд. Гӯё тамоми вуҷудам зери як бори сангин монда бошад хаставу ноумед будам. Аз ноилоҷӣ ба дараҷае расида будам, ки ҳатто ба марги худ розӣ шуда будам. Ҳама дарҳо ба рӯям баста менамуданд. Аз ҳама сахттараш ин буд, ки гиря карда наметавонистам. Мехостам танҳо бошам ва бо тамоми қувват гиря кунам,бар акс ашк намеомад.

Дар ҳамон рӯзҳои торикмонанд ҳар боре ки ба сахтию ноилоҷи мерасидам суханони падарам ба хотирам мерасид,ки "Сабр"сабр ширинии беохир дорад мегуфтанд. Падарам як инсони ором табиат ва покдил буданд. Ба мо Оромиро меомухтанд Пеш аз сухан гуфтан гӯш карданро. Он вақтҳо ҷавон будам, суханони падарамро танҳо як насиҳати одӣ мешуморидам. Гӯш медодам, вале амал намекардам. Диққати ман ба дигар чи банд буд. Вақте зиндагӣ маро ба санҷиши худ гирифт, фаҳмидам, ки падарам ба ман бузургтарин ганҷро додаанд — оромиро. Баъд аз он рӯзҳои сахту душвор назар рӯ ба илм овардам. На танҳо илми китобӣ, балки илми Худшиносӣ. Илме, ки инсонро бо Худо мепайвандад. Илме, ки Қазову Қадарро мефаҳмонад. Илме, ки ба инсон равшаниро меомӯзонад. Осон набуд. Бисёр шабҳо бо дарди дил хобидан. Фикрҳои бемантиқ бо ман мубориза мебурданд. Як балои даруни но умеди ва қасос. Баъзан як ҳолатҳои ноаёни ороми пайдо шуда даруни маро ором мекард. Баъди соҳибилм шудан Қалби хотирҷамъӣ ва оромии қавитар ба ман омад. Ман одамонро дигар хел шинохтам.Одамоне ки дар вақти даркори ниқобро чи гуна истифода мебаранд ва одамоне ки дарунан берунан шахсияти ҳақиқӣ доранд бо чашми қалб шинохтам ва санҷишҳои Иллоҳиро низ. Фаҳмидам, ки ҳамаи он гузаштаҳои торикмонанд, барои аз ғафлат бедории ман будаанд. Имрӯзҳо, вақте бо инсонҳои дардманд ҳамсуҳбат мешавам, вақте бедории қалби онҳоро ҳис мекунам, дарун-дарун гиря мекунам. Ба Худои бузург шукр мегӯям. Ва ба падарам раҳмат мефиристам. Агар он мушкилиҳо ба ҳаёти ман намеомаданд, ман имрӯз ин шахс ва сабабгори Иллоҳӣ намешудам. Агар он торикӣ намебуд — ман аслияти *нурро* намешинохтам. Агар он суханони ороми падар намебуд — шояд ман ҳамоно саргардон мемондам. Ҳоло ман бо боварӣ мегӯям: Ҳар мушкил ҳалшаванда аст бо вақту соати худ. Аз мо танҳо сабр, таваккал ва қадами мардона ба пеш гузоштан талаб мешавад. Ва оромӣ… Ман ду маротиба дар ҳаёт,чунин шикаст ва ҳикматро ҳақиқӣ дидам ки яке шикастам ҳамкори бо рафиқам буд, ки ин шикаст маро бо ҳикматаш рӯ ба сӯи Илм овард. Ва дуюм шикастам дар роҳи Илм буд ки бо ҳикматаш маро рӯ ба сӯи тоҷирӣ яъне бизнеси давлатию хориҷи роҳ кушод. Ҳар як мушкили бе сабаб нест ва ҳикмати бузурги ӯ ҳадя ба мост. Ба шарте мо ба роҳи рост ва ҳамеша бо ёди Худованди меҳрубон бошем! Худованд мададгори доимии ҳар яки мову шумо аст Дӯстон!

ОРОМИЕ, КИ ПАДАРАМ БАРОИ МАН ЁД ДОДАНД ИЛМ РАВШАНИ ДОД. __________________ ЛАЗЗАТИ ИЛМ. Айни замон тарақиёт бо суръати тез пешрави дорад. Ба тараққиёт вобаста хоҳиш ва талаботҳо зиёд шуда қариб 70% одамон аз сабаби хоҳишҳои зиёд дониста надониста ба қарзҳои хурду калон гирифтор шуда истодаанд. Як замоне дар зиндагии ман рӯзҳое омаданд, ки фикр мекардам дигар роҳе нест. Қарздор будам.Ба қарзҳои калон дучор шудам. Баъзан шабҳо то саҳар бедор менишастам аз фикрҳои бефоида сар гаранг буд. Дар интернет роҳ меҷустам, фикр мекардам… аммо роҳи равшан намеёфтам. Қалбам аз мушкилиҳо дарун дарун дард мекард. Нафаскашӣ бароям вазнин буд. Гӯё тамоми вуҷудам зери як бори сангин монда бошад хаставу ноумед будам. Аз ноилоҷӣ ба дараҷае расида будам, ки ҳатто ба марги худ розӣ шуда будам. Ҳама дарҳо ба рӯям баста менамуданд. Аз ҳама сахттараш ин буд, ки гиря карда наметавонистам. Мехостам танҳо бошам ва бо тамоми қувват гиря кунам,бар акс ашк намеомад.

ОРОМИЕ, КИ ПАДАРАМ БАРОИ МАН ЁД ДОДАНД ИЛМ РАВШАНИ ДОД. __________________ ЛАЗЗАТИ ИЛМ. Айни замон тарақиёт бо суръати тез пешрави дорад. Ба тараққиёт вобаста хоҳиш ва талаботҳо зиёд шуда қариб 70% одамон аз сабаби хоҳишҳои зиёд дониста надониста ба қарзҳои хурду калон гирифтор шуда истодаанд. Як замоне дар зиндагии ман рӯзҳое омаданд, ки фикр мекардам дигар роҳе нест. Қарздор будам.Ба қарзҳои калон дучор шудам. Баъзан шабҳо то саҳар бедор менишастам аз фикрҳои бефоида сар гаранг буд. Дар интернет роҳ меҷустам, фикр мекардам… аммо роҳи равшан намеёфтам. Қалбам аз мушкилиҳо дарун дарун дард мекард. Нафаскашӣ бароям вазнин буд. Гӯё тамоми вуҷудам зери як бори сангин монда бошад хаставу ноумед будам. Аз ноилоҷӣ ба дараҷае расида будам, ки ҳатто ба марги худ розӣ шуда будам. Ҳама дарҳо ба рӯям баста менамуданд. Аз ҳама сахттараш ин буд, ки гиря карда наметавонистам. Мехостам танҳо бошам ва бо тамоми қувват гиря кунам,бар акс ашк намеомад. Дар ҳамон рӯзҳои торикмонанд ҳар боре ки ба сахтию ноилоҷи мерасидам суханони падарам ба хотирам мерасид,ки "Сабр"сабр ширинии беохир дорад мегуфтанд. Падарам як инсони ором табиат ва покдил буданд. Ба мо Оромиро меомухтанд Пеш аз сухан гуфтан гӯш карданро. Он вақтҳо ҷавон будам, суханони падарамро танҳо як насиҳати одӣ мешуморидам. Гӯш медодам, вале амал намекардам. Диққати ман ба дигар чи банд буд. Вақте зиндагӣ маро ба санҷиши худ гирифт, фаҳмидам, ки падарам ба ман бузургтарин ганҷро додаанд — оромиро. Баъд аз он рӯзҳои сахту душвор назар рӯ ба илм овардам. На танҳо илми китобӣ, балки илми Худшиносӣ. Илме, ки инсонро бо Худо мепайвандад. Илме, ки Қазову Қадарро мефаҳмонад. Илме, ки ба инсон равшаниро меомӯзонад. Осон набуд. Бисёр шабҳо бо дарди дил хобидан. Фикрҳои бемантиқ бо ман мубориза мебурданд. Як балои даруни но умеди ва қасос. Баъзан як ҳолатҳои ноаёни ороми пайдо шуда даруни маро ором мекард. Баъди соҳибилм шудан Қалби хотирҷамъӣ ва оромии қавитар ба ман омад. Ман одамонро дигар хел шинохтам.Одамоне ки дар вақти даркори ниқобро чи гуна истифода мебаранд ва одамоне ки дарунан берунан шахсияти ҳақиқӣ доранд бо чашми қалб шинохтам ва санҷишҳои Иллоҳиро низ. Фаҳмидам, ки ҳамаи он гузаштаҳои торикмонанд, барои аз ғафлат бедории ман будаанд. Имрӯзҳо, вақте бо инсонҳои дардманд ҳамсуҳбат мешавам, вақте бедории қалби онҳоро ҳис мекунам, дарун-дарун гиря мекунам. Ба Худои бузург шукр мегӯям. Ва ба падарам раҳмат мефиристам. Агар он мушкилиҳо ба ҳаёти ман намеомаданд, ман имрӯз ин шахс ва сабабгори Иллоҳӣ намешудам. Агар он торикӣ намебуд — ман аслияти *нурро* намешинохтам. Агар он суханони ороми падар намебуд — шояд ман ҳамоно саргардон мемондам. Ҳоло ман бо боварӣ мегӯям: Ҳар мушкил ҳалшаванда аст бо вақту соати худ. Аз мо танҳо сабр, таваккал ва қадами мардона ба пеш гузоштан талаб мешавад. Ва оромӣ… Ман ду маротиба дар ҳаёт,чунин шикаст ва ҳикматро ҳақиқӣ дидам ки яке шикастам ҳамкори бо рафиқам буд, ки ин шикаст маро бо ҳикматаш рӯ ба сӯи Илм овард. Ва дуюм шикастам дар роҳи Илм буд ки бо ҳикматаш маро рӯ ба сӯи тоҷирӣ яъне бизнеси давлатию хориҷи роҳ кушод. Ҳар як мушкили бе сабаб нест ва ҳикмати бузурги ӯ ҳадя ба мост. Ба шарте мо ба роҳи рост ва ҳамеша бо ёди Худованди меҳрубон бошем! Худованд мададгори доимии ҳар яки мову шумо аст Дӯстон!

Дар ҳамон рӯзҳои торикмонанд ҳар боре ки ба сахтию ноилоҷи мерасидам суханони падарам ба хотирам мерасид,ки "Сабр"сабр ширинии беохир дорад мегуфтанд. Падарам як инсони ором табиат ва покдил буданд. Ба мо Оромиро меомухтанд Пеш аз сухан гуфтан гӯш карданро. Он вақтҳо ҷавон будам, суханони падарамро танҳо як насиҳати одӣ мешуморидам. Гӯш медодам, вале амал намекардам. Диққати ман ба дигар чи банд буд. Вақте зиндагӣ маро ба санҷиши худ гирифт, фаҳмидам, ки падарам ба ман бузургтарин ганҷро додаанд — оромиро. Баъд аз он рӯзҳои сахту душвор назар рӯ ба илм овардам. На танҳо илми китобӣ, балки илми Худшиносӣ. Илме, ки инсонро бо Худо мепайвандад. Илме, ки Қазову Қадарро мефаҳмонад. Илме, ки ба инсон равшаниро меомӯзонад. Осон набуд. Бисёр шабҳо бо дарди дил хобидан. Фикрҳои бемантиқ бо ман мубориза мебурданд. Як балои даруни но умеди ва қасос. Баъзан як ҳолатҳои ноаёни ороми пайдо шуда даруни маро ором мекард. Баъди соҳибилм шудан Қалби хотирҷамъӣ ва оромии қавитар ба ман омад. Ман одамонро дигар хел шинохтам.Одамоне ки дар вақти даркори ниқобро чи гуна истифода мебаранд ва одамоне ки дарунан берунан шахсияти ҳақиқӣ доранд бо чашми қалб шинохтам ва санҷишҳои Иллоҳиро низ. Фаҳмидам, ки ҳамаи он гузаштаҳои торикмонанд, барои аз ғафлат бедории ман будаанд. Имрӯзҳо, вақте бо инсонҳои дардманд ҳамсуҳбат мешавам, вақте бедории қалби онҳоро ҳис мекунам, дарун-дарун гиря мекунам. Ба Худои бузург шукр мегӯям. Ва ба падарам раҳмат мефиристам. Агар он мушкилиҳо ба ҳаёти ман намеомаданд, ман имрӯз ин шахс ва сабабгори Иллоҳӣ намешудам. Агар он торикӣ намебуд — ман аслияти *нурро* намешинохтам. Агар он суханони ороми падар намебуд — шояд ман ҳамоно саргардон мемондам. Ҳоло ман бо боварӣ мегӯям: Ҳар мушкил ҳалшаванда аст бо вақту соати худ. Аз мо танҳо сабр, таваккал ва қадами мардона ба пеш гузоштан талаб мешавад. Ва оромӣ… Ман ду маротиба дар ҳаёт,чунин шикаст ва ҳикматро ҳақиқӣ дидам ки яке шикастам ҳамкори бо рафиқам буд, ки ин шикаст маро бо ҳикматаш рӯ ба сӯи Илм овард. Ва дуюм шикастам дар роҳи Илм буд ки бо ҳикматаш маро рӯ ба сӯи тоҷирӣ яъне бизнеси давлатию хориҷи роҳ кушод. Ҳар як мушкили бе сабаб нест ва ҳикмати бузурги ӯ ҳадя ба мост. Ба шарте мо ба роҳи рост ва ҳамеша бо ёди Худованди меҳрубон бошем! Худованд мададгори доимии ҳар яки мову шумо аст Дӯстон!

ОРОМИЕ, КИ ПАДАРАМ БАРОИ МАН ЁД ДОДАНД ИЛМ РАВШАНИ ДОД. __________________ ЛАЗЗАТИ ИЛМ. Айни замон тарақиёт бо суръати тез пешрави дорад. Ба тараққиёт вобаста хоҳиш ва талаботҳо зиёд шуда қариб 70% одамон аз сабаби хоҳишҳои зиёд дониста надониста ба қарзҳои хурду калон гирифтор шуда истодаанд. Як замоне дар зиндагии ман рӯзҳое омаданд, ки фикр мекардам дигар роҳе нест. Қарздор будам.Ба қарзҳои калон дучор шудам. Баъзан шабҳо то саҳар бедор менишастам аз фикрҳои бефоида сар гаранг буд. Дар интернет роҳ меҷустам, фикр мекардам… аммо роҳи равшан намеёфтам. Қалбам аз мушкилиҳо дарун дарун дард мекард. Нафаскашӣ бароям вазнин буд. Гӯё тамоми вуҷудам зери як бори сангин монда бошад хаставу ноумед будам. Аз ноилоҷӣ ба дараҷае расида будам, ки ҳатто ба марги худ розӣ шуда будам. Ҳама дарҳо ба рӯям баста менамуданд. Аз ҳама сахттараш ин буд, ки гиря карда наметавонистам. Мехостам танҳо бошам ва бо тамоми қувват гиря кунам,бар акс ашк намеомад.

Дар ҳамон рӯзҳои торикмонанд ҳар боре ки ба сахтию ноилоҷи мерасидам суханони падарам ба хотирам мерасид,ки "Сабр"сабр ширинии беохир дорад мегуфтанд. Падарам як инсони ором табиат ва покдил буданд. Ба мо Оромиро меомухтанд Пеш аз сухан гуфтан гӯш карданро. Он вақтҳо ҷавон будам, суханони падарамро танҳо як насиҳати одӣ мешуморидам. Гӯш медодам, вале амал намекардам. Диққати ман ба дигар чи банд буд. Вақте зиндагӣ маро ба санҷиши худ гирифт, фаҳмидам, ки падарам ба ман бузургтарин ганҷро додаанд — оромиро. Баъд аз он рӯзҳои сахту душвор назар рӯ ба илм овардам. На танҳо илми китобӣ, балки илми Худшиносӣ. Илме, ки инсонро бо Худо мепайвандад. Илме, ки Қазову Қадарро мефаҳмонад. Илме, ки ба инсон равшаниро меомӯзонад. Осон набуд. Бисёр шабҳо бо дарди дил хобидан. Фикрҳои бемантиқ бо ман мубориза мебурданд. Як балои даруни но умеди ва қасос. Баъзан як ҳолатҳои ноаёни ороми пайдо шуда даруни маро ором мекард. Баъди соҳибилм шудан Қалби хотирҷамъӣ ва оромии қавитар ба ман омад. Ман одамонро дигар хел шинохтам.Одамоне ки дар вақти даркори ниқобро чи гуна истифода мебаранд ва одамоне ки дарунан берунан шахсияти ҳақиқӣ доранд бо чашми қалб шинохтам ва санҷишҳои Иллоҳиро низ. Фаҳмидам, ки ҳамаи он гузаштаҳои торикмонанд, барои аз ғафлат бедории ман будаанд. Имрӯзҳо, вақте бо инсонҳои дардманд ҳамсуҳбат мешавам, вақте бедории қалби онҳоро ҳис мекунам, дарун-дарун гиря мекунам. Ба Худои бузург шукр мегӯям. Ва ба падарам раҳмат мефиристам. Агар он мушкилиҳо ба ҳаёти ман намеомаданд, ман имрӯз ин шахс ва сабабгори Иллоҳӣ намешудам. Агар он торикӣ намебуд — ман аслияти *нурро* намешинохтам. Агар он суханони ороми падар намебуд — шояд ман ҳамоно саргардон мемондам. Ҳоло ман бо боварӣ мегӯям: Ҳар мушкил ҳалшаванда аст бо вақту соати худ. Аз мо танҳо сабр, таваккал ва қадами мардона ба пеш гузоштан талаб мешавад. Ва оромӣ… Ман ду маротиба дар ҳаёт,чунин шикаст ва ҳикматро ҳақиқӣ дидам ки яке шикастам ҳамкори бо рафиқам буд, ки ин шикаст маро бо ҳикматаш рӯ ба сӯи Илм овард. Ва дуюм шикастам дар роҳи Илм буд ки бо ҳикматаш маро рӯ ба сӯи тоҷирӣ яъне бизнеси давлатию хориҷи роҳ кушод. Ҳар як мушкили бе сабаб нест ва ҳикмати бузурги ӯ ҳадя ба мост. Ба шарте мо ба роҳи рост ва ҳамеша бо ёди Худованди меҳрубон бошем! Худованд мададгори доимии ҳар яки мову шумо аст Дӯстон!

Ассалому алайкум ба устоди азизамон ва ба ахли гурух !Худованд ачру савоби зиёд барои устод ва барои админи гурух,ки барои халк хизмати хешро дарег намедоранд,аз Худованди пок Орзу дорам .Барои ман низ дарси дирузина бехтарин буд ,дертар баромадам ,аммо як чизе хам бошад барои рухияи худ кабул кардам.Дар симои устод ботамкиниву оромии ботин дида мешавад Кош хамаи мо низ хамин хел бошем.Аз устод хохиш дорам,ки киссахо барои мо дар хамин гурух навишта пешкаш мекарданд.Аз хар киссаи дируз мисол овардед устоди Азиз ба худ дарси ибрат гирифтам .Ба хамма ахли гурух оромии зиндагии осударо орзу менамоям .

... Саломалейкум Устоди азиз Ва дустон ҳамакаса хуб ҳастед. Устодҷон пешаки раҳмат дарси дируза бароям хело хуб натиҷа дод. Барои у марди эшон тавсияи хуб додед ма ҳамин хатогира ба худам дидам имруз хатогиямро дуруст кардам сифаташро дар назар гирифтам ҳам аз рузи аввал рафти кор хуб ва ҳам қалбам як намуд равшан ва оромиш пайдо кад. Баъди аз шумо дарси Худшиносира гирифтан муносибатам бо оила ва фарзандонам шукри Хдо соз шид. Ба инсон дар ҳақиқат каме илм норасо будааст. Ба худам ҳам илм хело равшани дод. Назару нигоҳам тагир ёфт ба кор ва ҳаёту зиндагӣ.Ҳамон даруна сиёҳи бе сабаб зиққиҳоям дур шид. Устод вақти қиммати худро ба мо дируз дарег надошта ҳами хел дарсҳои беҳтарин ҳадямон кадед Мисли ман чандин қалбторикора ба равшани умед пайдо каданда сабаб шудед Худо аз шумо дунё ву охиратда рози бошад.

... Саломалекум Устоди азиз ва аҳли гуруҳ Пеш ай ҳама миннатдории худамро ба Устоди азиз мерасонум Шигри Хдо бо сабаби Устод ба зиндагии ма тағироти беҳтарин ши. Вазнинтарин ҳолат барои мард нотенҷии оила бдаст ки таъсируш ҳаматарафа пешравии инсона меқапа.Ҳами хел ҳолатда дучор шидам ки бизнес ба ҷои пешрави ба қафо бо тези мерава. Дарси се рузаи Устодра ба шакли тоқаги дастрас када баъди дарс фикр мекнам чашми ман ва ҳамсарум ба ҳаёт нав кшода ши. Дар 41 солагим лаззати ҳаётро дидестам ки и лаззатро ма пеш надида бдам. Дар ҳақиқат оила решаи сабзиш бдай. Ма руз то руз ҳис кадестам дар ҳаёти ма муҳаббати беғараз ва баракат роҳ ёфтест. Устодмон ҳар куҷо бошанд Хдо мададгоршон боша, дар ҳақиқат беҳтарин донишманданд Ма ба хдм беҳтарин дарс гирифтум ки ҳаёти ма ташнаи и дарсҳо бд Дар охир мехоҳм Хдо ба оилаи ҳамаи шумоён ҳам муҳаббати оила ва баракати беохир насиб бгардона.

2 соат — метавонад ҳаёти ту ва бизнесатро дигар кунад. Дар марафони МАХСУС бо Чамшед Рузимуродов мефаҳмӣ: 🔥 Чаро баъзеҳо ба натиҷа мерасанд, дигарон не 🔥 Аз куҷо сар кардан, агар хаос бошад 🔥 Чӣ гуна фикрронии дуруст пул меорад 📅 Санаи баргузорӣ: 07.02.2026 👉 Барои иштирок навис “МАН ОМОДААМ” 📲 Дар Telegram https://t.me/+GnchwQBKM3ZjYmVi

Интервью бо Чамшед Рузимуродов “Фикрро дигар кун — зиндагият дигар мешавад” Дар ин суҳбат мо ошкор мегӯем: чаро баъзе одамон ба натиҷа мерасанд, вале дигарон солҳо дар ҷояшон мемонанд. Мо дар «Умеди Нав» ба соҳибкорон кӯмак мекунем: ✅ фикрашонро иваз кунанд, ✅ системаи фоидаовар созанд, ✅ ва аз хаос ба оромӣ расанд. “Мо дарс намедиҳем — мо роҳ нишон медиҳем.” — Чамшед Рузимуродов 🔥 Пас аз интервью, иштирок дар МАРАФОНИ РОЙГОН 🕒 2 соат | Telegram | Даромад — ройгон 📲 Барои иштирок нависед: «МАН ТАЙЁРАМ»